Hoofdzonde 7: whatever makes you happy… – #ouderzonden

Alweer tijd voor de laatste van deze reeks #ouderzonden (uitdaging van Romina van Big City Life en Annelore van Compleet Geluk).
Deze keer: acedia, ofte: hoe ga ik om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouders) gelegd wordt? Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

Ik val maar al meteen met de deur in huis: manana manana hier. Let’s face it: met drie koters in huis kan je ook bijna niet anders of je zit voor je het weet in een gesloten instelling. Met dwangbuis en al.

Maar het is niet alleen omdat het zo’n beetje niet anders kan, het is ook omdat ik het zo wil. Volgens mij wordt er al genoeg druk op die kinders gelegd tegenwoordig. School, familie, vriendjes, de maatschappij in het algemeen. Iedereen doet gretig mee aan het zoveel mogelijk onder druk zetten van die koters van ons. Want je moet presteren, je moet zo of zo zijn en riskeer het zeker niet om eventueel ietsje anders te zijn dan het modelkind dat iedereen in gedachte heeft.
I don’t like it one bit.
En da’s zacht uitgedrukt.

Hier gaan onze nakomelingen niet iedere dag van de week naar een hobby omdat het zo hoort. Nope. De jongens doen voetbal en Stiefdochterlief gaat paardrijden. Punt. Genoeg. Meer moet dat niet zijn.
Respect voor al die mama’s en papa’s die dag in, dag uit van voetbal- naar tennis- naar zwem- naar weet ik veel wat-training hossen. Ik doe er niet aan mee.
Liever 1 hobby die ze graag doen en waar ze zich volledig op kunnen smijten, dan 10 hobby’s waardoor je van voor niet meer weet dat je van achter nog leeft.
Gegarandeerd dat ik op dag 3 van de week die koters in zwemtenue het voetbalveld opstuur terwijl ik me afvraag waar in godsnaam dat paard naartoe is.

Wij hebben hier een gouden regeltje als het daarop komt: er moet nog tijd zijn om niks te doen. Te lummelen. Gewoon… te ontspannen, zonder dat er iets moet.

Als we ergens heen gaan is Zoonlief gegarandeerd de luidste van de bende. Ook de grootste clown. Of het kind dat heel het kot op stelten kan zetten. Zowel positief als negatief.
In tegenstelling tot sommigen uit onze omgeving, trekken Husband en ik ons de scheve blikken die we soms krijgen allang niet meer aan. He is who he is. Het is een kind dat er ofwel volledig voor gaat ofwel helemaal niet. En op openbare plekken gaat hij er meestal helemaal voor.
We proberen hem dan in te tomen.
Voor zichzelf, omdat hij anders helemaal doorslaat. Niet voor de anderen.
Die krijgen, als ik hen goed gezind ben, in het beste geval mijn schoonste resting bitch face en de opmerking ‘gij hebt geen kinders, zeker?!’
En dan ben ik nog vriendelijk.

Ondertussen zit Stiefdochterlief in het tweede middelbaar. Het kind heeft er een schone richting uitgekozen: Latijn. Ik buig diep voor die 14-jarige puber, ik zou het niet kunnen of willen. Hoe ze het doet, ik weet het niet, maar die fladdert daar precies door alsof het niks is.
Met als gevolg natuurlijk dat die twee die achter haar komen al het koud zweet zitten hebben van zodra ge over dat middelbaar begint tegen hen. Stiefzoonlief zet volgend jaar de stap, Zoonlief nog een jaartje later.
In het geval van Stiefdochterlief was het simpel, die wist al van in het 5de leerjaar dat ze Latijn ging doen. Komt da tegen, zeg. Ik ben 34 en weet nog steeds niet wat ik wil worden als ik groot ben.
Stiefzoonlief zit nog steeds ergens in tweestrijd, want dat Latijn interesseert hem geen hol, maar toch… hij voelt ergens die druk.
Zowel Husband als ikzelf zijn de eersten om tegen die bengels te zeggen dat ze elk hun eigen richting moeten gaan. Wil de ene studeren tot ie 40 is en zich specialiseren in weet ik veel hoeveel takken van de geneeskunde? Be my guest.
Wil de andere niet verder studeren en in ‘den bouw’ gaan werken? Even goed, jong, vent. Of vrouw.
En wil de derde voor kapper gaan? Awel, we gaan op alle drie even trots zijn.
Ze hebben elk hun eigen kwaliteiten en hun eigen kunnen, het enige dat we willen is dat ze die zo goed mogelijk benutten op een manier waar ze zo gelukkig mogelijk bij mogen zijn.
Maar we zijn niet de enige ouders in dit gezin natuurlijk…

Er is maar één iets waar hier nogal ‘druk’ wordt op gelegd, en dat is op tijd komen.
Grootste. Lol. Ever.
Met een kind als dat van mij slagen we daar 0.0 van de keren in. En dan mag ik daar nog over zagen zoveel ik wil, hij gaat me eens vreemd aankijken terwijl hij nog een kakske gaat doen 15 minuten NADAT we in de auto moesten zitten.
But momma ain’t no quitter. Ik blijf volharden.
Of doorzagen. ‘t Is maar hoe ge het bekijkt.

Het is een onderwerp dat hier regelmatig wordt besproken, die druk. In al zijn gezichten.
Ze weten dat ze later soms in een rijtje gaan moeten lopen. Het werkende leven, inclusief nen chef, zal hen dat snel genoeg duidelijk maken.
Maar de conclusie is in grote lijnen altijd: doe in JULLIE leven ULDER goesting en trek u niks aan van wat een ander denkt (maar houdt u wel aan den wet, alstenblieft). Zolang ge alles in uw leven doet met respect voor de mensen rond u èn voor jezelf en je gelukkig bent, is ‘t voor ons al goed.
Moeder en vader doen da ook, jong.

Voor het overgrote deel is het hier dus relax to the max, zen, manana manana en al zulke dingen.
Onszelf niet te serieus nemen. Want druk is ook iets dat een mens heel vaak zichzelf oplegt door net te wíllen voldoen aan al die onmogelijke eisen. Fock it.
Er zijn maar weinig zaken in het leven die men ècht serieus moet nemen. Bijna altijd net degene die er toe doen. Flip daar eens over, mensen. Al die andere zever? Manana, manana, hè.

'on children' - #ouderzonden - whatever makes you happy - mrscurly.be

De vorige #ouderzonden van mij vind je hier, hier, hier, hier, hier
en hier 😉

Wat anderen schreven, vind je hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge