Live, love, laugh. And all the rest., Tags

Hoofdzonde 6: De grote, rode, flikkerende knop – #ouderzonden

We gaan week 5 in van de #ouderzonden uitdaging van Romina van Big City Life en Annelore van Compleet Geluk
Deze week: ira (woede, toorn, wraak, gramschap), ofte: waarmee duwen de kinderen op je spreekwoordelijke knoppen?

Die spreekwoordelijke knoppen moet je ver zoeken bij mij. Maar eens je er bent, is het geen ‘knopke’, maar een grote, rode, flikkerende ronde knop. Compleet met disco lichten en al.
Met andere woorden, mijn grens ligt ver. Maar toch geraken die drie er af en toe. Met stoom uit mijn oren en veel innerlijke ‘Fooooooooocks’ en al.
Alez, ’t is goe, uitgesproken ook. Someone’s gotta teach ‘em.

Ze weten ook met wat ze op dienen ‘don’t you dare go there’-knop kunnen duwen.
Zoals met treuzelen.
Nummer 1. For sure.
Ik heb dan ook nog eens een zoon die treuzelen tot kunst verheven heeft. Ge kunt het zo zot niet bedenken, of het kind kan er wel rond treuzelen. Om maar een voorbeeldje te geven: tijdens het eten de kan water gaan aanvullen aan de kraan. Onderweg van de eettafel naar de keuken, pakweg zo’n 3 à 4 meter, ziet hij een plukje haar van Chanel op de grond liggen dat hij à la minute moet onderzoeken, controleert hij ondertussen nog eens de koelkast of er geen dessertje te vinden is, doorleest hij ‘in een rapke’ nog eens de reclamefolders die op het keukeneiland liggen en vindt hij de tekst op de achterkant van het flesje handzeep plots super interessant. Zijn concentratievermogen is duidelijk het equivalent van een duif midden op de weg.
Een kwartier later verschijnt meneer terug aan tafel met een kan vers water.
Van het eten op zijn bord zijn welgeteld 3 happen weg.
Wij zijn ondertussen al aan portie 2 bezig.

Ergens snel naartoe gaan? Forget about it. Schoenen, jas en sjaal aandoen duurt gemiddeld een kwartier bij hem.
Chance dat hij zo knap is.

Stiefdochterlief kan er ook weg mee. Om 16u. vertrekken wil zeggen dat ze om 15u45 naar het toilet gaat en haar begint klaar te maken.
Geweldig. Schoon op tijd.
En dan is het 16u. en moet madam nóg eens snel naar het toilet (voor de 4de keer op dat kwartier), *terug naar boven want ze is haar haarelastiekje vergeten*, *schoenen terug aan*, *kak, gsm ligt nog boven*, *schoenen terug aan*, *zou ik toch nog niet eens naar het toilet gaan voor de zekerheid?*.

Husband, Stiefzoonlief en ikzelf zitten ondertussen al minstens een kwartier verkleumd in den otto.
Het stuur nog net niet opgevreten.

Geduld is een schone deugd.
Dat ik heb.
Als ge doordoet.

Husband en ik hebben chance. Die drie koters konden het vanaf dag 1 met elkaar vinden. Als je het niet weet, zou je niet geloven dat er geen bloedband tussen hen zit. Ze gedragen zich als echte broers en zus.
Inclusief gekibbel over de meest onnozele dingen.
Wie er bijvoorbeeld die dag op het schapenvachtje mag zitten dat op de bank aan de eettafel ligt. Of wie rechts moet staan aan de lavabo tijdens het tanden poetsen.
Of wie zijne kak het minste stinkt.

Uren kunnen ze doorgaan over het ogenschijnlijk wereldschokkend onderwerp van hun dag, terwijl ik ergens op de achtergrond tegen hen loop te mekkeren ‘Stop mee zagen tegen elkaar!!!! Ulderen kak stinkt allemaal even hard!’
Dat ze overigens gewoon negeren.

Of ze me altijd negeren, of gewoon een geheugen als een zeef (met gaten van 5 cm omtrek) hebben, weet ik niet. Maar de momenten dat ik in mezelf loop te mompelen ‘Hoe-veel keer heb ik nu al ge-vraagd om dit of dat of … te doen?!’ zijn even talrijk als de haren op mijnen kop.
Sokken blijven op bollekes gepropt in de wasmand belanden. Schoenen staan altijd netjes NAAST de schoenenbak in plaats van erin en ‘kledij netjes over uw stoel hangen op de slaapkamer’ is voor hen ruwweg vertaald ‘smijt het maar op nen hoop op uw slaapkamervloer’.
Gelukkig zijn dit zaken die ik pas ’s avonds ontdek.
Als zij in hun bed liggen.
Veilig en wel.

Het zijn nochtans slimmerds, die kinders van ons. Echt wel. Ik sta er nog elke dag van versteld.
Maar toch begrijpen ze het concept van ‘een deur’ en ‘een licht’ niet. Dat deuren ook dicht gedaan kunnen worden en lichten uit gedaan kunnen worden bijvoorbeeld.
Terwijl ik de verwarming op standje vijfduusd zet, vinden zij het nodig om ie-de-re deur in dit huis wagenwijd open te laten staan.
Moesten ze weten dat er een lichtje in de oven zit, ze lieten dat ding ook branden.
En zo hobbel ik elke dag achter ulder gat om iedere deur die zij doorwandelen ook terug dicht te doen.
En in iedere kamer waar ze geweest zijn alle lichten te gaan uitdoen. Ook al is het twee uur ’s middags op de zonnigste dag van ’t jaar.
Terwijl ik vloek op die 5 paar in elkaar gepropte sokken die ik uit de wasmachine haal.
En voor de tiende keer ‘Zijt ge bijna klaaaaaaar?!’ brul naar Zoonlief en Stiefdochterlief.

De vorige #ouderzonden van mij vind je hier, hier, hier, hier en hier 🙂
Wat anderen schreven, vind je hier.

6 thoughts on “Hoofdzonde 6: De grote, rode, flikkerende knop – #ouderzonden

  1. OK, ik beken. Geduld is ook niet mijn sterkste deugd. En wij moeten ook alles minstens 1.000 keer herhalen. En de lichten uitdoen, de deuren dichtdoen of de rol in HUN slaapkamer ’s morgens achter hun gat optrekken. Check!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge