We survived the week(end)! – photo diary #59

De voorbije week begon met over en weer gehos en gedoe, maar sloten we af met feesten.
We hadden een jarige ten huize Curly!

Maandag startte ik terug met mijn neus tegen mijn laptopscherm gedrukt. Het opzetten van de blog lukte nog steeds niet en ik flikkerde nog net niet mijn laptop door het raam.

De schoorsteenveger liet ook nog eens weten dat de afspraak naar de namiddag werd verplaatst, waardoor de hele dagplanning werd verschoven. Husband en ik sprongen dan maar meteen in de auto en reden snel, snel richting de winkel voor de wekelijkse boodschappen.
Niet erg, zou je denken, maar je moet weten dat ik boodschappen doen grondig haat.
Maar echt haat.
Ik doe nog liever 10 ton strijk dan dat ik boodschappen doe.
Zo hard haat ik boodschappen doen dus.

Soit. Nadat we alle boodschappencrap in de berging en frigo hadden gemikt, kwam de schoorsteenveger aan en installeerde ik me terug aan mijn laptop voor het zoveelste paar uurtjes uitzoeken wat ik nu juist moest installeren om de blog te doen werken.

Husband verraste me ook nog met een klein cadeautje voor de blog.
Moest het ding het nu ook nog eens doen…

‘s Avonds gaf ik er de brui aan, presenteerde ik mijn huisgenoten worst met aardappelen en appelmoes (kindjeseten pur sang) en smeet mij in mijnen zetel.

Dinsdag begon ik met een loopje. Een rustige 10 km stond er op het programma. Na al die lange duurlopen van de voorbije weken was die 10 km eens een aangename afwisseling.
En dit komt van het mens dat haar runners’ high pas krijgt na minstens een uur of twee keihard gaan.
Een uurtje later huppelde ik alweer de deur door, met het gevoel alsof ik net terug kwam van een wandeling. Easy peasy.

Ik draaide me dubbel op mijn yoga mat, sprong onder de douche, deed de strijk en mocht dan alweer aan het avondeten beginnen.
Er kwam een vriend van Husband eten die avond, die net als ik geen vlees eet, dus maakte ik vegetarische ravioli en met een kwebbelende Zoonlief zetten we een gezellige avond in.

Woensdag was terug voor naailes. Terwijl ik hoopte dat het hoopje stof voor mijn neus miraculeus tot jas zou veranderen, nam Husband Zoonlief mee voor een fietstochtje. Hij had die dag namelijk geen school.
Ze fietsten maar liefst een 30 km samen.
Sportieve kerels, die venten van mij.

Ze kwamen een half uurtje na mij thuis met zoetigheid voor na de lunch.
Kijk, alleen al daarom houd ik zo keihard van die etters: ze weten perfect met wat ze mij content kunnen maken. Met eten.

Zoonlief was versleten van al die kilometers op de fiets, dus na het studeren lag die wat lamlendig op de bank en kreeg ik er niet veel meer uit dan wat boekjes lezen en wat naar tv staren.
Af en toe mag dat al eens, vind ik dan.
Zalig relaxmiddagje werd het.

‘s Avonds maakte ik nog wat gezond eten in de vorm van vis en couscous en called it a day.

Donderdag stond mijn tienjarige zoon al van ‘s ochtends vroeg voor de spiegel te paraderen. Dat kapsel moest dan ook piekfijn in orde liggen. De snob.
De schoolfotograaf kwam die dag langs op school, dus werd de wax en de fles haarlak bovengehaald.
Ik houd mijn hart al vast voor binnen een jaar of 6.

Nog even oefenen op de pose. Gaat weer een geslaagde schoolfoto zijn dit jaar. Ik ben het zeker.

De rest van de dag vulde ik met poetsen en verder werken aan de blog.
Ik deed mijn krachttraining en stretchte mijn oude lijf grondig op mijn yoga mat.

Er wachtte die dag ook nog een verrassing op mij in de brievenbus: Karin van Mom Runs The City had me een kaartje gestuurd als bedanking voor het loopje samen eerder dit jaar en om me succes te wensen bij mijn eerste marathon!
Zalig, vind ik dat 🙂
Thanks, Karin! :*

We aten die avond onze vegetarische kerrieschotel al om 17 uur op, nog voor Zoonlief’s voetbaltraining, het begin van de herfst begon zich stilletjes te laten voelen in vermoeidheid en nog geen uur later liep ik al rond in pyjama.
Rock n’ roll.

Vrijdag is hier sportdag. Er stond terug een lange duurloop op het programma. Twintig kilometer in de pocket.
Tegenwoordig beginnen 20 kilometer-loopjes al als tussendoortjes aan te voelen. Zotjes.

Na thuiskomst stond alles in het teken van herstel van de loop. Er werd grondig gestretcht en goed bijgetankt.

Chanel werd nog aan een grondige borstelbeurt onderworpen en ik deed nog wat verder aan de blog.
En, OMG, hij deed het! Het ding werkte! Ein-de-lijk! 😀
Sinds vrijdag blog ik dus hier (jeej!) en niet meer op mrscurlyblog.wordpress.com.
Whoop whoop!

Niet veel later kwamen Stiefdochter- en Stiefzoonlief terug voor een weekje en konden we aan frietjesavond beginnen.
Zalig, die vrijdagavonden!

Zaterdagen zijn hier sinds kort gevuld met over en weer hossen voor voetbalwedstrijden. Ugh.
In de voormiddag trok Husband naar de andere kant van Limburg voor een voetbalmatch van Stiefzoonlief terwijl ik hier thuis de boel draaiende hield en ‘s namiddags was het dan tijd voor Zoonliefs voetbalwedstrijd.

Ik stond wel ín stijl aan de rand van dat plein.
Als het weer dan grijs gaat zijn, breng ik er wel wat kleur in, dacht ik.

In de namiddag reden we nog richting Zeb waar sinds kort de nieuwe yoga en running collectie van Evy Gruyaert in de rekken hangt.
Kan niet anders dan dat deze yoga-gek en loopidioot daar minstens één stuk van in haar eigen collectie moest hebben natuurlijk 🙂

Twee uur later reden we huiswaarts met niet alleen een mega knuffelbare trui uit haar yoga collectie en loopbroek in mijn bezit, maar ook nog een jurkje en blazertje voor het aankomend bal van Husband’s werk.
Go, me!

Volledig het uur uit het oog verloren, had ik niet veel tijd meer om nog heel uitgebreid te staan kokerellen, dus werden het maar worstenbroodjes.
Geen enen die aan het klagen sloeg. Vreemd…

Zondag liep de wekker al heel vroeg af en om 7 uur stond ik met mijn neus boven een kom paprika’s, ajuin, courgettes en nog van zulke dingen.
Geweldig om te doen, 5 kg groenten snijden op uw nuchter maag.

Een uurtje later stommelden de koters de trap af, waaronder dus ook de birthday girl van de dag. Stiefdochterlief werd die dag alweer 14 jaar!
Waar is de tijd dat ik het kind voor de eerste keer ontmoette en er zo’n 7-jarig kind met froufrou voor mijnen neus stond?
Stop de tijd even, aub.

Rond het middaguur kwam het bezoek aanzetten en konden we het feestje opstarten. Er werd vegetarische lasagne (voor het bezoek met vlees, voor mezelf zonder *kleine eyeroll* 😀 ) binnengepropt dat het een lieve lust was en nog even getwijfeld of we überhaupt de taart wel zouden opeten. Want, komaan, dit is toch tè mooi om op te eten?!

We vulden de middag met getetter, eten, lachen, genieten van een huis vol mensen en een Stiefdochterlief die meer dan blij was.
Een schoner einde van de week kan een mens niet hebben ♥

Blogs van de voorbije week:

4 Reacties

  1. oktober 23, 2017 / 9:13 am

    Nogmaals gefeliciteerd met je stiefdochter en hulde dat het je gelukt is met je blog ! 🙂
    *applaus*
    Dit geeft moed aan mede-bloggers 😉

    • admin
      Auteur
      oktober 23, 2017 / 7:08 pm

      Thanks! :*
      Wat een gekkenwerk, joh, die verhuis van de blog. Het verhuizen op zichzelf viel nog mee… De host fixte dat voor mij. Maar dan kwam die setup van de site. Wat er bij de gratis versie van WordPress allemaal standaard in zat, moest ik er nu zelf gaan insteken. Hoe ik niet grijs ben geworden de voorbije week, is me een raadsel 😀

  2. oktober 23, 2017 / 9:30 pm

    Gefeliciteerd met je nieuwe blog. I loveeee it here! Congrats met de stiefdochter. Mooi taartje. Ik wil em. Helemaal 😉

    • oktober 26, 2017 / 5:22 pm

      Thanks! :*
      Ik vind die taart net groot genoeg voor ons tweetjes. Vind j’ook niet? 😀 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: