1 maand Poppy: een bloemlezing

Voor de mensen die de voorbije maand onder een steen hebben geleefd en deze blog compleet hebben genegeerd: wij hebben er een nieuw huisgenootje bij. Poppy is haar naam. Poppy is een Aussie van ondertussen 3 maanden oud.
En is ondertussen ook al bijna een maand bij ons.
En als je het nog niet doorhad via de blog hier, ramde ik het wel door je strot via den Instagrams. Want ja, als de rest van de maatschappij mij mag kapot spammen met foto’s van hun baby’s, dan mag ik dat met foto’s van mijn honden. Nèh.
Ze zijn dan ook mega schattig.
En schoon.
En lief.
En slim. Alez ja… da’s nog twijfelachtig.
*crazy dog mom in ’t kwadraat hierzo* *krijg je dan als je koters gaan puberen en niet meer bemoederd willen worden, dan worden uw beesten het onderwerp van fixatie voor uw moederschapsgevoelens*

Na 4 weekjes bij ons…. een bloemlezing:

Ze luistert dus naar de naam Poppy.
Van klaproos.
Dat is rood. Zij is een red merle.
Klaprozen zijn ook symbolisch als je ook maar iets met militairen te maken hebt (incoming: Husband). En ’t zijn ook gewoon schoon bloemen.
En op het moment dat we op zoeken gingen naar een naam, kwamen we constant ontelbaar veel klaprozen tegen tijdens onze loopjes. Dat het een teken was, zeg ik u.
En dat wij daar ook serieus ons werk van maken dus, van ne naam kiezen voor een hond. Al vindt Chanel dat dan weer niet…

Officieel Miss Scarlet-Poppy. Zoals het een echte prinses betaamt (we weten allemaal dat Chanel nog steeds de enige echte Koningin is in dit huishouden hier).

Maar naar de naam ‘Neeneeneenee GODVERDOMME NEE!’ luistert ze blijkbaar even goed…

Al zou Pipi ook bij haar gepast hebben.
Het beest produceert een oneindige stroom aan… euhm… pipi dus. Het is haast bewonderenswaardig te noemen.
Net als het aantal uren die ik al op mijn knieën heb doorgebracht in het midden van de living/keuken/badkamer/… om het op te kuisen.

Maar kotsen doet ze nog beter. Serieuze throwbacks (pun intended) naar Zoonlief’s reflux-periode.
Ik wou terug een baby? Ik kreeg een baby.

Like… for real… Ons leven draait momenteel rond ochtend- en middagdutjes, ons zorgen maken over voedingen, eventuele pijntjes (die er nooit zijn. Kom ik zo meteen op terug) en wallen tot aan onze ballen van vermoeidheid van er een hele dag achter te hossen.

En als je denkt dat je het allemaal gezien hebt en ze echt niet nóg meer op een mensenbaby kan gaan lijken, begint ze aan de stopcontacten te likken en ramt ze alles haar mond in.
Waarna ze over haar eigen poten struikelt of een slide door de living maakt.
Hoe het ras nog niet uitgestorven is door hun eigen lompigheid is me oprecht een raadsel.

Ze duwt dus vanalles naar binnen… en het liefste dan nog Chanel’s kak. Yep. Echt.
Weg dus ‘mensenbaby’. Instant.

En haar lompigheid maakt van haar dan weer de grootste clown ever. Je zou haast denken dat ze erom doet om ons aan het lachen te krijgen.
En dat je zelfs op haar snoet een lach kan bespeuren. Toch wel.

Ze leert al goed bij van BigSista-Chanel ook.
Zoals hoe zich het beste te positioneren om aan de vuile borden in de vaatwas te kunnen.
En hoe de Humans te verleiden tot… tja, alles eigenlijk.

Wat ze dan overduidelijk niet meeheeft van haar zus is haar adhd.
Waar Chanel het liefst een hele dag aan het maffen gaat, is Poppy eenvoudigweg een rondvliegende fluffy springbal die iemand van aan je achterdeur je huis heeft ingesmeten en die in het passeren je hele smoelwerk aflikt.

Oh, en de hoeveelheid drama die ze in zich heeft.
Waar Chanel de rust zelve is en zelfs bij de dikste spuit van de dierendokter geen kik geeft, laat staan dat ze er zelfs voor opkijkt, gaat Poppy in modus ‘Next level Dramaqueen’.
Tot zelfs zover dat de dierenarts spuitjes voor konijnen moet gebruiken ipv hondenspuiten. Ge ziet die konijnenspuitjes bekan niet liggen, zeg ik u.
Arme vent had waarschijnlijk schrik dat we hem een proces wegens mishandeling aan zijn broek gingen lappen.
En de rest van Leuven en omstreken samen met ons, want haar gekrijs droeg minstens 10 km ver.

Maar we weten wel beter. Ze heeft ons, de Humans (of bedienden. Hoe je wilt…), al meerdere keren laten schrikken.
Voor twee keer niks.
Gaande van een pootje dat even achter de bench blijft steken en dat verzekers nog geen tiendeke pijn deed van wat zij liet blijken, maar waar ze ons dan wel het idee mee gaf dat alle vier haar poten er afvielen.
Tot een speelpartijtje in de tuin waar tijdens ze zo hard schrok van… niks?! en efkes in shock ging.
In shock. I kid you not.
Woorden van de dierenarts? ”t Is nen Aussie. Get used to it…’
Yep.

We zijn er ondertussen al aan uit dat de natuur puppy’s zo schattig maakt om de mens om de tuin te leiden. En om het ons allemaal maar te laten verdragen.
Net zoals bij baby’s.
Want ze zijn toch zo lief en schattig en we zien ze zo graag, mijnheer.

En dat Aussie’s inderdaad echt wel een ras apart is (net als Tibetaantjes, maar bon… smijt er nog wat koters bovenop en we hebben bijna genoeg om met ’t speciaal buske te gaan rondrijden).

En dat ze, net als haar zus, mega fantastisch (gestoord) is.
Die ons al helemaal heeft binnengehaald en ons holderdebolder ondersteboven van haar alles-opvretende-zelve laat zijn.
Die ons smoorverliefd heeft doen worden op haar lompe en geflipte zelf en wie we nu al voor geen geld ter wereld meer kunnen missen.

Een zusje/speelkameraadje voor Chanel, (hopelijk) loopmaatje voor mezelf in de toekomst en nu al beste vriendinnetje van iedereen in het gezin.
Fluffy springbal Miss Scarlet-Poppy ♥

1 maand Poppy - 26 sept.

XO,

Anneke


7 Reacties

  1. september 26, 2019 / 7:07 am

    Zo tof om te lezen dit! Lijkt mij een zalig beest. Onze Moose at ook Archie zijne kak op toen we hem net hadden. Nu eet hij vooral graag een bepaald soort plant die gelukkig niet in onze eigen tuin staat, wreed raar. En hij is ook lomp. Als wij gaan wandelen loopt hij vaak tegen onze benen of tegen een elektriciteitskotteke ofzo omdat hij naar overal zit te kijken behalve voor hem. Die beesten werken hier evengoed ook vaak op mijn systeem maar ik zou ze niet meer kunnen missen ook 🙂
    Irene onlangs geplaatst…5 Dagen 5 outfitsMy Profile

    • september 26, 2019 / 5:24 pm

      Eigenlijk zijn die exact hetzelfde gelijk kinders, ze: ge zou ze soms achter da behang plakken en 2 minuten erna smelt ge weer 😀 (1 verschil: honden spreken nie tegen. Alhoewel… Chanel wel *eyeroll*)

  2. september 26, 2019 / 6:03 pm

    Ooooh wat een dotje! Ik heb hier ook een koninklijke familie, de oudste noem ik ook vaak prinses.

  3. september 28, 2019 / 12:36 pm

    Leuk om te lezen en ook wel herkenbaar, het pup gedeelte kan ik me nog goed heugen 🙂 Die laatste foto, ja zo ben je toch zo verliefd! 🙂 geniet ook van de fotos op Insta 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: