We survived the week(end)! – photo diary #61

Week 1 zonder enige vorm van lopen zit erop. Ugh.
Ik liep nog net niet de muren op, want dit lopertje begint nu toch wel ferm af te tellen naar het einde van haar rustperiode na de marathon van Gent.
Buiten wat nerveus rondhobbelen omdat ik nog niet ‘mocht’ lopen, deden we ook nog andere dingen. Wat, lees je hieronder 😉

Maandag was lazy dag nummer twee. De zaterdag ervoor had ik mijn eerste marathon ever gelopen en ik vond dat ik een paar uber luie dagen had verdiend.
Ik had me voorgenomen geen reet uit te voeren, maar uiteindelijk werkte ik toch nog wat zaken uit voor de blog en werkte een berg administratie weg.
Wel vanuit mijn zetel. Dus ergens toch nog de lazy ass bitch uitgehangen. Jeej me!

‘s Avonds zette ik het lui wicht uithangen verder en zwierde een omelet met aardappelen en worteltjes op tafel en called it a day.
Goed zo.

Dinsdag ondernam ik al wat meer actie. Normaal gezien staat dan loopje nummer 1 van de week op het programma. Niet vandaag dus.
Ik werkte een berg strijk weg, werkte zaken uit voor de blog, schoof wat met het interieur en irriteerde Chanel mateloos.
Halloween stond namelijk voor de deur en als ik geen koters in mijn buurt heb (gedeelde vakanties als nieuw samengesteld gezin-dingetje) om te ambeteren, is Chanel mijn slachtoffer.

‘s Avonds deed ik al iets meer mijn best voor het avondeten en presenteerde Husband een pasta met scampi’s en courgette.
*Omnomnom*

Woensdag was 1 november en was ook Husband vrij van het werk. We sliepen lekker lang uit en na wat aan de blog te werken en Chanel een goede borstelbeurt te geven, trokken we onze wandelschoenen aan voor een stevige wandeling van een kilometer of 5.
Even voelen hoe die benen van mij het doen…

Ze deden het geweldig goed. Geen pijn aan mijn scheenbeen en die enkel deed het ook goed.
Geweldig.
Na twee dagen binnen te zitten en zo goed als geen hol van lichaamsbeweging te hebben gedaan deed de wandeling me meer dan deugd. Eindelijk zuurstof en beweging!

Na de wandeling genoten we van homemade cappuccino en de gezellige warmte van ons huis vooraleer ik terug aan het avondeten mocht beginnen.
Die avond op het menu: quinoasalade met feta.
Makkelijker en sneller klaar kan niet.
Lekkerder ook niet 😉

Donderdag was weer back to business. Het huis was na bijna een week van zo goed als complete verwaarlozing een beetje tot rommelboeltje herleid (bad housewife), dus er moest grondig gepoetst worden.
Ik schrobde en boende totdat alles weer spic en span was.

En dan… dan was het tijd voor wat geshop. Zowel Husband als ikzelf speelden al een tijdje met het idee om een koersfiets te kopen en na veel rondkijken en informeren waren we eindelijk tot een model gekomen dat aan onze eisen voldeed.
We trokken richting de fietsenwinkel in de buurt en een uurtje later keerden we terug huiswaarts in volle verwachting van onze koersfietsen. Binnen een week of twee, drie rijden deze twee kiekens rond op dit:

No shit, dus. Ik. Heb. Een. Koersfiets. Gekocht.
Serieus. Ik.
Bwahahahaha! Ik heb nog steeds geen flauw idee waar ik een helm ga vinden waar al mijn haar in past.
En een koerspakske waar mijn kont deftig in uitkomt.

Het was al redelijk laat toen we thuiskwamen van de fietsenwinkel, dus flikkerde ik snel wat croque monsieurs in de oven en maakte met 1 blik naar Husband duidelijk dat meer dan dat het zowat niet ging worden vandaag.

Na een week van stilte in huis, kwamen op vrijdag onze drie savages terug thuis. Jeej! Eindelijk, zeg…

‘s Ochtends maakte ik nog wat tijd om wat zaken uit te werken voor de blog terwijl Husband de boodschappen deed en dan was het tijd om te vertrekken.

We deden nog een tussenstop bij mijn favoriete winkel, de Runners’ Lab, voor compressiekousen voor ons tweetjes.
Zowel Husband, als ikzelf, sukkelen een beetje met een scheenbeenvliesontsteking, dus doen we maar alles wat in onze mogelijkheid ligt om er zo snel mogelijk vanaf te raken.
Behalve x-aantal weken stoppen met lopen dus…

Kwamen we in de fietsenwinkel te weten dat we exact dezelfde beenlengte hebben (en dus exact dezelfde fiets gaan hebben), kwamen we in de Runners’ Lab te weten dat we ook nog eens exact dezelfde kuitomtrek hebben.
Ofwel heb ik wreed dikke kuiten ofwel heeft Husband wreed slanke kuiten.
Ik ga voor het tweede.
Ne match made in heaven wij.

We brachten nog een bezoekje aan La Mamma die ons weer, naar goede gewoonte, vol propte met eten.
Gotta love the woman.

En dan was het tijd om Zoonlief op te pikken. Whoop whoop!
Hij vloog rond mijn nek met de mededeling dat de vakantie deze keer wel te lang had geduurd (smelten, mensen. Smelten, zeg ik u.) en over happy reden we terug richting Leuven en Stiefdochter- en Stiefzoonlief.

Na ook hen op te pikken konden we eindelijk, volledig compleet, genieten van frietjesavond en het bijpraten.
Buiten met mijne mond vol frieten wat verliefd naar hen zitten staren terwijl ik hun verhalen aanhoorde, deed ik geen hol meer die avond.
Happy (step)mommy hier.

Zaterdag begon pokkevroeg. Bwèkes.
Na een hele week goed bijgeslapen te hebben, was dat alles precies op één nacht weer weg.
Zoonlief had namelijk een voetbalmatch in Hasselt in de voormiddag. Ingepakt als eskimo’s trokken we er dus op uit.
De pijn van het vroeg opstaan werd wel iets verzacht door de zonnige ochtend.
Een klein beetje maar…

Het mooie liedje bleef niet lang duren, want na de middag kwam het echte herfstweer opzetten en kregen we niks anders dan regen en wind op ons dak.
Buiten nog eens richting de schoenwinkel te trekken voor nieuwe pantoffels voor onze offspring en thuis wat rondscharrelen, deden we geen hol meer die dag.

‘s Avonds maakte ik iedereen nog blij met spaghetti, tot ze doorhadden dat het vegetarische spaghetti was.
Whatever, vleesverslaafden.

Sunday is hier brunchday.
Als we op zondag de tijd hebben om te brunchen dan maken wij daar gretig gebruik van.
Na lekker lang te luieren in ons bed, vloog ik in mijne keuken en presenteerde een brunch voor mijn huisgenootjes, met havermoutpannenkoekjes, verse rijstpap, vers fruit, gekookte eitjes enzovoort…
Net voor het middaguur waren we klaar met het volproppen en besloten we om onze pyjama’s in te ruilen voor iets dat moest doorgaan voor kledij.

In onze meest comfy kledij reden we richting Oud-Heverlee voor een wandeling in het bos.
Niks dat zo rustgevend is voor dedeze als een wandeling in de natuur.
En niks dat die compleet losgeslagen koters zo kalmeert als ze eens een uur of twee loslaten in een bos, want serieus… ze hingen nog net niet in de luchters.
Nog mensen die geen huis konden houden met hun nakomelingen gisteren?
Jezus, zeg… Verschrikkelijk was het.
Love them to pieces though 🙂

Tegen dat we terug thuiskwamen was het bijna tijd voor de eerste lopers om over de finish te lopen van de New York Marathon. Dus terwijl Husband en ikzelf het eten maakten, keken we op zijn smartphone naar de live beelden van de finishers.
Ik moest mijn tranen wegslikken toen Flanagan over de finish liep. Want komaan, mensen, het mens is 40 jaar en finishte als eerste in nog geen 2 uur en half.
Daar buig ik diep voor.

Uiteindelijk raakte de ovenschotel op tafel en konden we met ons vijfjes terugkijken op een gezellige dag.
En mèt iets rustigere koters 😀
Niks dan liefde, mensen. Niks dan liefde 😉 ♥

Blogs van de voorbije week:

7 Reacties

  1. november 6, 2017 / 10:49 am

    Ik herken dat zo, als je kids terugkomen en een week ongeveer aanvoelt als een maand!!
    Dan wil je ze zo hard knuffelen en de eerste 10 minuten niet meer loslaten 🙂
    Ga je nou vaker een marathon proberen te lopen ? Of was dit eenmalig ?
    Blijf het stoer vinden hoor ! 😀

    • november 6, 2017 / 2:35 pm

      Je zou ze zo vastbinden aan jezelf dan, niet? 😀 Keihard gemist, joh, die kleine etters! 😀
      Als mijn lijf met me mee wilt, loop ik er sowieso nog 😉 Ik zei het vorige week nog tegen Husband: ‘Naast de geboorte van Zoonlief en onze trouwdag, was dat één van de schoonste momenten uit mijn leven…’ Een onbeschrijfelijk gevoel.
      Hoe zot het ook mag klinken 😀

  2. november 6, 2017 / 11:23 am

    fijn te lezen en ja het verhaal van de kinderen terug zien na een week is hier zeer herkenbaar
    al loopt het hier niet altijd even aangenaam
    Annelies onlangs geplaatst…marmercake in een nieuw jasjeMy Profile

    • november 6, 2017 / 2:37 pm

      Dank je :*
      Het leuke aan zo’n momenten is wel dat je de kindjes terug ziet, het minder leuke is meestal wel die confrontatie met de ex iedere keer opnieuw… Ik hoop dat het alsnog naar de toekomst toe iedere keer een aangenaam, of op zijn minst neutraal, moment mag worden voor jou :*

    • november 9, 2017 / 8:18 pm

      Thanks! :*
      Kan al niet wachten tot ik hem heb en er mee kan gaan rondfietsen 😀 Nu wel eerst nog een helm vinden waar al dat haar van mij in geraakt 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge