Live, love, laugh. And all the rest., Tags

Hoofdzonde 4: Het groene monster – #ouderzonden

In week 4 van de #ouderzonden uitdaging van Romina van Big City Life en Annelore van Compleet Geluk hebben we het over Invidia. Raar woord… het wil zoveel zeggen als nijd, jaloezie, afgunst. Ofte: wat zou je direct overnemen van een andere ouder moest je kunnen?

Ik ben niet van het jaloerse type. Helemaal niet. Ik ben niet jaloers op andermans kunnen. Integendeel, ik bekijk het met bewondering en ga meestal nog eens vanop de zijlijn cheerleaders-gewijs gaan supporteren.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen bepaalde kwaliteiten heeft en goed is in iets. Op zijn eigen manier.
Eén van mijn kwaliteiten trouwens is eten. Maar daar gaat het hier even niet over.

Het wil natuurlijk niet zeggen dat ik soms al eens denk ‘Amai, die kan da! Chapeau. Ik wou dat ik het kon!’. Niks mis mee. Het toont nog maar eens hoe goed die ander misschien wel niet is in dat ene.
En natuurlijk zijn er in het ouderschap ook zaken waarvan ik soms denk ‘Fock, kon ik maar een beetje meer van die of die hebben…’.

Husband vindt dat ik engelengeduld heb. Ikzelf vind dat ik een engel ben.
En dat hij dus ook wel gelijk heeft. Althans soms toch. Al zijn er momenten dat ik het al eens snel durf te verliezen dat geduld.
Een walgelijk slechte nacht achter de rug, ziek, druk of de koters hangen gewoon al de hele dag den aap uit.
Yep, dan zakt het aureooltje al eens wat sneller scheef. En vlieg ik misschien al eens wat sneller uit.
Laat het nu net die momenten zijn dat je dan net iemand door den Colruyt ziet wandelen met haar koter die tantrum 5 smijt en waar de moeder voor ook de vijfde keer cool as a cucumber onder blijft en jou een lieve glimlach toewerpt terwijl jij, met je haar alle kanten op en wallen tot aan de grond tegen je kind brult ‘NEEN, DIE BESSEN STEEKT GE NIET IN UWEN NEUS!!!!’.
Echt, hoe doet ze het?!

Nu, naast dat ik een engel ben, ben ik ook een geboren realist en besef ik ook maar al te goed dat diezelfde moeder een uur later misschien ook wel genoeg heeft van haar kleine etter en ook haar geduld verliest. Ik maak mij geen illusies.
Maar toch. Soms zou ik al eens dat engelengeduld willen inruilen voor eindeloos geduld.

In mijn vorige post kon je het ook al lezen: ik ben niet de typische vrouw die er elke dag volledig gemaquilleerd bijloopt. Dat verklaart waarschijnlijk het bijna volledige gebrek aan selfies op mijn social media. Of ik heb gewoon ne mottige kop. Kan ook.
Waar ik vroeger iedere ochtend een uur voor de koters uit mijn bed kwam om mezelf op te maken, heb ik daar nu gewoon geen zin meer in. De maatschappij mag zichzelf al gelukkig prijzen als ik ’s ochtends de moeite heb genomen om concealer op mijn wallen te doen en mascara op mijn wimpers heb gedaan in plaats van ergens tegen mijn wenkbrauwen.
Het is niet dat ik het niet leuk vind om te doen, maar ik lig ’s ochtends gewoon liever een uur langer in mijn nest. Slaap is alles, mensen. Na eten.
En eens die koters uit hun nest zijn, mag je het wel vergeten om jezelf nog iet of wat te fatsoeneren. Meestal hobbel ik rond in pyjama tot ze naar school vertrokken zijn en ik eindelijk een moment tijd vind om te douchen en kleren aan te doen. Tegen dan springt die klok in mijn oog en heb ik gewoon de tijd niet meer om nog een uur te staan kliederen met make up, want er moet a. gesport worden, b. gepoetst worden, c. strijk gedaan worden, d. beesten gevoederd worden, e. mezelf moet gevoederd worden.

Terwijl ik dan een slok neem van mijn 789ste koffie van de dag scroll ik snel even door mijn Instagram en zie ik de ene na de andere selfie van moeders met een perfect opgemaakt gezicht. Ik kan niet anders dan met open mond naar mijn scherm staren (wreed handig, want die koffie druipt zo op je uitgelebberde joggingbroek) en mezelf verwonderen over hoe knap die zijn.
En waar ze in godsnaam de tijd, laat staan de goesting, vandaan halen om zo’n kunstwerkjes te verwezenlijken.

Yep, ik wou dat ik het kon: iedere ochtend wat vroeger opstaan om jullie daarna te spammen met selfies van mijn opgemaakt smoelwerk.
Liefst zonder lipstick op mijn tanden.

Dat ik alles zou doen voor die koters van ons staat buiten kijf. Al zelfs de make up vaak links blijft liggen, zegt da al genoeg (mensen die me al jaren kennen mogen zich nu van de grond rapen).
Mijn lieve leven zou ik voor ze geven (da rijmt!). Maar toch… Ik krijg de kriebels van het moment dat ze de woorden ‘Mama/Anneke, mag die komen…?’
Playdates. Ik vind ze niet leuk. Of toch niet zo leuk als ik ze zou moeten vinden.
Begrijp me niet verkeerd: ik zie doodgraag kinderen. Ook die van u en u en u. Echt waar. En af en toe ne playdate kan ik wel verdragen. Geen probleem. Maar van zodra ze er wekelijks willen, sla ik groen uit.
Waarom? Awel, ik zal u da ne keer zeggen. Die koters beginnen de dag altijd plezant, want ‘ooooh, kijk ne keer hier en hier en hier en hier! Al mijn speelgoed! En mijn kamer! En den hof! This is my kiiiiiingdooooom!’ en ze amuseren zich een uur met alles te ontdekken. Als ge chance hebt.
Daarna krijgen ze honger/dorst en kom jij aangehuppeld met iets. Wat a. niet lekker gevonden wordt of b. wordt bekeken alsof ge ze zojuist ne stront hebt voorgeschoteld.
Kort daarna komt het eerste gekibbel, want uw kind wilt dat spelen en het uitgenodigd kind wilt iets anders spelen.
Eens dat brandje geblust is en ze zich voor de volle 15 minuten hebben geamuseerd beginnen ze te kreften dat ze zich vervelen. En dan mag jij opdraven met de hele voorraad gezelschapsspelletjes/knutselspullen/tekenmateriaal/je jaren ’90 dansmoves/… om ze voor de rest van de tijd bezig te houden.
De dag wordt traditiegetrouw afgesloten met een kind dat in overdrive gaat omdat hij te moe is en gij die alle sh*t nog moogt opruimen terwijl ge een migraine-aanval van jewelste voelt opkomen.

Kudos voor die moeders die iedere woensdag- en zaterdagmiddag playdates organiseren voor hun koters. Echt. Respect.
Ik wou dat ik het ook iedere week kon.
En als ge mij nu wilt excuseren, ik moet een gastenlijstje opstellen voor Zoonliefs volgende playdate…

Vorige berichten van mij over de #ouderzonden vind je hier, hier en hier.
Wat anderen schreven, vind je hier 😉

6 thoughts on “Hoofdzonde 4: Het groene monster – #ouderzonden

  1. Opmaken is zo overroepen. Waarom moet je als moeder er altijd perfect uitzien? Waarom moet je als papa er altijd cool uitzien? De druk van de sociale media? Ik vind dat je als ouder ook je af en toe ‘normaal’ moet durven tonen aan de buiten wereld. Laten zien dat het leven ook meer is dan alleen maar de coolness of de perfect face op instagram.

    1. Preach, man!
      Net wat je zegt! Ik ben vandaag voor de eerste keer in weeeeeken eens opgemaakt de deur uitgegaan. Voelde goed. Maar eerlijk? Zonder al die rommel op mijn smoel en in trainingsbroek voel ik me eerlijk gezegd ook goed. Niks mis mee 😉
      Als je het doet, moet je het vooral voor jezelf doen, vind ik dan. Gewoon… omdat je er eens zin in hebt om je op de doffen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge