Live, love, laugh. And all the rest.

Met vriendelijke groeten, een geëmancipeerde huisvrouw

Beste Mevrouw Rutten,

Ik viel een beetje omver toen ik dit weekend in de krant las wat u zou willen doen, namelijk het belastingvoordeel voor gezinnen waar één van de ouders niet gaat werken afschaffen. Allemaal onder het mom dat u iedere vrouw geëmancipeerd en aan het werk wilt krijgen.
Nu moet u mij eens uitleggen waar ergens ‘verplicht, ‘aan het werk’ en ‘geëmancipeerd’ hand in hand gaan.
*Pardoes, recht met mijn gezicht voorover in mijnen afwasbak*

Ik ben één van die ouders. Een thuisblijfmama. Maar in tegenstelling tot wat u denkt, vind ik van mezelf dat ik dus wèl geëmancipeerd ben.
Voor zover ik weet mag ik van mijn man nog altijd terug gaan werken wanneer ik dat wil. Alsof het trouwens iets zou zijn dat hij mij zou kunnen of zelfs zou mogen verbieden. Het idee alleen al.
Voor zover ik weet mag ik nog altijd even hard als mijn man mijn mening uiten. En dat doe ik ook. Dikke pech voor u.
En mag ik nog evenveel eigen keuzes maken. Net als hem dus.
De keuze om huisvrouw te worden was in eerste instantie mijn idee. Die vent van mij is er gewoon in meegegaan, waardoor het uiteindelijk een gezamenlijke beslissing werd. Ik hoef dus niet gered te worden van mijn boze, onderdrukkende man, Mevr. Rutten. Neen, dank u wel.
Mijn goesting doe ik nog altijd evenveel als toen ik ging werken.
Ik kan me voorstellen dat dat als een schok komt voor u.
Geloof het of niet, ooit had ik ook een carrière. Ik deed mijn job graag en ik deed hem goed. Intellectueel gezien zit het dus ook best wel snor, zou ik zeggen. Als ‘een job kunnen uitvoeren’ de barometer van intellect zou kunnen zijn natuurlijk. Want dat laat u toch wel uitschijnen.
Mezelf ontwikkelen doe ik nog steeds. Zo zit ik iedere woensdag in de naailes waardoor ik mezelf nog een vaardigheid extra, naast het dweilen en stofzuigen, aanleer, heb ik deze blog waardoor ik niet alleen mijn kennis van het schrijven wat verder uitbreidt, maar zelfs de technische kant achter al dat geblog onder de knie begin te krijgen.
Als het op sporten aankomt val ik onder de noemer ‘lichtjes gek’.
En ik lees. Veel. Dus ook de krant. Shocking.
Dat alles bovenop het huishouden runnen, die drie koters hier opvoeden, voor mijn gezin in het algemeen zorgen en alles wat er maar bij komt kijken.
Het stereotype beeld dat u probeert op te hangen, of vol te houden, van een saaie huismus die buiten de was en de plas niks doet buiten wat leeg voor zich uit zitten staren wegens geen hersens in zijn of haar kop, klopt dus niet.

Volgens mij heeft emancipatie dus niets te maken met het feit of u al dan niet gestudeerd heeft en of u al dan niet aan het werk bent, maar alles met gelijke rechten. Dus ook dat u als vrouw dezelfde vrije keuzes mag maken als een man. Of andersom for that matter.
Dus ook de vrije keuze om thuis te blijven en voor het gezin te zorgen.

Mijn job heb ik ondertussen al 5 jaar geleden opgegeven.
Ik kon het emotioneel gewoon allemaal niet combineren. Het in 1001 bochten wringen om alles rond te krijgen gaf me ’s avonds het gevoel een robot te zijn, en het enige dat ik dan nog in mij had was vermoeidheid en een allesoverheersend schuldgevoel tegenover mijn zoontje en stiefkinderen.
Een hele carrière lang mij zo moeten voelen zag ik niet zitten.
Juist daarom dat ik zo’n respect heb voor degenen die het wèl allemaal kunnen combineren. Ik heb het beiden gedaan en weet dus als geen ander over wat ik spreek. Het zou geen slecht idee zijn als u ook eens van beide werelden proeft. U mag mijn huishouden een maandje komen runnen als u wilt.
Er zijn mensen genoeg die, net als ik toen, het niet meer kunnen of willen combineren en zich volledig willen toeleggen op het opvoeden van en zorgen voor hun bengels. Wat is er dan zo mis aan het gaan in onze maatschappij dat wij die mensen zouden verplichten om wel als robot door het leven te moeten gaan en wat gaat er dan toch fout als er geen ruimte meer is voor degenen die durven opstaan en toegeven dat ze die ratrace misschien niet meer zien zitten?

Weet u wat ik liever zou zien dat er zou gebeuren onder het mom van emancipatie? Dat het in onze huidige maatschappij makkelijker zou zijn om de keuze te kunnen maken om thuisblijfouder te zijn in plaats van ons alles af te pakken. Want wees eens eerlijk, dat belastingvoordeel is nu ook heus niet om over naar huis te schrijven, hè? Ik loop nu niet bepaald gehuld in Chanel over straat dankzij dat voordeel. Het is hoogstens een klein (heel klein) hulpmiddeltje.
Pak ons in eerste instantie dat belastingvoordeel niet af. Zet misschien een systeem op waardoor we ook aan een pensioen kunnen werken, hoe klein ook. Geef ons eventueel de mogelijkheid om zelfstandige in bijberoep te worden, want wat thuisblijfouders elke dag opnieuw doen is ook een full time job, hence: ook werken.
U zou versteld staan hoeveel meer mensen er voor het thuisblijfouderschap zouden kiezen.
Misschien moet u ook eens nakijken hoeveel ik per jaar kost aan de maatschappij? Het zal niet bijster veel zijn.

Het is misschien ook niet slecht eens stil te staan bij wat een thuisblijfouder wèl bijdraagt aan de maatschappij. Kindjes van thuisblijfouders gaan over het algemeen niet naar de crèche of voor- en naschoolse opvang. Btw, daar krijg je ook belastingvoordeel voor, nietwaar? Doen wij ook al geen aanspraak op.
Door die kindjes thuis te kunnen houden zijn er extra plekjes vrij in de nu al overvolle crèches en opvangen, waarvoor nu al wachtlijsten zijn van soms 3 jaar.
Als er één van onze ouders of familieleden ziek zou worden, kunnen die thuisblijfouders eventueel ook voor hen zorgen in plaats van hen over te leveren aan bejaardentehuizen, ziekenhuizen of gelijk welk tehuis.
Ooit al eens stil gestaan hoeveel dat bespaart voor onze maatschappij?
En die job die ik enkele jaren geleden achterliet? Die werd ingevuld door een jong meisje die anders misschien wel langer werkloos zou geweest zijn.
U zou zich eigenlijk zelfs een beetje moeten schamen.
Dank u om ons het gevoel te geven dat we geen hol betekenen als we niet allemaal een carrière ambiëren zoals u.

Ook al ben ik dan een ‘braaf huisvrouwtje’, ik ben de eerste die pleit voor emancipatie en feminisme. En mijn definitie daarvan is niet dat we vrij zijn in alles zolang het in het kraam past van politici zoals u, maar wel dat zowel mannen als vrouwen vrij zijn in hun keuze om te doen in hun leven wat ze willen. Ook al is dat met stoffer en blik de rommel achter hun nakomelingen opkuisen.
Het liefst zonder dat er iemand zoals u met het vingertje staat te zwaaien en woorden als emancipatie misbruikt om te camoufleren wat ze effectief willen doen: geld uit de gewone mens zijn zakken halen. Weeral.
Ik heb u wel door, Mevr. Rutten. Wij, thuisblijfouders brengen niet genoeg geld binnen. Neen, u heeft liever dat wij de zorg van onze bloedjes van kinderen overdragen aan betaalde krachten, ook al staan wij daar liever zelf voor in.
Alsook al onze huishoudelijke taken. Die wij eigenlijk ook liever zelf doen. Anders waren we geen thuisblijfouder geworden.
Maar het brengt natuurlijk veel meer op voor de staatskas als wij al die taken gaan uitbesteden terwijl we godganse dagen op en af hossen van kantoor naar huis naar hobby, nietwaar?
Een beetje een licht corrupt handeltje drijven in ‘zorgen voor’ en ‘emotionele betrokkenheid’. Het kan niet zieliger.

Ik buig diep voor koppels die met tweeën gaan werken en het combineren met een gezin. Je moet het allemaal, praktisch èn emotioneel, maar zien te combineren.
Maar ik heb ook het diepste respect voor de dames en heren die, net als ik, niet voor die carrière kiezen om ten volle voor hun gezin te kunnen zorgen. Want ook dat is keihard werken en ook dat is bijdragen aan de maatschappij. Meer dan u zou denken. Onze kinderen zijn namelijk de toekomst, vind u dat ook niet, Mevr. Rutten?
Het getuigt in beide gevallen van heel veel lef en moed om daar openlijk voor te kiezen en uit te komen in een maatschappij die maar al te graag snel klaar staat met zijn oordeel en geen van beide beslissingen blijkbaar nog goed genoeg vindt.
En dat, beste Gwendolyn Rutten, is in mijn ogen de ware vorm van emancipatie.

Met vriendelijke groeten,
een geëmancipeerde huisvrouw.

8 thoughts on “Met vriendelijke groeten, een geëmancipeerde huisvrouw

  1. Ik ben hier ZO akkoord mee. Moest ik kunnen, ik bleef ook thuis. Dat klinkt een beetje fout, maar laat ons het erop houden dat ik graag een iets meer gevulde spaarpot wil, iets meer ‘zekerheid’ – ik ben op dat gebied nogal een (dikke) schrikluis 😅. Ik heb respect voor ouders die werken, maar mijn respect voor zogenaamde huisvrouwen (i hate that word, je snapt wat ik bedoel) is nog veel groter. De zorg voor het huishouden en de kinderen & de zorg voor jezelf, dat is het belangrijkste. Hoe je dat ook uitvoert. Dus Mevr. Rutten zou beter haar mond houden.
    Joni onlangs geplaatst…Een kijkje in M’s kamer.My Profile

    1. Klinkt helemaal niet fout, hoor 😉 Ik begrijp je 🙂
      Dat is het hem net, hè… Moest er nu eens een systeem bestaan waarbij een mens huisvrouw/man zou kunnen worden en ondertussen toch wat zekerheid zou kunnen opbouwen, het zou al veel helpen. Zelfstandige in bijberoep, basisinkomen, … ik zeg maar iets.
      Het zou het allemaal zoveel makkelijker maken. Niet alleen voor de volwassenen, maar ook voor de kinderen in onze maatschappij.
      Ik hoop voor jou dat je het ooit toch nog kan doen, ik gun het iedereen die het wilt. Uit de grond van mijn hart 🙂

  2. Mooi statement, en ik snap jouw argumenten volledig!
    Dit is iets wat iedereen voor zichzelf moet kunnen beslissen.
    En dat voorstel komt dan van iemand van een liberale partij, godbetert 😉
    De ‘huisvrouwen’ van tegenwoordig zijn trouwens echt wel niet deze van 20 of 30 jaar geleden.. Ik denk dat er iets schort aan het beeld dat ze ophangt van dé huisvrouw.

    1. Daar zeg je het 😉
      Ik denk dat ze er nog van zou verschieten hoeveel goed opgeleide huisvrouwen er wel niet rondlopen. Het is inderdaad helemaal niet meer zoals 20 à 30 jaar geleden en dat we nog moesten bij de haard blijven.

  3. Wilde dat ik het zo duidelijk kon zeggen.
    3 jaar gewerkt, 18 jaar huisvrouw geweest, 10 jaar deeltijds gewerkt en sinds 1,5 jaar terug huisvrouw. Tevreden met hoe het was en nu is…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge