We survived the week(end)! – photo diary #77

De voorbije week schuifelde ik nog wat verder rond in huis, ondernam ik een verwoede poging om ziek èn geblesseerd te gaan lopen, maar werden er ook ‘allereerste keren’ gevierd. En wat voor één… 🙂

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’.

De week begon wederom met microben. Maandagochtend voelde ik me nog belabberder (is dat een woord?) dan ervoor en ik besloot dan maar terug mijn nest in te kruipen nadat Zoonlief naar school was vertrokken.
Als j’een barometer wilt om te weten of ik echt goed ziek ben, dan heb je hem zo. Ik ga nooit terug mijn bed in nadat de koters naar school vertrokken zijn. Meestal begin ik dan als een gek rond te vliegen om het huishouden draaiende te houden, te sporten of whatever ik nog moet doen, maar maandag lukte het echt niet.
De wandeling van de dag ervoor en mijn ritje van 240km om Zoonlief bij z’n vader op te pikken hadden er blijkbaar meer ingehakt dan ik had gedacht.

Tegen een uur of 11 besloot ik mijn pyjama (en mijn nest) dan toch maar in te ruilen voor yoga kledij en nog iets nuttigs te doen. Ik sleepte me richting mijn yoga mat, deed mijn yoga en werkte nog wat zaken uit voor de blog. Buiten dat zat er niks meer in die dag.
Alez, buiten dan 4 dozen tissues ondersnotteren…

We survived the week(end)! - photo diary #77 - ma. - mrscurly.be

‘s Avonds had ik zelfs de fut niet meer om mee te fietsen met Zoonlief naar de voetbaltraining zodat ik hem wel wat meer moest loslaten. Ben ik net zo goed in natuurlijk. Not.
Hij daarentegen kwam achteraf zo fier als een gieter terug thuis want ‘Ziede wel dat ik dat kan, mama!’.
Yep, vent, gij kunt da. ‘t Is uw moeder dat da nog nie kan. #growinguptoofast #emokip

Ik maakte nog een snelle tortellini, keek naar Blind Getrouwd en called it a day.

Dinsdagochtend voelde ik me iets beter. Alez ja… ‘t is te zeggen. Ik had al iets meer dan een week niet meer gelopen wegens die focking spierverrekking in mijn kuit en ik was vastberaden om die dag toch maar te gaan lopen. De goesting in een loopje en bijhorende adrenaline zorgden dus even voor een beter gevoel.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - di. - mrscurly.be

En opstaan met dit zicht zal er ook wel mee te maken hebben…

Ik trok mijn loopschoenen aan en huppelde de deur uit, mezelf voornemend dat gelijk hoeveel kilometer goed genoeg was en dat het tempo heel laag moest liggen. Goed aanvoelen of de kuit het wel al aankan enzo.
Ik zal het zo zeggen: het traag lopen was, in tegenstelling tot anders, niet zo moeilijk. Tijdens het lopen liet mijn lijf mij al duidelijk weten dat ik eigenlijk te ziek was om te gaan lopen. En de kuit liet zich ook voelen. Geen pijn, maar wel nog te vroeg om eigenlijk al aan het lopen te zijn.

Soit, ik perste er toch maar 9 km uit en was achteraf maar al te blij dat ik toch maar even had gelopen. Beetje verslaafd hier.
En zot. Want welke kalle gaat er nu lopen als ze zieker dan ziek is, right?

We survived the week(end)! - photo diary #77 - di. 1 - mrscurly.be

Ik slaagde er nog in de strijk weg te werken, mijn yoga te doen en voor ik het wist crashte ik terug keihard op de bank net op het moment dat Zoonlief thuis kwam van school.
We praatten de rest van de namiddag weg, maakten samen huiswerk en voor ik het wist moest ik alweer aan het avondeten beginnen.
Die avond op het menu: worstenbroodjes. Of: luiewijveneten. Zoonlief klaagde alleszins niet.

Woensdag is voor naailes. We zitten sinds deze week in een gloednieuw gebouw dat ge-wel-dig schoon is. Echt, ik zou er zo in wonen.
Ik zat dus meer met mijn snotterkop rond te kijken dan dat ik effectief naaide.
De weg er naartoe is ook veel plezanter dan naar het oude gebouw. Veel dichter bij huis en ik heb de hele tijd de zon op mijn kop. Hard nodig met de temperaturen van de voorbije week, want, vent, wat was het koud! Als in 25-pullekes-koud.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - woe. - mrscurly.be

Ochtendlijke fietstochtjes als dit….
Dat ik mijn kont niet meer voelde en even niet wist of ik nu wel of niet in mijn broek had geplast neem je er dan maar bij.

‘s Middags trokken Zoonlief en ik naar de bib (boekenwurmkes hier. Love it!), genoten we van rustige leesmomentjes en deden we samen yoga terwijl we ons nestelden in de warmte van ons huis.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - woe. 1 - mrscurly.be

We survived the week(end)! - photo diary #77 - woe. 2 - mrscurly.be

‘We know what we are, but we know not what we may be’ Slimme vent, dienen Shakespeare.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - woe. 4 - mrscurly.be

We survived the week(end)! - photo diary #77 - woe. 3 - mrscurly.be

‘s Avonds maakte ik nog een nieuw, uberlekker gerechtje met pasta en scampi’s. Bommeke voor de lijn en maag, maar oh zo lekker. Wordt binnenkort gedeeld 😉

Donderdag is traditioneel gezien poetsdag. Ik poetste wat, ging even liggen, poetste terug wat, ging terug even liggen en hield dit zowat de hele dag vol. Niet. Normaal.
Serieus. When will this end?

We survived the week(end)! - photo diary #77 - do. 1 - mrscurly.be

Ik maakte nog wat foto’s voor de blog en tegen dat ik alles terug op zijn plaats had gezet kwam Zoonlief thuis van school èn Husband van Frankrijk! Jeej!
Hij nam de voetbalshift (waar Zoonlief eerst niet naartoe wou gaan, want hij wou voor z’n zieke mama zorgen. Hartjes, folks.) op zich terwijl ik een extreem lange en veel te warme douche nam en ik kon niet dankbaarder zijn.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - do. 1 - mrscurly.be

Husband beetje moe.
Beetje heel moe.

‘s Avonds aten we de leftovers op van de dag ervoor (echt, koken voor 2 dagen is ‘t leven gewoon, mensen) en sloten de dag af met Temptation Island. Husband loved it. Moehahaha.

Vrijdag had ik er genoeg van. Twee weken van rondkruipen en me de ene dag iets beter voelen om me de dag erna dubbel en dik slechter te voelen kwam mijn oren uit. Echt, dit is helemaal niet ik. I’ve got people to annoy, you know!
Ik ging eindelijk eens naar de dokter die me grondig onderzocht en ook maar een bloedstaal nam. Maandag (vandaag dus 🙂 ) weet ik de resultaten, maar het vermoeden is dus cmv of klierkoorts. Wat meteen ook mijn constante behoefte om te slapen verklaart. Nog meer dan anders, seg.

Ik werd terug naar huis gestuurd met de boodschap om te rusten. ‘Echt rusten, hè, Anneke…’
Sh*t.
Aangezien er een getuige mee was (Husband) besloot ik dan maar te luisteren, mijn onesie aan te trekken en de zetel in te duiken.
Husband is verdorie one lucky man… komt ie af en toe een weekendje naar huis, krijgt ie een zieke vrouw die ubersexy in onesie in de zetel ligt. *sarcasmn input*

We survived the week(end)! - photo diary #77 - vrij. - mrscurly.be

‘s Avonds kwamen ook Stiefdochter- en Stiefzoonlief terug thuis en eindigden we met onze frietjesavond, veel bijpraten en een overvol hartje, want mijne nest zotten was terug samen. Instant beter gevoel dan. Sowieso.

Zaterdag was van hetzelfde pak een paar mouwen. Van hetzelfde paar mouwen een pak… Euhm… you catch my drift, right?
Husband forceerde me praktisch de zetel in terwijl hij de voetbalshiften van Stiefzoon- en Zoonlief op zich nam. Buiten wat lummelen op de bank en wat wasjes draaien zat er voor mij niks meer in.
Ik vulde mijn dag met slapen, door IG scrollen, whatsappen met Husband die me op de hoogte hield van het voetballend talent en naar tv staren. Rock n’ roll.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - zat. - mrscurly.be

‘s Avonds draaide ik nog een vegetarische lasagne in elkaar en keek naar ‘No Escape’ met Owen Wilson. Aanrader, mensen.

Zondag liep de wekker vroeg af en hoera, hoezee!, ik voelde me iets beter! Wat een geluk, want het was een grote dag. Husband liep namelijk zijn eerste marathon.

Ik maakte me in speed tempo klaar, voorzag de rest van het gezin van ontbijt en flanste havermoutpannenkoeken in elkaar voor on the road. Ondertussen vergat ik mezelf te voederen. Life of a mom enzo.

Rond 8 uur stapten we in de wagen voor een ritje van een uur of 2 richting Zaltbommel (ik weet dat, want ik heb dat net opgezocht. Zondag had ik nog geen flauw idee waar ergens ik zat. Het enige dat ik wist was dat ik in Holland zat).
Husband maakte zich klaar en toen was het zover, hij vertrok voor zijn eigen strijd van 42.2 km lang.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - zo. - mrscurly.be

Terwijl Husband het beste van zichzelf gaf, gingen de koters en ik op ontdekking in de omgeving. We wandelden doorheen het dorp en langs de dijk, hielden een uitgebreide lunch met ijsjes als dessert en voor we het goed en wel beseften mochten we ons alweer richting de finish begeven.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - zo. 2 - mrscurly.be

We survived the week(end)! - photo diary #77 - zo. 1 - mrscurly.be

Met z’n viertjes stonden we nerveus en al te springen toen we Husband de hoek om zagen komen. Het mannetje liep zijn eerste marathon uit in een whopping 3 uur en 58 minuten.
Completely. Mental.
Ik vind dat ik daar toch even heel trots op mag zijn.
En hijzelf ook.

We survived the week(end)! - photo diary #77 - zo. 3 - mrscurly.be

Sexy kanarievogel

Na het bijtanken met drinken, eten en de nodige verhalen reden we terug huiswaarts waar zijn eerste marathon medaille trots een plaats kreeg naast die van mij en we de rest van de avond napratend, etend en gewoon gezellig samen spendeerden.
De ene al wat stijver en strammer dan de andere… ♥

Blogs van de voorbije week:

6 Reacties

  1. februari 26, 2018 / 1:11 pm

    Geweldig goed gedaan van de husband! In die koude is dat toch ook niet evident, methinks…
    Hopelijk weet jij nu gauw wat er aan de hand is met je hé… Ik vind dat ook vreselijk, zo van dat ‘moeten rusten’. En dan mensen die je daar constant aan herinneren hé, aaaargh!
    En ja ik ben ook zo’n kalle die toch gaat gaan lopen, ook als ze zich niet echt prima voelt. You’re not alone 😉
    Hartjes voor boekenwurmen, hoe jonger hoe beter hé! Ik stamp het er ook al in bij mijn 5-jarige koter, en met succes denk ik toch wel.
    Waar woont jou zoon dan bij zijn papa als ik vragen mag? Echt wel een verre rit…
    Fijne en vooral ook gezonde week gewenst!
    Xxx
    Josefien onlangs geplaatst…Van 10 naar 1My Profile

    • maart 5, 2018 / 5:41 pm

      Hahaha! Inderdaad, die mensen die je daaraan herinneren (lees: ne Husband 😀 )… ge zou ze soms een ei willen geven 😀
      Ik vind da zalig, boekenwurmpkes. Niks zo plezant als eens rustig een uurke op de bank liggen lezen met ons allen. Supergezellig gewoon!
      Zijn vader woont in het Gentse, tegen de Nederlandse grens. Inderdaad een ferm ritje, maar ach… ondertussen wip ik ook iedere keer eens bij mijn moeder enzo binnen. Zo zie ik ze tenminste ook af en toe nog eens 🙂

  2. februari 26, 2018 / 3:01 pm

    My thoughts exactly hierboven, 240 kilometer asjeblief!
    En hoera voor husband! 🙂
    En voor de rest, I want your life 😀 hahaha, stay at home mommy lijkt me echt een topjob!

    • maart 5, 2018 / 5:44 pm

      Die Husband loopt nog te trippen op zijn runners’ high 😀
      Hahahaha! Het is dan ook gewoon een leuke job 😉 Ik kan het iedereen aanraden (behalve de wc-poetsdiensten dan. Eikes.) 😀

  3. februari 26, 2018 / 4:15 pm

    Heb je de uitslag al binnen ??
    Jullie zijn stoer!
    Gewoon allebei in staat om een marathon te lopen.. respect hoor.
    Ik ben ook begonnen aan een hardloopprogramma… heeeeeel rustig aan beginnen 😛

    • maart 5, 2018 / 5:45 pm

      Hoe staat het met je hardlopen???? *springt op en neer* 😀 Ben j’al verslaafd? 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge