Live, love, laugh. And all the rest.

I’m not weird, I’m limited edition – 10 vreemde feitjes over mezelf

Het is voor velen een bekend feit: ik kan al eens een rare zijn.
Ik maak daar dan ook al lang geen geheim meer van. Ook al prefereer ik nog altijd limited edition in plaats van ‘een rare’. Klinkt alleszins een beetje fancier, niet?

Maar hoe komt het dan dat ik al eens raar gevonden wordt?
Ik ben altijd in voor een beetje introspectie, dus ging ik aan het graven en kwam alvast op redelijk wat puntjes.
Zelfkennis is het begin van alle wijsheid zeggen ze al eens.

Het leek me ook wel eens leuk om enkele van die vreemde trekjes neer te pennen. Kwestie van mede limited edition-mensen te laten weten dat dat allemaal niet zo héél raar is.
Nee, ze, wij zijn perfect normaal. ’t Is de rest die raar is. *ahum*

Ik ben een echte coffee addict.
Helemaal niet zo vreemd, zegt u? Neeje, da’s waar. Wie is er nu niet verslaafd aan koffie?
Het vreemde is dat je dat amper nog koffie kunt noemen, het goedje dat ik iedere dag binnen kap. Husband noemt het ‘niet te zuipen’, ik drink hem het liefste zo.
In mijn taske koffie zit er waarschijnlijk meer melk dan koffie. En geen gewone melk, neeje, dat moet soya melk zijn. Ten eerste verdraag ik geen gewone melk en ten tweede drink ik gewoon het liefst van al soya melk.
Suiker doe ik er niet in, dat wordt vervangen door zoetjes. Je weet wel, van dat fake ass suiker. Helemaal niet voor die lijn, want daar moet ik niet naar kijken, maar omdat ik vind dat die zoetjes nu eenmaal nóg zoeter smaken dan gewone suiker.
Oh, en als het even kan, mag er ook altijd een goeie scheut caramel in.

Verslaving numéro due is frangipanes. En niet gelijk de welke. Dat moeten die van de Aldi zijn.
Ze mogen nog met bakken vol frangipanes van Lotus of gelijk welk ander fancy merk afkomen, ik moet ze niet. Het moeten die van de Aldi zijn. Jaaaaaaren aan een stuk was het een vast ritueel in dit huis: tussen 9 en 10 uur propte ik zo’n koekje in mijn mond.
Ondertussen doe ik het niet meer. Ik ben gestopt met ze te kopen. Verklaar mij zot, maar ik wil voor de één of andere belachelijke, onverklaarbare reden gezonder leven (hoe zot is da, jong!) en dan is elke dag frangipanes (want soms ging er ’s middags ook nog één in) binnen duwen niet echt the way to go, right?

Alles in huis heeft een plekje. Ge moogt dat extreem letterlijk nemen. Er bestaan geen schuine lijnen in dit huis. Alleen maar rechte lijnen en rechte hoeken.
Zo staat de eettafel op de zoveelste vloerplank gerekend vanaf de zijgevel en staat het keukeneiland op de zoveelste vloertegel gerekend vanaf het raam. Maar ook kadertjes, kaarsjes, bloempotjes, de hele mikmak moet aan dat regeltje geloven.
En believe old me als ik zeg dat ik het gezien heb als er iets een millimeter verschoven is.
Voor de rest ben ik een wreed leutig mens om mee samen te wonen, ze.

Ik flip hem helemaal als er hier in huis feestjes ofzo gehouden worden.
Begrijp me niet verkeerd, I looooove feestjes, bezoek, coffee dates, dinner dates en zulke toestanden in ons huis. Echt wel. Niks zo gezellig als mensen over de vloer.
Maar ik sla helemaal door tijdens de voorbereiding. Ik wil het het bezoek dan namelijk zo naar zijn zin maken dat ik overperfectionistisch word en gewoon veel te veel ga eisen van mezelf.
Het is maar een kwestie van tijd meer vooraleer ik bezoek hoogstpersoonlijk voetbadjes ga beginnen aanbieden op warmere dagen en hun kont ga afvegen als ze het gaan neder vleien op onze porseleinen troon.
En ik haat voeten.
En stront.

Mijn haar is een no touch zone. Er staan een heleboel krullen op die kop van mij en dat kost werk. Echt veel werk. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel werk en geduld het soms vraagt om die krullen in een iet of wat deftige positie te laten hangen/zitten op mijn hoofd. Het is dus een big no no om daar dan te zitten aan frunniken.
Er zijn zelfs mensen die het blijkbaar plezant vinden om er met hun vingers door te gaan. *loopt krijsend naar buiten*
Serieus. Weet ge met wat ik dan achterblijf? Frizée. That’s right, nen helen nest frizée komt plots op mijn hoofd waar ik eerst uren heb moeten wachten tot die nest droog was (want krullen laat je aan de lucht drogen, mensen) en ondertussen heb zitten hopen dat ze op zijn minst springerig gingen zijn en NIET gingen frizeren.
Na zo’n ‘OOOOhhhh, jouw haar! Hoe leuk, die krullen!!!!!! *friemel friemel* *wroetel wroetel*’-moment mag ik de rest van de dag/avond dan doorbrengen als ‘Shaun het schaap’.
Ik snap trouwens niet wat sommigen (zelfs vreemden) bezielt om in andermans haar te gaan zitten klooien.

Nog iets waar niemand mag aan zitten is mijn eten. Nobody touches Anneke’s food!
You just don’t.
Het eten dat op mijn bord ligt gaat in MIJN mond and that’s the end of it.
Punt.

Er zijn wel meerdere dingen te zeggen over mijn eetpatronen. Zo moet mijn eten ook op een bepaalde manier geschikt zijn op mijn bord. Rechts ligt het bijgerecht, links de groenten en dan in het midden ergens bovenaan ligt de vis of whatever we die avond binnenspelen. Je gaat dus niet mijn patatten links gaan leggen en mijn groenten ergens bovenaan laten zweven. Nope. Dat bord gaat gewoon weer die keuken in en wordt terug herschikt.
Don’t worry, dat is een trekje dat alleen hier thuis boven komt. En waar zo goed als niemand last van heeft want ik ben in charge of het eten en heel de reutemeteut.
Ga ik uit eten, bij vrienden of op restaurant, dan maakt me dat geen hol uit.
Van mijn part moet ik dan die aardappelen van de muur aflikken. ‘k Heb ze niet zelf moeten maken, ik ben al content genoeg dan.

Maar wat me nog het meest van al stoort aan eten is dit: vierkant eten dat eigenlijk rond moet zijn.
Serieus, mensen. Ne vierkanten pizza?
Husband kwam daar eens mee thuis en ik ben er dagenlang niet goed van geweest.
Alez… ne VIERKANTE pizza!!!!

Na het binnenspelen van al dat eten zou je denken dat ge d’er vanaf zijt, hè. Hahahahaha! Nee gij.
Die afwasmachine moet nog gevuld worden dan. Good luck with that.
Daar heb ik mijn eigen methode voor. Alles heeft zo zijn eigen plekje in het ding. En het komt mijn  licht autistische trekjes niet ten goede als je kommetjes op de plaats van de glazen ofzo gaat zetten.
The upside? Gij moet de afwasmachine niet vullen. Gij kunt koffie drinken na het eten terwijl ik hem vul.
Ondertussen hoofdschuddend toekijkend hoe ik neurotisch gewijs mijn afwasmachine vul.

Net als bij de afwasmachine, heeft die wasmachine ook zo’n invloed op mij. Maar dan niet bij het inladen, maar bij de was ophangen.
Ooit lachte ik met Husband zijn ubervreemde trekje om zijn wasknijpers per kleur te sorteren op zijn droogrekje, nu doe ik het zelf. With a little extra.
Zo heeft ieder gezinslid zijn eigen kleurtjes en hebben de verschillende kledinggroepen hun eigen plekje op de droogrekjes.
Zoals het hoort dus.

Ik heb zo’n klein vermoeden dat hier ooit nog een part 2, 3, 4 and 5 over gaat geschreven worden.

Maar voor de rest ben ik een gemakkelijk mens, ze… 😉

Je kan me ook volgen op Facebook, Instagram en Bloglovin’!

 

21 thoughts on “I’m not weird, I’m limited edition – 10 vreemde feitjes over mezelf

  1. Zalig om te lezen! Blij dat ik niet alleen ben met van die trekjes. Van dat haar begrijp ik je helemaal, ik heb dan wel geen krullen maar omdat ik lager zit in m’n rolstoel is iedereen geneigd om door m’n haar te wrijven. Toffe post!

    1. Thanks! :*
      Serieus? Gaan mensen dan meer door je haar beginnen wroetelen enzo? Zou ik mij dus dood aan ergeren! Eens een stamp tegen hun knie ofzo geven… aja, als gij op de juiste hoogte zit zodat zij denken in uw haar te mogen wroetelen, zit jij ook op de juiste hoogte om ze ne keer tegen hun knie te mogen stampen, hè 😉 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge