Weekoverzichten

We survived the week(end)! – photo diary #57

Yep, zieke nummer 4 in dit huis mogen we hier afvinken. Het was ik. Ugh.
De voorbije week sleepte ik mij van mijn bed naar de bank naar de dichtstbijzijnde stoel.
It was great. Not.

Is het nog geen zomer?

Maandag begon zoals ik had verwacht. Ziek.
Zondagochtend voelde ik het al opkomen en tegen zondagavond was ik een echte vod. Ik besloot voor een paar uurtjes extra slaap te gaan en stond iets later dan anders op.
Ik kapte wat bruistabletten naar binnen en binnen no time voelde ik me al wat opkikkeren.
Dan gaan we maar voor een rondje lopen, dacht ik.

Twintig kilometer later hobbelde ik de deur weer door en installeerde mij op mijn yoga mat voor een goede diepe stretch.

Na de lunch werkte ik nog wat zaken uit voor de blog en voor ik het wist kwam ook Husband terug thuis van het werk en maakte hij zich klaar om Zoonlief na een lang weekend bij zijn vader te gaan oppikken.

Ik hield me de rest van de dag rustig, die 20 km kroop toch wat in mijn zieke kleren, en na het binnen werken van zelfgemaakte pizza kroop ik goed onder de wol.
Voor een slapeloze nacht.

Dinsdag begon met een check up bij de orthodontist voor Zoonlief. Hij mocht dus iets later naar school en stiekem genoten we wel wat van de extra quality time samen.

Nadat ik hem met de fiets had afgezet op school voelde ik me slapper en slapper worden en de rest van de dag ging in slowmotion aan mij voorbij.
Ik slaagde er nog in de strijk te doen en wat yoga, maar dat was het dan ook. Veel meer dan hangen zat er niet meer in die dag…

’s Avonds flanste ik een snelle quinoasalade in elkaar en terwijl Husband en Zoonlief nog aan tafel zaten, ging ik crashen in de zetel. Letterlijk.

Woensdag is normaal gezien naaidag voor mij. Not today. Ik sms’te de juf dat ik het echt niet ging halen en nadat Zoonlief naar school was vertrokken ging ik terug mijn bed in.
Thank God voor koters die stilletjes aan zelfstandig op en af naar school kunnen.
Kan ik daar normaal gezien heel moeilijk mee om, was ik daar de voorbije week heel dankbaar voor.

Een uurtje voor Zoonlief terug thuis was strompelde ik mijn bed uit en besefte ik dat het Werelddierendag was.
Wat hier, laten we eerlijk zijn, met die verwende nesten in huis elke dag eigenlijk zo is.

Werelddierendag = pimp my dog-day

Na de lunch hielden we filmnamiddag met ‘Shaggy dog’ (aanradertje met de koters, mensen), maakten we nog een ‘cake in a mug’ en bouwde Zoonlief nog kampen in de zetel.
Allemaal heel spannend natuurlijk *eyeroll*, maar tegen het einde van de dag voelde ik me al een stuk beter dan de dag ervoor.

Ik flanste nog wat rijst met boontjes en een kotelet voor mijn venten en een groenteburger voor mezelf in elkaar en called it a day.

Donderdag was poetsdag. De energie begon wat terug te keren, dus maakte ik daar gretig gebruik van door het hele huis te poetsen.
En dat het nodig was ook.

Tijdens het opmaken van het bed stond het mij wel heel verleidelijk aan te staren. Ik wou echt ‘een Karen Damentje doen’ en terug mijn bed in gaan en er pas tegen dat de school uit was er terug uit komen.
Dus toch niet zóveel energie…

Soit, ik deed door en had uiteindelijk nog wat tijd voor mijn yoga vooraleer Zoonlief thuis kwam van school.

Er werd nog aan voetbal gedaan (Zoonlief. Niet ik. Eikes) en cajun pasta binnen geschoven en de donderdag liep ook alweer op zijn einde.

Vrijdagen zijn hier voor lange duurlopen.
Nadat Zoonlief naar school was gebracht trok ik mijn loopschoenen aan en trok er op uit voor een loopje van 25km.
Ik voelde me nog altijd niet 100%, maar het loopje ging tegen alle verwachtingen in wonderwel goed.

Ik werkte mijn ‘sportdag’ verder af met yoga en voor ik het wist huppelde Zoonlief de deur alweer door.
Niet veel later was het huis terug zoals het hoorde: vol. Want ook Stiefzoon- en Stiefdochterlief kwamen terug voor een weekje.

We sloten de vrijdag af met frietjesavond en veel bijpraten.

Zaterdag was zoals de meeste zaterdagen: druk met veel over en weer gehos.
Husband liep sinds de dag ervoor op krukken, dus moeders hier nam het zowat allemaal op haar.
Neen, ik heb hem niet kreupel geschopt. Hij heeft een ferme loopblessure: een barst in zijn scheenbeen zorgt ervoor dat hij zijn marathondroom voor even in de kast moet opbergen.
Maar ik ken hem… hij komt terug. En waarschijnlijk sterker dan ooit dan 🙂

’s Ochtends stond er paardrijden voor Stiefdochterlief op het programma, ’s middags voetbal voor Zoonlief, kapper voor hem, kapper voor Husband, verjaardagsfeestje voor Stiefzoonlief en boodschappen doen.
En daartussen in taxiede ik de hele bende van punt A naar B en terug.

Tussendoor wel nog de tijd genomen om even een boom te gaan knuffelen. Of zoiets.

’s Avonds was ik te moe om nog ‘pap’ te zeggen, dus gooide ik maar wat croque monsieurs in de oven en tegen 22u30 smeet ik mijn kapot gerende kont op de bank.
Waar is dienen zondag?!

Zondag begon dan ook met uitslapen en een uitgebreide brunch.
Stiefzoonlief was bij het jarige klasgenootje blijven slapen en de rest van dit zootje ongeregeld genoot van toast, eitjes,  mascarpone mousse, vers gebakken notenkoeken en nog van zulke dingen.

Nadat we ons eindelijk van de tafel hadden weggesleept, maakten we ons klaar voor een wandeling in het nabij gelegen Chartreuse bos.
Er werd een roofvogelshow gegeven en er was een schapenherder die een demonstratie hield. En terwijl de koters de modder tot in hun nek lieten opspatten door in de plassen te springen genoten Husband en ik van de rust, de dieren, nieuw ontdekte stukjes natuur, de koters en elkaar ♥

Blogs van de voorbije week:

Je kan me ook volgen op Facebook, Instagram en Bloglovin’!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge