Count your blessings…

Kerst en Nieuwjaar bij een nieuw samengesteld gezin, het is toch altijd wat. Ieder jaar is er wel een feest dat je zonder die koters moet doorbrengen. Eikes.
Nu, wij hebben nog ‘chance’ met die exen van ons, lang geleden al is alles geregeld en sindsdien ook alles in kannen en kruiken. Het ene jaar vieren wij Kerst met de bengels en de exen Nieuwjaar en het andere jaar wisselen we het gewoon om.
No biggie.

Zo ook dit jaar. Nu was het de beurt aan de exen om met Kerst jolig rond die halfdode/plastiek boom te gaan zitten met de koters. Stiefdochter- en Stiefzoonlief naar hun moeder en Zoonlief naar zijn vader. Husband en ik home alone.
Laat Kerst nu natuurlijk net dàt familiefeest bij uitstek zijn. Iedereen kruipt zoveel mogelijk samen in één en hetzelfde kot en propt zich vol eten tot hij terug naar huis rolt. Allemaal één ding voor ogen: leute maken, gewoon samenzijn en zo snel mogelijk een indigestie oplopen.
Oudejaarsavond en Nieuwjaar, dat is meer om te feesten. Dan trek je er na het diner zo snel mogelijk op uit, richting het nachtleven (of de oudjes zoals wij: richting huis en pyjama broek met elastiek voor die vette pens). Want je bent de voorbije dagen al lang genoeg in het bijzijn van die crazy ass family geweest. Aan alles is een grens.
Zoiets dus.

Kerstavond en Kerstdag gingen dus een beetje aan ons voorbij. Er werden geen plannen gemaakt. Geen menu’s opgemaakt, ik liep niet rond als een kip zonder kop te stressen over de tijd en er werd geen half uitgedroogde kalkoen uit mijn oven getrokken.
In plaats daarvan had ik me voorgenomen een beetje weg te kwijnen in een hoekje, me wentelend in zelfmedelijden dat ik Kerst zonder de koters moest doorbrengen.
Soms de nagels aan mijn doodskist, maar altijd de liefdes van mijn leven.

En dan kwam ik op het idee om die vent van mij op Kerstavond mee te slepen naar Wachtebeke om de slotshow van De Warmste Week van StuBru live mee te maken
Na een week de verhalen op de radio aan te horen (menig keer met tranen in de ogen #emokip) en de warmte tot thuis te voelen wou ik het eens in real life meemaken, zie je.
En we hadden niks te vreten in huis. In Wachtebeke waren frieten en (veggie) hamburgers. Dat ook.

We huppelden rond op het terrein, propten ons vol met frieten en cava en maakten ons, jolig en al (go us!), op voor de finale en de bekendmaking van hoeveel ze nu eigenlijk hadden verzameld voor al die goede doelen.
Iedereen schaarde zich rond het podium en wachtte vol verwachting op hèt moment.
Maar dat kwam natuurlijk niet vooraleer ze eerst nog eens de meest memorabele momenten van de voorbije week toonden…
Dedeze hier heeft nooit veel tijd om die tv op te zetten in de loop van de dag (ah nee, dan loop ik achter die koters hun gat), dus had ik het continu gevolgd via de radio. Daar, op Kerstavond in Wachtebeke kreeg ik die beelden dan uiteindelijk wel voorgeschoteld. En ik kan je zeggen dat er een groot verschil is tussen het horen van al die verhalen en het effectief zien van de mensen achter die verhalen.
Deze keer bleef het niet bij ‘wat tranen in mijn ogen’.

Ouders die een zoon hadden verloren en zijn erfenis aan het goede doel wilden schenken want dat was zijn laatste wens. Een hele actie opgezet omdat een veel te jong iemand in de familie een vreselijke ziekte had en uiteindelijk, een paar dagen voor de start van De Warmste Week, toch nog de strijd had verloren. Een mama die kwam vertellen dat ze de Kilimanjaro had beklommen met maar één reden: om dichter bij haar overleden dochter te kunnen zijn.
Kinderen die hele acties hadden opgezet om geld in te zamelen voor goede doelen in de hoop dat die in de toekomst nog iets kunnen betekenen voor anderen, want zij hadden er ook iets aan gehad. In een periode dat ze een ouder moesten afgeven.
Het zijn maar een paar voorbeelden…
De gezichten en de mensen achter die verhalen zien snijdt.
Tot in het diepste van je hart.
En je vraagt je oprecht af waarom het leven zo wreed kan zijn.
En waar deze mensen al die kracht om te blijven doorgaan vandaan halen.

En waarom ik in godsnaam in dat hoekje wou gaan wegkwijnen omdat ik die koters een week moet missen. Want mijn pijn is waarschijnlijk nog geen tiende van wat hun pijn is.
Op Kerstavond en Kerstdag waren er drie lege stoelen aan onze eettafel. Maar ik berust in de wetenschap dat die volgende week terug gevuld gaan zijn met drie kwebbelende (tot vervelens toe waarschijnlijk) koters.
De lege stoeltjes rond de eettafel van de mensen die ik daar zag passeren blijven leeg…

Ik ben niet de persoon die zaken vanzelfsprekend vind. Neen, ik tel mijn zegeningen en besef dat ik best gelukkig mag zijn.
Maar toch… leerde ik er, voor de zoveelste keer in mijn leven, terug een lesje over dankbaarheid.
Dat ik dankbaar mag zijn dat ik die drie koters in mijn leven mag hebben (wist ik al), zelfs op momenten dat ze het bloed vanonder mijn nagels halen. Er zijn mensen op de wereld die graag nog eens een moeilijkere dag met een jengelend kind zouden willen meemaken, alleen maar omdat dat hun kind voor eventjes zou terugbrengen.
En dat ik dankbaar mag zijn dat, ondanks dat ik ze vaak moet missen en zelfs in periodes dat ik ze moet missen, die drie stoeltjes rond mijn eettafel sowieso terug gevuld gaan worden.

Ik wens jullie een geweldige feestperiode, hopelijk met al jullie geliefden rondom jullie. 
En dat jullie even dankbaar als ik mogen zijn. Always remember: it’s the little things 😉
Voor degenen die momenteel door een zware periode gaan of een lege stoel aan hun eettafel hebben staan, ik denk aan jullie. Ik wens jullie alle kracht van de wereld toe om verder te zetten ♥

5 Reacties

  1. december 27, 2017 / 8:41 am

    Zo mooi… nu wrijf ik ook alweer een traantje weg. Een warm 2018 gewenst Anneke, voor jullie en voor de koters.

    • december 27, 2017 / 8:08 pm

      Dank je wel, Sandra! :*
      Voor jullie ook een geweldig, warm en liefdevol 2018 gewenst!

  2. december 27, 2017 / 11:32 am

    Schoon geschreven, op veel vlakken herkenbaar. Ik heb tijdens het luisteren en kijken naar MFL ook vaak beseft hoe ‘blessed’ ik wel ben. En ik heb ook gebleit, veel zelfs, terwijl ik normaal een heel koel iemand ben.
    Nog een fijn eindejaar met de koters en de husband! X
    Josefien onlangs geplaatst…Count your blessingsMy Profile

    • december 27, 2017 / 8:09 pm

      Dank je :*
      Het is toch confronterend, hè, zo’n verhalen horen? Het doet je inderdaad des te meer beseffen hoe goed we het hebben 🙂
      Geniet van de eindejaarsfeesten en ik wens je een fantastisch, liefdevol en warm 2018 toe! :*

  3. december 28, 2017 / 12:39 pm

    mooi gezegd Anneke!
    Ik weet wat het is om niet altijd 3 gevulde stoelen te hebben…maar zoals je zelf zegt, je weet dat de week erop ze terug gevuld zullen zijn!
    Ik wens jouw en je familie een schitterend 2018 toe! En dat ik hier nog veel van die mooie verhalen mag komen lezen!
    liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge