Hoofdzonde 5: Nee is nee. Of zoiets… – #ouderzonden

We gaan week 5 in van de #ouderzonden uitdaging van Romina van Big City Life en Annelore van Compleet Geluk.
Deze week op den program: gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht), ofte: wat kan je je kind(eren) nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Ik kan je meteen een hele waslijst meegeven. Niet veel dat ik kan hen weigeren, simpelweg omdat het nu ook niet de meest veeleisende koters zijn die er rondlopen. Hier geen gedoe rond merkkledij, overmatig snoepen of frisdrank drinken, uitgaan, … Althans, nog niet.
Maar ik ga me beperken tot 5 puntjes.
Die koters weten nu eenmaal maar al te goed hoe ze mij rond hun poezelige vingers kunnen draaien. En ik, ik ben zo’n rund die daar iedere keer weer in trapt, want ‘alez, die schapen, ze zijn maar zo kort klein en al’, ondertussen Husband zijne blik negerend.

Nu, het zijn ook geen verwende nesten. Ze krijgen niet zomaar alles in hun schoot geworpen en er staat hier niet iedere week een volle zak nieuw speelgoed klaar voor hen. En ze krijgen even vaak een ‘nee’ als dat ze een ‘ja’ krijgen. Al zouden zij al eens durven beweren dat het evenwicht zoek is en het vaker een ‘nee’ is. Tieners en aanstormende pubers enzo.
Ze vergeten wel iedere keer dat ik al die truken van de foor ook heb gebruikt èn ik een geheugen als een olifant heb. Momma ain’t no fool.

Eerst en vooral: eten.
Je zou kunnen zeggen ‘tuurlijk weigert ge da niet. Alez!’, maar laat me eerst iets duidelijk stellen: die koters hier eten niet, die vreten. Als ik hen vergelijk met neefjes, nichtjes, vriendjes of vriendinnetjes van dezelfde leeftijd, dan eten die van ons drie keer zoveel. Gene zever. Alles proppen die in ulderen mond. En nee, ik zet daar geen rem op. Ze eten uit zichzelf heel gezond en jagen dat eten er gewoon meteen door, dus waarom zou ik.
Het lijkt wel alsof ze de hele dag door uitgehongerd zijn. Zo staan ze een uur na het ontbijt al naast me met de vraag of ze een koek mogen, nog een uur later of ze een stuk fruit mogen. Niet veel later mag je de yoghurt uit de koelkast verdelen en nog eens zoveel later vragen ze achter een tussendoor-boterham een half uur voor we aan tafel gaan voor het avondeten.
Als we ooit onder een brug moeten gaan wonen: die koters hebben gewoon al ons geld opgevreten.

Een snoep of een koek zal ik ook niet snel weigeren.
Het zijn geen grote snoepers. Ze zien dat de grote mensjes ook niet doen in dit huis. Ah nee, we wachten tot ze in hun nest liggen om de snoep- en koekkast leeg te vreten. Moehahaha.
Als het op snoepen aankomt hebben Husband en ik de meest weird ass kinderen die er rondlopen. Als ik er een schatting op moet zetten, zou ik zeggen dat ze gemiddeld twee keer per maand een snoep vragen.
Alez… hoe raar is da nie? Toen ik hun leeftijd had snoepte ik zoveel dat ik er nu nog steeds van versteld sta dat niet al mijn tanden uit mijn mond gevallen zijn ondertussen.
Als ze dan al eens een snoep willen, dan krijgen ze die ook.

Eén van mijn favoriete boetieks is toch wel den Action. Op dat gebied ben ik het slechtste voorbeeld dat een kind kan hebben: ik ga er binnen voor een pak wc-papier en kom buiten met drie boodschappentassen vol brol.
Nergens wc-papier te bespeuren.
Niet verwonderlijk dat die koters dan ook de Action binnenhuppelen en als trippende hoarders de winkelkar beginnen vol te smijten met de grootste brol ever dat twee uur na thuiskomst al kapot in de vuilbak belandt.

Ook al zijn wij niet het voorbeeld van de consumptiemaatschappij, de Action laat zelfs ons in de val trappen.
En ik weet maar al te goed dat de helft van die spullen meteen stuk gaat, maar ‘komaan… voor € 2 kunt ge toch nie sukkelen? En ze wilden het zo graag’. Zoiets dus.
En dat weten die koters ook maar al te goed, want het argument dat ze altijd klaar hebben is ‘het kost maar €3, mama/Anneke! Hoe cool is da?!’
Wreed cool, jong.
Verkocht!

Nog een stukske brol dat ik moeilijk te weigeren vind, weliswaar van een iets ander kaliber dan een paar eurootjes in de Action, is de WiiU. Het ding staat al enkele jaren op de koters hun eigen kleine livingske, maar voor de één of andere reden raken die daar niet aan verslaafd. Heel vreemd allemaal.
Om de zoveel tijd staan er dus twee van die kleine varkens (Stiefdochterlief kan het allemaal geen reet schelen) aan mijn mouw te sleuren met de vraag of ze ‘op de WiiU mogen’.
En meestal op momenten dat ze nog net het kot niet hebben afgebroken.
Vaneigenst mogen ze dan efkes op de WiiU.
Geeft mij meteen ook een uurke rust #sorrynotsorry

Maar ze hangen niet altijd in de luster. Soms kunnen ze al eens lief zijn. Dan hangen ze net als vroeger aan mijn rok (figure of speech. Ik draag geen rokken) en vragen ze zonder woorden om een knuffel. Hoe hard ze daarvoor ook het bloed vanonder mijn nagels hebben gehaald, dit is het, mensen. Hiermee kunnen ze mijn hart gelijk waar, gelijk wanneer doen smelten.
Die knuffels, die mogen van mij een eeuwigheid duren en zeg ik nooit nee tegen. Al zijn ze 40 jaar en ik een oud verrimpeld wijf, ik blijf hen met plezier platknuffelen.
Terwijl ze stilletjes in mijn oor fluisteren ‘mag ik een snoepje?’…

De vorige #ouderzonden van mij vind je hier, hier, hier en hier.
Wat anderen schreven, vind je hier  🙂

8 Reacties

  1. maart 2, 2018 / 12:14 pm

    Bij de zoon waren we heel streng en weigerden we vaak iets, maar bij de dochter is dat al gemoedelijker. Anders heb je die eindeloze discussies en zoals je zegt, blijven ze vragen 🙂
    zebrazonderstrepen onlangs geplaatst…Surprise, we hebben een nieuw huisMy Profile

    • maart 5, 2018 / 5:49 pm

      Allemaal een kwestie van evenwicht, nietwaar? 🙂 Al is het inderdaad soms niet evident om dat te vinden 😀

  2. maart 2, 2018 / 1:01 pm

    Haha, wat den Action is voor u, is de kringloopwinkel voor mij. Ik ga daar heel vaak ne keer gaan rondsnuisteren en Emil weet dat hij mij dan altijd een brolleke van max. 2 euro kan ontfutselen 😉

    Emil is ook zo geen grote snoeper. Als je zelf het goede voorbeeld geeft… Hier is dat ook. En dan vind ik het echt niet zo erg dat hij eens een snoepke of een koek naar binnen speelt. Moest hij te zwaar zijn, zou ik wel strenger zijn. Maar wij noemen hem altijd ‘onze gespierde stilo’ dus dat zegt genoeg 😉

    En eikes rokken, ik draag dat ook niet graag!!
    Josefien onlangs geplaatst…#ouderzonden: gulaMy Profile

    • maart 5, 2018 / 5:50 pm

      Oh, de kringloopwinkel! Daar lopen wij ook graag ne keer door! Ik vind da de max, da systeem. Wij brengen daar zelf ook regelmatig spullen naartoe 🙂
      Hahaha, gespierde stylo 😀 Helemaal hetzelfde als hier dus. Geen grammeke vet aan die koters. En gelijk ge zegt: dan mogen ze al ne keer ne snoep extra 😉

    • maart 5, 2018 / 5:53 pm

      Ik volg je daar helemaal in 😉 Er zijn enkele regels in dit huis, maar die houden meer verband tot beleefd zijn, niet liegen en zulke zaken. De echt belangrijke zaken zoals waarden en normen dus.
      De rest wordt zowat op het moment zelf beslist. Hoe het op dat moment voelt. Als je kinderen tè hard aan banden wilt leggen, gaan ze toch maar juist meer in opstand komen.

  3. maart 7, 2018 / 9:22 am

    Den Action, mijn kleinste haar favoriete winkel waar steevast haar puppyogen en “please please please” aan bod komen 🙂

    • maart 12, 2018 / 2:56 pm

      Dienen Action is eigenlijk vergif, jong. Zowel voor de koters als de moeders 😀 Still love that shop to bits though 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: