We survived the week(end)! – photo diary #50

Deel 2 van het stuk kinderloze vakantie is ingezet.
De koters brengen terug een weekje of twee bij de exen door en Husband en ik houden ons bezig in en rond het huis in afwachting van hun terugkomst en het nieuwe schooljaar.
Wat hebben we allemaal uitgespookt deze voorbije week?

Maandag hadden we ne tour de Belgique zoals we nog nooit ne tour de Belgique hebben gehad.
‘s Ochtends vertrokken we met ons vijfjes richting West-Vlaanderen voor een bezoekje aan mijn schoonouders. Altijd leutig, een dagje bij hen. Een overload food, drinken en gezelligheid, ware het niet dat we er altijd eerst een halve dag voor in de file moeten staan.
Serieus… België is een scheet groot en nog slagen we er in om het halve land plat te leggen tijdens een warme zomerdag. Ge moet het maar kunnen.

Na drie uurtjes konden we eindelijk onze wagen, en onze chagrijnige koppen, voor de deur parkeren en alle file-stress van ons laten afglijden en genieten van een namiddag ouderwets samen-zijn met hen.
Er werd niet alleen grondig bijgepraat, ook de nieuwe traplift werd grondig getest. Voor ik het weet is er hier ook zo’n ding geïnstalleerd. Niet omdat we het nodig hebben, maar omdat dat blijkbaar een leutig ding is.
Of omdat mijn huisgenoten gewoon uber lui zijn.

Tegen de avond reden we verder richting La Mamma in Oost-Vlaanderen waar ook Broerlief en mijn Schoonzusje waren en zetten we de familie-leute even verder vooraleer het hartenbreek-moment van die dag aanbrak: Zoonlief naar zijn vader brengen voor twee weken.
Blèh.
Nooit leuk, maar het moet nu eenmaal.

Met een vreemd gevoel, omdat er een stukske liefde minder op de achterbank zat, reden we terug huiswaarts waar we alle vier doodmoe onze bedjes opzochten.
Monday feeling to the max, peeps.

Dinsdag begon met een vroeg loopje.
Die dag op het programma: een intervalleke. Vier keer 2 km aan een tempo van 5 minuten per kilometer met tussen de sessies 2 minuutjes rustig aan lopen.
Twee minuten plank duurt lang. Twee minuten rustig lopen om te herstellen is f*cking kort.
Maar ik deed het. En de voldoening achteraf was nog eens dubbel zo groot.

Na het lopen werd er niet gerust. Integendeel.
Ik wrong me nog in duizend bochten op mijn yoga mat, deed de strijk en werkte nog wat in de tuin, samen met Husband en Stiefzoon- en Stiefdochterlief.

Terwijl ik aan een vegetarische kerrieschotel begon, vertrokken ook zij terug naar hun mama voor twee weekjes.
De rest van de avond was voor ons erover verwonderen hoe stil en leeg ons huis wel niet is zonder onze bende gekken.

Woensdag begon Husband’s werkweek terug en vloog ook ik er terug goed in. Ik blijf namelijk niet in een hoekske wegkwijnen als de koters van huis zijn. Ook al zou ik dat het liefste doen.
Maar no way dat ik daar aan toegeef. Dedeze vliegt er dan als een halve gare in en begint aan een opruim estafette van jewelste tijdens zo’n periodes.
We weten allemaal dat ge daar niet moet aan beginnen met drie kinderen in huis. Niks, maar dan ook niks, geraakt opgeruimd of weggegooid dan.

Ik ruimde de herinneringendozen uit van ons allemaal, wat een hele middag werk was, veel herinneringen enzo, gaf Chanel een welverdiende douche en werkte wat zaken uit voor de blog.

Tegen dat ik goed en wel rond was met alles was het alweer tijd om aan het avondeten te beginnen. Die avond op de menu: vis met couscous #inspiratieloos.

Donderdag was fase 2 van Chanel’s spa treatment. Ze kreeg een grondige borstelbeurt en was na afloop weer haar eigenste fluffy zelf.
Ik poetste nog het hele huis en werkte wat aan de blog.

Voor ik het wist was de dag alweer om en mikte ik een veggie tex mex met aardappelen en rode bieten op tafel.
Tip van de dag: rode bieten zijn niet te vreten.

Vrijdag startte ik met mijn lange duurloop. De weersvoorspellingen zagen er goed uit: ergens in het begin ging ik even een buitje over mij heen krijgen, maar voor de rest van de tijd ging het goed zijn. Niks erg, ik houd wel van een beetje regen tijdens het lopen. Zalig.

Yeah right. Twee uur aan een stuk keiharde stortregen op mijn donder. Tot op het punt dat de druppels pijn begonnen doen en mij dan uiteindelijk achterlieten met een verdoofd hoofd en verdoofde benen.
Als g’uw onderbroek en sokken kunt uitwringen bij thuiskomst wilt da wa zeggen.
Maar soit, uiteindelijk werd het één van mijn betere loopjes: mijn snelste ‘halve marathon’ (5:44/km) en even ‘verloren gelopen’ waardoor ik een nieuw ‘hoekje’ heb ontdekt.
Jeej!

Na thuiskomst was het uitgebreid stretchen en genieten van een uberlange warme douche.
Er werd nog opgeruimd, geblogd en tegen dat die rattennest op mijn kop droog was wandelde bestie E. al door de deur met een souvenirtje vanuit Valencia voor yours truly.
Gotta love the woman.

Er werd ook nog gezond geluncht. Blijkbaar hoort dat zo als ge ne loper zijt.

We hielden frietjesavond met ons drietjes en tetterden de uurtjes weg.
Vrijdagavonden zoals vrijdagavonden horen te zijn.

Zaterdag sliepen we uit. Husband had een zware week achter de rug en het weekend was dan ook voor ontspanning. En dat begint met bijslapen.

Na het ontbijt trok hij eropuit voor zijn lange duurloop en draaide ik me nog wat in 1001 knopen op mijn yoga mat.

‘s Middags was voor uitgebreid en op het gemak klaarmaken, want ‘s avonds stond er een avondje uit gepland met vrienden.
We trokken richting centrum Leuven voor some good Italian food en nog wat bijkletsen bij een pint (voor de venten. Ik hield het bij ne cola. Bier… Eikes.)
Iets voor tweeën hobbelden we terug het huis in en donderden meteen in slaap.
Rock n’ roll.

Zondag was dan ook terug voor uitslapen.
Ontbijt werd brunch.
In ‘t lang en ‘t breed, want ver na de middag wisselden we eindelijk onze pyjama voor iets dat op kleren moest lijken, draaide ik mijn haar in een mislukte top knot en gingen we op zoek naar nieuwe looproutes.
Ik ben de looproute die ik altijd loop niet echt beu (ik ben zot van mijn tourkes), maar als ik 30 km loop is het ook 30 km verhard. Niet zo goed voor dedeze. Al zeker niet als dat iedere week zo is.

We zochten en we vonden.
We trokken richting Wijgmaal, waar we na een drietal kilometer alweer rechtsomkeert maakten. Ook alles verhard en ne mens werd bijna omver gereden door de wielerterroristen.
Neeje, daar haal ik mijn runners’ high zeker niet…

De auto in en dan maar richting Holsbeek. Een kleine klim later kwamen we in een bos terecht waar zo goed als alle paadjes onverhard waren en de stilte en rust je overviel.
Nog geen kilometer verder wist ik al: hier kom ik volgende week lopen.

Iets minder dan twee uur later gingen we op zoek naar de auto en keerden we terug huiswaarts met een uber zen gevoel en keken we, met een glas Apérol Spritz en een bord vegetarische rijstsalade voor onze neus, terug op een zalig deugddoend relax-dagje ♥

Blogs van de voorbije week:

Je kan me ook volgen op Facebook, Instagram en Bloglovin’!

3 Reacties

  1. ohladybake
    augustus 22, 2017 / 5:33 pm

    leuk om te lezen van een medeblogster die ook in een nieuw samengesteld gezin woont.
    Hier net hetzelfde en ik herken wat hier allemaal geschreven staat…kan er mij volledig in terug vinden.
    En ja, ik lees graag je posts want ze zijn vergelijkbaar met hetgeen wij hier allemaal beleven!
    Fijn om je blog te ontdekken!

    • augustus 29, 2017 / 9:04 pm

      Thanks! 🙂
      Ik ben nu nieuwsgierig naar jouw blog! Geef je even de site door? Het lijkt niet te werken als ik wil doorklikken… 🙁

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge