D-day.

D-Day - mrscurlyblog.wordpress.com

Maandag was het zover.
The moment I have been waiting for for several years.
D-day.
Maandagmiddag stond er namelijk ‘lunch met papa’ in de agenda geschreven.
In ‘t roze. Ik doe dat namelijk in stijl, mijnen agenda invullen.

We hadden om half 12 afgesproken in een restaurant in de buurt van Brugge. Praktisch, want we reden toch sowieso richting mijn schoonouders, en neutraal.
En ik wist dat ik dan iets beter mijn tranen ging kunnen wegslikken. Ik huil namelijk niet goed in het openbaar. Denk er een Kim Kardashian crying face bij mèt uitgelopen mascara.
Voor de Vlamingen onder ons: een Simonneke uit Thuis, maar dan hipper.

Waar Husband en ik op andere momenten de oren van elkanders kop lullen, werd de rit nu zo goed als in stilte doorgebracht.
Ik was diep verzonken in gedachten en die vent van me, die weet wat ik nodig heb. En dat was op dat moment rust.
Op StuBru werd voor de zoveelste keer Thinking of a place van The War On Drugs gespeeld.
Het universum vond het allemaal heel lollig. Het heeft nog steeds niet door dat ik degene ben met een patent op sarcasme.

Na een keertje terug huiswaarts keren omdat we iets uit het stopcontact waren vergeten trekken (I blame it all on Husband) en een extra pipi pitstop, placeerden we iets later dan voorzien onze voiture voor de deur van het restaurant.
Houd ik het anders tot in Zwitserland uit tegen dat ik naar het toilet moet (no sh*t, people. Alhoewel… deze keer wel. Letterlijk.), werd er nu een noodstop ingelast.
Zegt genoeg.

Was ik nerveus om dat restaurant binnen te wandelen? Tuurlijk da.
Mijn maag zat nog net niet ergens aan mijn gehemelte geplakt.
Zeven jaar, hè, mensen.
Op 7 jaar doet uw kind normaal gezien geen pipi/kaka meer in zijn bed. En anders kuist ie het zelf maar op.
Op 7 jaar hebt ge 7 huizen gebouwd.
En al minstens 2 auto’s afbetaald.
Op deze 7 jaar heb ik 7 rimpels bijgekregen.

Maar daar zat hij dan. Mr. Daddy. Mijn pa. Mijn vader. Mijn papa.
Anders. Net als ik. En tegelijkertijd nog steeds dezelfde.
Twee kleppers van kussen, een mega knuffel en wat wegslikken van traantjes later zaten we aan het tafeltje.
Niet meer nerveus.

Er werd over vanalles en nog wat gepraat. Ook over diepere zaken. Dat is voor mij niet zomaar een optie, maar een moeten.
Na die jaren is hij nog steeds dezelfde als toen. Maar er moet een groot gat van 7 jaar opgevuld worden. En dat gaat niet zomaar.
Dat houden we voor de verfilming.

Er moet een beetje elkaar terug leren kennen bij te pas komen. Dat is niet meer dan normaal.
Tijd zal dat wel brengen.

Nu pas heb ik het gevoel dat ik eindelijk aan dat verwerkingsproces kan beginnen. Iets dat niet op 1, 2, 3 gaat gebeuren, maar er uiteindelijk wel zal komen.
Hopelijk.
En dat het dan ook waard zal zijn.

Het is datgene dat ik jaren geleden niet heb kunnen beginnen.
Beetje bij beetje ga ik antwoorden krijgen op de zaken die ik mij al die tijd heb afgevraagd.
En dat voelt goed.
De confrontatie met verwerken kan ik aan. Ik tackle die toestanden wel in een Iron Man move.
Robert Downey Jr. mag zich dus alvast melden voor een one on one training.

Voor nu kreeg ik al wat antwoorden.
En een toegeving dat het verkeerd was geweest.  Dat hij fout zat.
Een net equivalent van ‘sorry’.
Maar ik ben rap content.

Uiteindelijk werd het een leuke en ontspannen lunch.
Zonder scènes. Daar doen wij niet aan. Na een reeks van Temptation Island te doorstaan op tv heb je daar wel genoeg van voor de komende 10 jaar.
We sloten af met wat we gestart waren, een knuffel.
En de afspraak om elkaar snel terug te zien.
Laat ons hopen dat de jaren nu worden omgezet in weken.

Ps: alle reacties, zowel op de vorige blogpost als op Instagram, en zelfs persoonlijke berichten, hebben me veel deugd gedaan. Dank jullie wel, uit de grond van mijn (walgelijk groot 😀 ) hart! You all rock. Big time. :*

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

16 Reacties

  1. mei 3, 2017 / 11:43 am

    Super meid! Ik voel met je mee. Kan er weinig van zeggen, maar diepe zucht, open je hart en ga ervoor.

    • mei 5, 2017 / 8:24 pm

      Thanks! :*
      En dat is nu net wat ik zei tegen Husband! ‘Ik ga er naartoe met een open hart en mind.’ 😉

    • mei 5, 2017 / 8:23 pm

      Ik kies dan ook niet altijd de makkelijkste weg 😉 Maar kijk… ze leiden dan ook soms naar goede dingen 🙂

    • mei 5, 2017 / 8:21 pm

      Thanks, hun! :* Het voelt inderdaad als een goed begin 🙂

  2. mei 4, 2017 / 11:17 am

    Ik ben echt oprecht heel blij om dit te lezen! Fijn!

  3. mei 7, 2017 / 6:47 pm

    Klinkt als een mooi begin, ik hoop dat het zo ook verder zal gaan, dat gun ik je van harte!

  4. mei 9, 2017 / 7:12 am

    Wat enorm goed van je dat je met hem gesproken hebt! Dat de donkere wolken langzaam kunnen gaan wegtrekken en alles een plek gaat krijgen.
    We zijn allemaal mensen en mensen kunnen grote fouten maken…
    Vergeving is moeilijk maar doet een ieder goed!
    😘😘😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge