Live, love, laugh. And all the rest.

To marathon or not to marathon?

To marathon or not to marathon- - mrscurlyblog.wordpress.com

Het speelt al een tijdje in mijn hoofd. Een marathon lopen. Dat is 42 kilometer en 195 meter.
Goe zot, zegt ge? Wees maar zeker. Completely bonkers.
Ook al heb ik altijd gezworen dat ze mij ZO zot niet zouden krijgen. Ik verschiet nog altijd van mijn eigen gekkigheid. Op het moment dat je denkt dat je aan de bodem van mijn craziness bent… BOOM! Crazy underground garage.

Ondertussen heb ik Husband ook op mijn kar meegekregen. Na een beetje overtuigingskracht van mijne kant is hij uiteindelijk overstag gegaan. Hij doet mee. Ondertussen is hij al even knetter als ik.
Hij zocht naar een marathon waar we nog genoeg tijd voor hebben om te trainen en eentje die niet tè groot is. Onze zenuwen zullen al genoeg gespannen staan op de dag van de wedstrijd, dan liever niet nog meer stress door duizenden mensen rondom ons. Wij kunnen soms al eens sociaal gehandicapt zijn, zie je.
Spijkenisse in december it is.

Incoming: een trainingsschema. Ook al loop ik ondertussen op ’t gemak 25 à 30 km, ik wou het toch op zijn minst op een deftige manier doen. Gelijk de echte, zeg maar.
Niet min, zo’n training. Vier keer in de week keihard gaan.
No problemo! Lopen is mijn ding. Ik zou het zelfs iedere dag doen (told you I was crazy, didn’t I?).

Of dat dacht ik althans…
Waar mijn hoofd keihard voor die marathon wil gaan, geeft mijn lijf het een beetje op. Mijn scheenbeenvliesontsteking speelde me  meer dan ooit parten na loopje nummer vier van de week. En mijn knieën voelden als 90-jarige oude wijvekes die over ‘den jeugd van tegenwoordig’ lopen te zeuren.
Not good, not good at all…

Ik zag die marathon-droom al voor mijn ogen uiteen spatten. Want hoe ga ik dan in godsnaam dat ding uitlopen zonder deftige training? 
Waarom moet dit nu net nu gebeuren? Ik kan niet zonder mijn loopjes. Lopen is mijn ding, da’s iets da ik kan! (Alez ja…)
Nachtenlang lag ik ervan wakker. Ik weet ondertussen al hoeveel planchetjes er in onze plafond zitten…
Ik stond ermee op en ging ermee slapen.
En ik beet me door de pijn. Tegen beter weten in. Want die vier loopjes ging ik sowieso doen.
Er werden nieuwe schoenen gekocht voor mijn scheve poten en extra ice packs om op de schenen en knieën te leggen terwijl ik ’s avonds languit op de zetel lag.

Tot ik het 500ste gesprek met Husband had over dat lijf van mij. Met ingeslikte tranen. Want lopen, dat is mijn ding. Dat kan ik. En die marathon(s) zou de kers op de taart zijn.
De laatste frustratie werd uitgesproken en de grootste wanhoop weerklonk.
Om uiteindelijk tot misschien de meest verstandige beslissing te komen: die vier loopjes worden terug geschroefd naar twee. Zoals voorheen. En waar mijn lijf zich dan ook zonder pijn of moeite doorheen sloeg.
Die lange loopjes worden gewoon rustig aan opgebouwd tot in december. Tot aan 35 km. Het zijn ocharme maar 10 kilometerkes extra dan wat ik nu gemiddeld loop.
Die hartslag zit sowieso al goed. En dat tempo interesseert me geen reet. Gewoon lopen, dat is waar het bij mij om draait.
Maar ondertussen kan mijn lijf rustig aan verder herstellen. Zonder dat ik het als een loopidioot nog extra ga belasten.
Husband zou verdorie motivational speaker moeten worden.

De dag erna liep ik ‘op mijn gemakske’ mijn lange loop. Op mijn tempo, mijn manier, mijn afstand. Gewoon muziek in mijn oren, loopschoenen aan en 25 km gaan.
Het was het meest rustgevende en voeldoening gevende loopje dat ik al heb gehad. Geen pijn, geen zorgen. Alleen maar mijn hart, gedachten en ik.
En de kracht van de stilte en het loslaten.

f87287b58c6a0cb63948111470933d2e

De rust in mijn hoofd is terug gekeerd. En ik loop terug zoals enkele weken geleden: met mijn hart en omdat dat dat het liefste is dat ik doe.
Rede is hervonden. Er is een afspraak gemaakt bij de orthopedist in de hoop dat hij mij kan helpen bij mijn scheve voeten/dino Platvoet-syndroom. Ik voorspel mega fancy steunzolen.
De oefeningen van de kinesist worden flink vijf dagen per week gedaan, inclusief rood aangelopen kop en veel gepuf.
En elke dag lig ik op mijn yoga mat, mijn benen in vreemde kronkels te draaien. Als ik ze nog dieper stretch heb ik rekkers hangen in plaats van benen.

555bc86cc4a0f822738852fc19cac504

Die marathon komt er. Sowieso. Want ik weet dat mijn lijf sterk genoeg is om mij die 42 en zoveel kilometer vooruit te duwen.
Of het nu die in Spijkenisse is of niet.
Maar ik houd die in Spijkenisse in mijn hoofd. Soms volgt dat lijf dan al eens gemakkelijker.

Never give up on a dreamjust because of the time it will take to accomplish it.The time will pass anyway. - mrscurlyblog

kusJe kan me ook volgen op Facebook, Instagram en Bloglovin’!

 

 

13 thoughts on “To marathon or not to marathon?

  1. Mooi geschreven, zo helder. Goede beslissing gemaakt en in je koppie zit het al goed! Hopelijk slepen je benen je hier wel doorheen, maar idd luister naar je lichaam. Succes en geniet!

  2. Keep calm and marath on! Als je nu al 30 haalt, kan je dat zeker. Ik loop geen 35 in mijn voorbereiding: hoogstens 32-33 :-D. Wel moedig hoor: zo’n wintermarathon! Moest je ‘m uitstellen: Rotterdam is prachtig als eerste!

    1. :*
      Volgens ons schema is het inderdaad tot 32 km, maar ik heb dan weer zoiets van ‘Da’s dan wel nóg eens 10 km erbij!’ Ik kan soms al eens veeleisend zijn van mezelf 😉
      Er zijn er nog die dat zeggen, van die in Rotterdam, maar dat is dan ook weer een vrij grote, niet?

  3. Heel mooi geschreven. Ik weet zeker dat jij het kunt. Ik weet het zeker. Je moet altijd de juiste timing en place hebben.
    Ik ooit 42,195 op de loopband gelopen 😦 never nooit meer maar de hele buiten lopen staat hier wel op het lijstje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge