Bye bye feestdagen!

Morgen zijn we 1 februari. We weten allemaal wat dat wil zeggen. We zijn er vanaf. We hoeven niet meer overal waar we komen ‘GELUKKEUUUUUUUUUUUUG NIEUWJAAAAAR!!!!’ te brullen, we hoeven niet meer de verplichte drie kussen uit de delen, vergezeld van zweethandjes en een gemompelde ‘Al wat ge wilt, hè…’.
Het is achter de rug, de hele heisa rond de feestdagen.

Oef. In ‘t kwadraat.
Nu, misschien behoor jij tot het soort mensen die volledig holderdebolder wordt van het gedacht aan de feestdagen alleen al (respect, mens. R.E.S.P.E.C.T.), of je behoort tot die soort mensen zoals ik. Degenen die al gaan flippen als je de woorden ‘Kerst’ en ‘Nieuwjaar’ nog maar mimet.
Ergens begin november breekt het angstzweet mij al uit en het blijft op mijn bovenlip (en onder mijn oksels, eikes) staan tot ergens midden, eind januari.
Wij zijn de Grinches onder de mensen.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het allemaal niet zo erg dat ik het ga haten. Helemaal niet. Om iets te haten moet je gevoelens hebben en we weten allemaal dat ik die niet heb *ahum* *gaat nog wat gaan janken bij Bambi*.
Neen. Niks van dat.

Neen. Ik doe net als de rest van de wilde meute mee met het kerstboompje-uit-de-kelder-slepen-en-al-sakkerend-alle-sh*t-erin-flikkeren-tot-hij-fonkelend-in-een-hoek-van-de-huiskamer-staat.
Ik doe zelfs mee aan het psychotisch cadeautjes-jagen.
En ik ga zelfs jolig gaan lopen meeneuriën met kerstliedjes. (Don’t push it, verder dan ‘Fairytale of New York’ van The Pogues krijg je me niet)
Hell, ik vind het eigenlijk zelfs gezellig, al die fonkelende lichtjes in en rond huis.

Maar dan zit je middenin die feestdagen. Die kerstboom zorgt al voor de zoveelste week op rij voor opdwarrelend stof iedere keer je er in een straal van 4 meter rond passeert. En je begint de dagen af te tellen naar het moment dat je die lompe stofvanger weer de kelder kan insodemieteren.
Je gaat voor de zoveelste keer op cadeautjesjacht en ontdekt dat je voor de helft van de, wat lijkt, 8965899 mensen niet het perfecte cadeautje kan vinden.
En de cadeautjes die je wel al hebt gevonden kosten evenveel als een gemiddelde longtransplantatie.
En er is maar een beperkt aantal keren dat je ‘All I want for Christmas is YOUUUUUUUU!!!!!!’ kan meekwelen met Mariah Carey.

En net als je denkt dat je alles bijna achter de rug hebt komen de échte verplichtingen. Er moet met die en die geborreld worden, die en die willen dat je bij/met hen gaat eten, die en die willen dat je minstens een heel weekend vrijmaakt, … ‘Oh, hebben we al ge-sms’t naar die? En die?’ *Doet nog een telefoontje of 10* ‘We moeten trouwens nog afspreken met die en die… ahja, ‘t zijn de feestdagen, hè!’

De druk van het perfecte cadeautje vinden kan ik nog aan (in het slechtste geval pak ik mezelf in. Let’s face it: my presence is the real present), alsook de kerstliedjes die me het gevoel geven hersencel na hersencel te attaqueren. Zelfs de koters die ik al trippend uit mijn kerstboom mag plukken na de zoveelste sugar overload van al die desserts.
De druk dat je de feestdagen niet zou mogen invullen zoals JIJ dat wilt… da’s andere kak.

En daar wringt hem net het schoentje. Ver-plicht. Moet je net doen bij mij, ik ga nog net niet gaan steigeren als een paard.

En ‘t is allemaal leutig. En grappig. En gezellig. En één jolige bende.
Vol-le-dig.
Maar ben ik iedere keer content dat heel die toestand van de feestdagen en die verplichte samenkomsten achter de rug zijn? Wees maar zeker.
Ben ik iedere keer weer blij dat we onze weekends terug kunnen invullen zoals wij dat zelf willen? You bet.

Mijn kerstboom is meteen na de Kerstvakantie de kelder in geschopt, het cadeaupapier ondertussen ergens achterin de kast verstopt, de kerstcd’s… ah, die hebben we niet…
En de agenda werd onlangs opengeklapt en er werd bewonderend en verlangend gekeken naar al die dagen die we naar keuze konden invullen.
Misschien zelfs met niet-verplichte (familie)bezoekjes…

10 Reacties

  1. januari 31, 2018 / 7:55 am

    Ik doe niet aan nieuwjaarswensen 😂 en als iemand op mij afkomt met een hand en zeker als ze ook de intentie hebben hun lippen op mijn zachte huid te willen duwen. Doe ik een stap achteruit en zegt mijn hele houding: “don’t even go there my friend, back up.. back the fuck up!!”
    Werkt altijd!!
    Maar ik begrijp je volkomen.. verplichte nummertjes? Ik doe er niet aan!
    Ik ga zo eens even vergelijken of we misschien samen een gaatje vrij hebben in de agenda 😎😎
    Melanie onlangs geplaatst…Book Challenge #50My Profile

    • februari 5, 2018 / 7:31 pm

      Ik onthoud voor de volgende keer ik je zie… 😀 Hahaha!
      Jaaaaaa!!! Laat maar weten! *springt op en neer*

  2. januari 31, 2018 / 11:07 am

    Bij mij was de kerstboom er op 1 januari al uit. Maar ik heb dan nog zo’n kunstding wat je in één minuut op zet. Volgend jaar – oh nee…. dit jaar…. – een echte.
    Conny onlangs geplaatst…Van varkens en a.b.*My Profile

    • februari 5, 2018 / 7:32 pm

      Doe ik volgend jaar ook gewoon: vanaf het 1 januari is, het ding buiten flikkeren 😀

    • februari 5, 2018 / 7:33 pm

      OMG, ja! Kan niet rap genoeg lente zijn! Zon, blauwe lucht, niet meer rondlopen gelijk het Michelin-manneke met mijn 25duusd truien aan! 😀

  3. februari 1, 2018 / 8:28 pm

    Vooral die verplichtingen vind ik niks, de kerstboom ging er hier direct na de kerst uit, heeft er 2 weken gestaan. Oud & Nieuw vind ik nooit heel boeiend, maar ook ik was blij dat het dit jaar allemaal achter de rug was. Lekker back to normal 🙂
    sammie onlangs geplaatst…New in, Converse all stars en 31 jaar.My Profile

    • februari 5, 2018 / 7:34 pm

      Zo zalig, hè, terugkeren naar het normale ritme van alledag? Echt aan het genieten van het feit dat we terug onze eigen zin kunnen doen nu 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: