We survived the week(end)! – photo diary #60

De voorbije week sloot ik af met een persoonlijke overwinning die ik tot nu toe geheel voor mezelf had gehouden (iets met het lot niet willen tarten enzo)… Wat dat juist was, lees je hier 😉

Maandag was heavy. Na een goed gevuld weekend met voetbal, winkelen en Stiefdochterliefs verjaardagsfeestje viel ik maandag een beetje stil.
Buiten zaken uitwerken voor de blog, krachttraining en kokerellen kwam er niks in huis.
Af en toe mag dat al eens 😉

Dinsdag was dan terug actief.
We begonnen de dag met een rustig 10 km loopje. Ik dacht dat ik voor geen meter vooruitging, maar uiteindelijk ging ik toch aan 5:38/km.
Not bad, not bad at all.

Na het lopen vloog ik nog op de never ending story (de strijk dus), blogde nog wat, deed aan yoga en werd super happy van mijn nieuwe yoga-knuffel-trui van Evy by Evy Gruyaert.
Love it!

‘s Avonds maakte ik falafel, die door Zoonlief meteen opzij werd geschoven met de opmerking ‘ik eet liever gewone gehaktballen’, en called it a day.

Op woensdag ga ik naaien. De jas begint meer en meer op een jas te lijken. Eindelijk, zeg.

Na de naailes trok Stiefdochterlief eropuit om te gaan paardrijden, hielden Stiefzoonlief en Zoonlief een voetbalmatch in de tuin en trok ik mijn laarzen aan om de lavendel te snoeien en het onkruid te wieden.
Fancy stuff allemaal.

‘s Middags werden we nog verrast door een pakketje van een collega van Husband. Het mens had mutsjes voor op onze gekookte eitjes gemaakt!
Komaan, dit is toch tè schattig! 😀

‘s Avonds maakte Husband zijn mega lekkere zalmlasagne terwijl ik pogingen ondernam alle modder vanonder mijn nagels te pulken.
Een uur later kon ik mèt propere nagels aan tafel schuiven.

Donderdag was over en weer hossen.
Ik startte met een 10 km loopje, het hele huis werd gepoetst, er werd yoga gedaan en voor ik het wist moest ik richting Zoonlief’s schooltje voor het oudercontact.

Ik kreeg er alleen maar positieve dingen te horen en goede resultaten te zien. Kick ass vent, dat kind van mij.

Als uw loopschoenen matchen met uw nieuwe loopbroek. En met uw planten…

Niet veel later zaten we terug op de fiets voor de voetbaltraining van Zoonlief.
… Om een tweetal uurtjes later terug op mijn fiets te springen om hem te gaan afhalen.
Op het eind van de dag had ik meer dan 20 000 stappen gezet en had ik net geen 20 km gefietst.
Het was dan ook niet voor niets dat ik niet veel later in slaap viel op de bank.

Vrijdag begon met een portie stress. Ik had me voorgenomen op tijd op te staan en helemaal gekapt en geschminkt klaar te staan tegen dat mijn bende wilden de trap afdenderden.
Bwahahahaha! Think again…
Een kwartier voor die 3 koters hun bed uitrolden werd ik wakker en haastte me richting de badkamer. Als het op overslapen aankomt, ben ik een ster.

Na de heavy ochtendrush en iedereen toch nog op tijd de deur uit te krijgen, begon ik aan de voorbereidingen voor het weekendje Gent dat Husband en ik hadden gepland.
Koffers werden gevuld, Chanel kreeg nog een goede borstelbeurt, alles werd in orde gebracht voor de dogsitter, er werd nog een laatste keer goed en diep gestretcht op mijn yoga mat en voor ik het goed en wel wist was de school alweer uit en stonden er 2 ex-en aan de deur die de koters voor een weekje kwamen oppikken.
De herfstvakantie begon namelijk en wij, als nieuw samengesteld gezin, moeten vakantie’s delen. Ugh.

Ik prepareerde nog mijn vegetarische lasagne , aka power food voor dit lopertje, en dan begonnen Husband en ik aan onze tocht richting Gent.
Ik zou liegen moest ik zeggen dat ik he-le-maal geen stress begon te krijgen…

Want de dag erna, op zaterdag, liep ik mijn allereerste marathon.
De dag begon vroeg, en na een vrij slapeloze nacht (iets met een slechte matras. En oké, stress…) en na het kwijlend staren naar Husband zijn hotelontbijt terwijl ik mijn pot havermout uitlebberde, begaf ik mij naar de startlijn van de marathon.

Zoek de verschillen… *eyeroll*

Ik duwde nog een Imodium door mijn strot (geen zin in loperskak in mijn broek), deed mijn camel bak aan, duwde mijn oortjes in mijn oren, zette mijn verstand op nul en rende 42km aan 1 stuk.

I did it, peeps. I f*cking did it. Na weken van stressen en panikeren omdat mijn rechterenkel plotseling vreemd begon te doen, deed ik het.
De laatste kilometer rende Husband nog even met me mee en dan liep ik die finish lijn over terwijl ik mijn tranen wegslikte (emo-kippetje hier).
Ik nam mijn medaille in ontvangst, zocht Husband op in het publiek en begon te blèten gelijk een klein kind.
Met geen woorden kan ik uitleggen wat een emotionele ontlading ik voelde.

Is het heel verkeerd als ik vanaf nu 24/7 met dit ding rond mijn nek rondhobbel? 😀

Ik wandelde als een gepensioneerde eend terug richting het hotel, smeet mij nog eens goed op mijn yoga mat (goed stretchen is key, folks!), ging nog een uurtje weken in bad totdat mijn vingers en tenen bijna doorschijnend waren en ik niet meer naar zweet stonk en trok dan richting het restaurant van het hotel.

Alles wat voor mijn neus werd gezet propte ik binnen. Wreed zicht.

Niet veel later lag ik goed te soezen onder de wol… 42 km hardlopen kruipt precies toch wat in uw kleren.

Zondagochtend werd ik stijver dan stijf wakker. Jezus, zeg, ik liep erbij als een oud wijf van bijna 100 dat net overreden was.
Sexy as hell.

De dag werd gestart met een uitgebreid ontbijt, deze keer moest ik niet jaloers naar andermans ontbijtbordje zitten staren. Hip hoi!

Het initiële plan was dat we misschien nog even een wandelingetje gingen maken door Gent, maar mijn stijve en stramme ledematen lieten het niet echt toe en we wilden beiden eigenlijk zo snel mogelijk terug naar huis en naar Chanel.
We gooiden de bagage dan maar in de koffer van de auto en trokken huiswaarts waar we werden verwelkomd door een overenthousiaste Chanel en een kwetterende Josske, de huis-valkparkiet.
Na een uur was onze halve dierentuin gekalmeerd, de boel uitgepakt en installeerde ik mij in de zetel… en viel in slaap voor een middagdutje van een uur of twee.
And I’m not even sorry 😀

Toen ik wakker werd, was Husband zo goed als klaar met de voorbereidingen voor zijn nieuwe werkweek en besloten we om maar lekker lui te doen en wat tv te staren. Een beetje verder breiend op het geren van dat weekend keken we naar een oude aflevering van Tomtesteron en zijn avontuur tijdens de Marathon des Sables.

Husband nam zijn taak als persoonlijke verzorger van het weekend heel serieus en zorgde voor een overdosis frieten die avond en samen sloten we de week en het weekend af op de bank, onder een dekentje, terwijl we naar Man of Steel keken.

Of hoe een mens zich tegelijkertijd moe en versleten, maar ook overgelukkig en voldaan kan voelen ♥

Blogs van de voorbije week:

8 Reacties

  1. oktober 30, 2017 / 1:10 pm

    man man man!! Wat ben jij een Held !!!
    Gewoon een fucking marathon gelopen! 😀

    *maakt een diepe buiging*

    xxx

    • november 1, 2017 / 7:41 pm

      Hahaha! Gek mens 😀 :*
      We zijn allemaal helden, joh. Elk op onze eigen manier 😉

  2. oktober 30, 2017 / 7:52 pm

    De tas van die winkel waar je trui in zit, goeie tekst! 🙂 super stoer dat je de marathon hebt uitgelopen, knap!

    • november 1, 2017 / 7:42 pm

      Zou het heel fout zijn als ik die papieren zak nu als handtas begin te gebruiken…? 😀 😀
      Thanks! :* Het is me uiteindelijk toch nog gelukt 😀

  3. november 2, 2017 / 3:27 pm

    Aah, de marathon des sables aflevering toch gevonden :-D. Ik zag dat ze precies niet meer op YouTube stond! Dan besef ik toch weer: zo’n marathon, da’s ver, maar het kan nog veel gekker en verder 😀
    Lien onlangs geplaatst…The fooddiaries: oktoberMy Profile

    • november 5, 2017 / 8:24 pm

      We hebben inderdaad even moeten zoeken, maar wie zoekt, die vindt! 😉 Husband werd meteen gewaarschuwd: ik ben misschien zot, maar zo zot krijgt ge mij niet. Die Marathon Des Sables? Nope, never. Zottenwerk is da 😀
      Anneke – Mrs. Curly onlangs geplaatst…Vegetarische Mexicaanse tortilla schotelMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: