Hoofdzonde 2: There’s no ‘we’ in … – #ouderzonden

We gaan de tweede week in van de #ouderzonden uitdaging van Romina van Big City Life en Annelore van Compleet Geluk.
De tweede hoofdzonde is Avaritia (hebzucht – gierigheid). Ofte: wat zou je nooit delen met je kind(eren).

Als je mij al een tijdje volgt/kent, zou je denken: eten. Definitely.
Er is niks dat ik liever doe dan eten. Hoe ik nog niet met een kraan mijn huis ben uitgehesen is me een raadsel.
Maar die koters doen ook niks liever. En ik blijf een moeder. Zeggen dat ik mijn eten niet deel, zou dus helemaal niet kloppen. We weten allemaal dat eens je koters hebt, dat één van de eerste dingen is dat je mag afgeven.
En het liefst the good stuff.

Dan loop ik al een hele dag kwijlend aan dat laatste stuk taart in de frigo te denken. Of die koekjes die ergens achteraan op het rek verstopt liggen in de berging.
Zelfs fruit is hier niet veilig voor die 3 kleine etters. Ik prop ze ermee vol en dan net als ik die laatste appel toch maar voor mezelf wil houden, ontdek ik een uur later een sabbelende tiener op de bank. Mèt appel. Zijn of haar vierde van die dag. Mijn teller? 0.
Ondertussen is dat laatste stuk taart al geconfisqueerd door tiener nummer 2 en heeft tiener nummer 3 de doos koekjes ontdekt.
Of al helemaal leeggevreten. Stiekem. In de berging.
Just like mommy.

Nope. Dat wordt het dus niet.
Tenzij ik vanaf nu mijn favoriete chocolade in lege Tampax-doosjes ga verstoppen, ergens in het uiterste hoekje van de berging, wordt alles gewoon opgevreten door de koters.

Al moet ik zeggen dat frangipannekes verstoppen in een lege zak van diepvrieserwten in den diepvries wel degelijk helpt.
Want dat is nu eenmaal een guilty pleasure dat ik niet afgeef.

Verzorgingsproducten is ook een heikel puntje bij yours truly. Zo hebben de koters en Husband hun mandje met verzorgingsproducten en heb ik mijn mandje met mijn eigen verzorgingsproducten.
Nothing too fancy or expensive. Nope. Een hele hoop sh*t uit het Kruidvat, Kiko of het grootwarenhuis en heel (héééééél) occasioneel een duurder iets uit de parfumerie.
Maar toch… ook al is het cheap ass stuff, it’s mine. Ik weet wat werkt voor mijn huid, haar, en wat je nog allemaal moet insmeren en ben daar zuinig op. Ik zou maar net zonder de enige-haarcrème-die-werkt-voor-mijn-krullen moeten vallen omdat er een zeker iemand in dit huishouden het door zijn/haar überhaupt stijle lokken heeft gedraaid.

Maar ik maak me geen illusies. Met een aanstormende meisjes-puber in huis en twee jongens die zelfs nu ze nog maar 10 en 11 jaar zijn al meer staan te paraderen voor de spiegel dan ik, weet ik dat er een dag komt dat ze ook uit mijn mandje gaan grabbelen. En dat mijn dierbare arganolie als sneeuw voor de zon gaat verdwijnen zodat ik achterblijf met een leeg flesje, een pluizige kop haar op mijn hoofd en luid gebrul ‘Who took my focking arganolie?!’

Over Chanel (not the dog) maak ik me dan weer geen illusies. Alles waar die twee C’tjes ook maar lijken op te staan blijven ze af.
‘Je mag er naar kijken… but don’t you dare go near it!’ Zoiets.
Ondertussen hobbelen ze al enkele jaren in een straal van 2 meter rond alles in dit huis dat ook maar enigszins met Chanel (inderdaad, not the dog…) te maken heeft.

Maar er is één iets dat ik zeker weiger te delen met de Heilige Drievuldigheid. Al zouden ze op ulderen kop gaan staan.
En dat is mijn me-time.

Ik ben niet veeleisend als het op die me-time aankomt. Geef mij mijn loopschoenen en laat mij mijn wekelijkse twee rondjes lopen.
Of mijn dagelijks uurtje krachttraining/yoga.
En laat mij af en toe een avondje op mijn luie kont naar de tv staren. Commentaar gevend op Temptation Island of zoiets.
Zie je, niet zo vreselijk veel toch?

Maar oh zo belangrijk voor mij.
Er is niks dat boven een uur hardlopen gaat. Wind op mijn gezicht en de enige geluiden, die van de natuur en mijn voeten op de weg.
Hoofd leeggemaakt, en ik kan er meteen weer tegenaan.
Mijn rustige avondjes op de bank. Met trash tv. Of mijn laptop en de blog. Of een goed boek. Zelfs Husband mag erbij zitten. Maar het gewoon eventjes kunnen terugtrekken in mijn eigen wereldje waar het onderwerp van de dag eens niet ‘scheten laten-grappen, moehahahaha’ is, doet zo’n deugd.
Af en toe een avondje uit met vrienden. Volwassen gesprekken voerend (alez ja… 😀 ), kunnen eten zonder tien keer te moeten zeggen ‘Eet mee uwen mond toeeeee!!!!’. Za-lig.
Of gaan koffieleuteren in de stad.

Die drie bengels zie ik doodgraag en er is niks in de wereld dat ik liever doe dan hun (stief)moeder zijn.
Maar het af en toe gewoon eens ‘Anneke’ zijn komt toch meteen daarna.
En dat is niet egoïstisch. Dat heet simpelweg ‘zelfzorg’.
En achteraf krijgen die koters mij dubbel en dik terug. Uitgerust en relaxed en al. Klaar om mij terug voor de volle 100% op hen te smijten.
God be with them… 😉

14 Reacties

  1. februari 9, 2018 / 8:46 am

    “Tenzij ik vanaf nu mijn favoriete chocolade in lege Tampax-doosjes ga verstoppen”
    Hahaha, wat een geweldig idee eigenlijk!
    En de me-time kan ik me volledig in vinden, het hoeft niet veel zijn (Temptation!), maar zo belangrijk :-).

    • februari 16, 2018 / 6:12 pm

      En een heel effectief idee zelfs 😀
      Inderdaad, zelfs kleine beetjes zijn al goed genoeg als het op die me-time aankomt!

  2. februari 9, 2018 / 8:49 am

    Die me-time is voor mij inderdaad ook het belangrijkste! Als de rest mogen ze hebben (met uitzondering van een paar spullen die écht van mijn zijn natuurlijk…

    • februari 16, 2018 / 6:13 pm

      Ik merk dat het bij de meesten vooral om die me-time gaat. Het is dan ook zo belangrijk! 😉

  3. februari 9, 2018 / 9:04 am

    Hahaha.. je bent geweldig! En dat van die frangipannekes in de diepvries is bij deze ook geweten! 😀

  4. februari 9, 2018 / 11:07 am

    Food i agree. Zo hatelijk als ze met die kleine vingers in je bord zitten. Of is dat stout dat gevoel 🙂

    • februari 16, 2018 / 6:14 pm

      Helemaaaaaaaal niet stout, dat gevoel! Ik kan daar ook niet tegen, ze! Alles wat op mijn bord ligt gaat ook gewoon in mijn mond. Punt. 😀

  5. februari 9, 2018 / 1:36 pm

    Mijn eten moet ik gelukkig niet delen met Emil, hij vraagt daar niet naar en ik hoop echt dat het zo blijft… Want ik deel niet graag mijn voedsel! 😉
    Dat van die me-time is heel herkenbaar. Die tijd voor mezelf deel ik ook niet. Maar dat hoeft ook niet, het is helemaal geen ‘zonde’. Integendeel, het maakt je een betere mama! Dus doe maar lekker zo verder, ik doe het ook zo 🙂
    Josefien onlangs geplaatst…#ouderzonden: hebzuchtMy Profile

    • februari 16, 2018 / 6:16 pm

      Preach, woman!!! Inderdaad helemaal geen zonde! Nog des te meer relaxed, uitgerust en voor de volle 100% ready voor die koters 😀

  6. februari 9, 2018 / 9:14 pm

    Die me-time daar zou ik ook echt niet zonder kunnen. En die deel ik dus ook niet 🙂

  7. februari 10, 2018 / 9:54 pm

    Oh geweldig grappig dit weer. I feel you woman. I truely do. Mijn favoriete chocolade gaat dus zeker in de lege Tampax-doosjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge