Mag ik nog even een overbezorgde mama zijn?

Mag ik nog even een overbezorgde mama zijn- - mrscurlyblog

Het is me toch wat, moeder zijn.
Het ene moment ligt die ieniemini bloederige baby in je armen en het andere moment zie je hem op 1 september richting leerjaar 5 wandelen. Inclusief oversized boekentas.

Waar zijn die jaren naartoe gegaan, vraag ik me af. Want hoe hard ik ook probeer zoveel mogelijk te genieten van elk moment met die koters, tracht ik ieder momentje met hen in mij op te nemen (ja, zelfs de momenten dat ze mij net niet de muren laten oplopen, de kleine etters) en ook al weet ik dat ik een gelukzak ben omdat ik de luxe van tijd met hen heb als stay at home mom, toch heb ik soms nog het gevoel dat het allemaal te snel gaat. Dat ik het allemaal niet lang genoeg kan vasthouden.
Voor ik het weet komt die oudste naar huis met een vriendje. Zo een exemplaartje met vettig lang haar, zonder job en opleiding en die me aanspreekt met ‘Yo, whattup, bitchacho?’. Zal ik maar net weer hebben.
En voor ik het weet gaan die twee jongste bengels naar het middelbaar.
Ik knipper met mijn ogen en *paf* getrouwd, hun eigen koters en de hele mikmak terwijl ik, als oudje, verwonderd vanop een afstand toekijk.
Inclusief paarse kleurspoeling in mijn, tegen dan grijze haar.

Deze zomer stond ik nog met Zoonlief’s eerste baby pakje in mijn handen terwijl ik de herinneringendozen uitruimde. En stond ik naar babyfoto’s van hem te staren. Foto’s waarop een klein donker kereltje mij aankeek. Zo eentje met meer haar dan je je kan voorstellen (heeft ie van mij, de arme stakker) en met de meest donkere kijkers die je ooit hebt gezien.
Ze mogen zeggen wat ze willen, de mijnen was de schoonsten baby everrrr.
Stond ik enkele weken geleden naar die baby te staren, stond ik hem vorige week op te wachten aan het begin van onze straat, met een bang hart, want die kleine baby is ondertussen groot geworden en wou alleen naar school fietsen en terug.
De horror.

Na veel gezeur en gedoe heb ik uiteindelijk toegegeven, want dat is wat goede moeders doen toch? Hun kinderen af en toe net dat beetje meer loslaten. We willen er namelijk zelfstandige grote mensen van maken die klaar zijn om die toekomst en wereld te tackelen.
Dus liet ik terug net dat beetje meer los en liet ik hem terug een stapje dichter zetten richting zelfstandigheid.

In de verte zag ik hem aan komen fietsen. Een grote tienjarige met een fluo hesje aan en een fel blauwe fietshelm op zijn hoofd. Zoals ik hem 10 000 keer had gezegd, tot vervelens toe, dat hij zeker altijd aan moest hebben. Af en toe luistert hij nog eens naar zijn moeder ook. Oh, wonder.
Maar ik zag alleen maar mijn kleine baby.

Tot ik terug een schop onder mijn kont kreeg van de realiteit en Zoonlief met de biggest smile ever voor mijn neus stond, trots en al, want ‘zie je wel dat dat lukt, mama? Ik kan dat wel, hoor…’
Yep, hij kan dat. En inderdaad, dat lukt.
De beetjes extra verantwoordelijkheid en zelfstandigheid die ik hem iedere keer weer geef grijpt hij gretig met twee handen aan (tenzij het dingen zijn die hij niet graag doet. Vanzelfsprekend. *eyeroll*) en brengt hij iedere keer tot een goed einde, want hij kan niet wachten tot hij groot is.

Maar mag ik nog even een overbezorgde mama zijn? Zoonlief kan het en weet de regels van het verkeer met zijn fietsje al perfect, de rest van de maatschappij bewijst mij dagelijks weer dat zij het nog niet zo goed weten. Als ik ga hardlopen of met de fiets ergens heen ga, moet ik ogen op mijn rug hebben. Zwier er nog maar een paar op mijn kont en voeten ook bij. Zotten zijn het soms. En daar moet ik dan mijn kind doorheen jagen.
Ook dat is een beetje extra loslaten waarschijnlijk. Weten dat je jouw kind genoeg hebt uitgelegd en bijgebracht waarop te letten, hoe voorzichtig te zijn (‘Ge kunt NIE VOORZICHTIG GENOEG ZIJN!!!!!!’ x 25 896 325 vat het samen), de pijnpunten in de route/het verkeer te leren kennen, hoe zelf zijn verantwoordelijkheid op te nemen en erop te vertrouwen dat hij het in dat kleine kopje heeft opgeslagen en ook effectief opvolgt en uitvoert.

Ja, ik laat elke dag een beetje meer en meer los.
Ook al wandel ik ‘s ochtends toch nog maar eens langs zijn school, dezelfde route volgend als hij fietst, om zeker te zijn dat hij goed is aangekomen en zijn fiets er staat. En wandel ik hem ‘s namiddags een stukje tegemoet.
En iedere keer weer zie ik in de verte mijn kleine baby die alleen maar groter, ouder en wijzer wordt naarmate hij dichter en dichter komt gefietst…

A mother's job is to teachher children not toneed her anymore.The hardest part of that jobis accepting succes. - mrscurlyblog

Je kan me ook volgen op Facebook, Instagram en Bloglovin’!

6 Reacties

  1. september 28, 2017 / 6:46 am

    Dat loslaten gaat toch niet mijn beste kant worden denk ik. En de mijne zijn maar bijna 2 en bijna 4 😄

    • oktober 2, 2017 / 6:15 pm

      Ik wil je niet bezorgder maken ofzo, maar het wordt alleen maar erger naarmate ze ouder worden vind ik 😀 (Geniet er trouwens van, 2 en 4 is zo’n leuke leeftijd, komen ze nog zoveel knuffelen enzo 😉 )
      Misschien moeten we zo’n groepje oprichten om elkaar daar doorheen te sleuren? Zelfhulpgroepje ofzo 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge