Live, love, laugh. And all the rest.

Husbandloze weken

We zijn nu ondertussen al bijna eind maart, dat wil zeggen dat die vent van mij al 8 weken in het buitenland zit. Da’s 58 dagen.
But who’s counting.

Hij zit daar niet voor zijn plezier (he better not!), maar voor het werk. Het mannetje volgt as we speak een opleiding die tot ergens in juni duurt. En op verschillende plaatsen in Frankrijk doorgaat. En op niet altijd even gemakkelijk te bereiken locaties. Anders stond ik daar ieder weekend, met koters, hond, valkparkiet, knaagdieren en al om hem te ambeteren.

Maar zo makkelijk is het dus niet…
Nu, die weken/maanden dat hij in het buitenland zit worden wel onderbroken door weekendjes thuis om de twee weken. Blitzbezoekjes. Want in die weekends moet er ook nog gevoetbald worden, wordt er nog aan paardrijden gedaan en moeten er nog allerhande sociale toestanden bijgewoond worden. Veel quality time schiet er dus niet meer over. Tenzij je brullend aan de rand van een voetbalveld staan terwijl je tenen eraf vriezen om dan enkele uren later al kwijlend in slaap te vallen voor tv als quality time beschouwt natuurlijk.

Het hakt er soms al eens in, dat Husbandloos zijn. Toen hij met het idee kwam om de carrièreswitch te maken ging ik volledig mee in het verhaal. Whatever makes him happy. Want hij zou net hetzelfde doen voor mij. Sowieso.
En wat zijn nu 4 à 5 maanden zonder uwe vent? Moh, nikske toch?! Er zijn vrouwen die het veeeeeeel langer moeten doen zonder hun vent. En die van mij ging ook nog eens naar huis komen tussendoor. Ik ging da hier wel ne keer fixen met die koters. Want ik ben een power vrouw met power kinders die hun plan kunnen trekken.

Wat we ook doen… praktisch dan. Dat huishouden blijft hier best wel draaien. Het afval wordt nog steeds op tijd buiten gezet (of meestal dan toch. Oeps.).
Emotioneel, da’s anderen kak.
Ik lieg daar niet over. En ik ben zeker niet te trots om dat toe te geven, ’t is nie altijd even simpel om uwen Husband, en tegelijkertijd besten vriend, zoveel te moeten missen.

Waar ik dacht veel tijd te gaan hebben om vanalles te doen (lees: terug het hele huis schilderen en herinrichten ‘Surpriiiiiiiise, Husband!!!!’),  ren ik nu als een kieken zonder kop rond om alles af te krijgen. Want die Husband nam (onder andere) de hobbyshifts van de koters vaak van me over. Nu? All me. Ook de voetbaltrainingen dus. Ugh.
En het beetje tijd dat over is, spendeer ik door apathisch naar die aftelkalender te staren.

Zowel den Husband en ik zijn klein. Met een beetje fantasie kunnen we solliciteren voor een rol als Hobbit. We nemen dan ook niet veel plaats in in bed. Maar ik lig al eens graag diagonaal in dat bed van ons. Met als gevolg, een mekkerende Husband de dag erop (wat ik nog steeds niet begrijp trouwens. Serieus gast, laat mij ne keer doen.).
Ik ging wekenlang keihard genieten van dat bed voor mij alleen.
Realiteit? Ik word minstens 4 keer per nacht wakker, zoekend achter ‘mijnen kleinen lepel’.

En oh. my. gaaaaawd!!!, ik ging zoveel tijd hebben voor girly stuff! Nagelkes lakken ’s avonds, maskerke op mijn smoel, peelingske over mijn hele lijf, …
Hmmmm… Ik heb al bijna twee weken mijn benen niet meer geschoren.
Lente zegt ge? My ass.

Ik ging zo hard mijn goesting kunnen kijken op tv! Bring on the chick flicks!
Incoming Blind Getrouwd en Temptation Island. Niveau min 28 000 dus.

En ik moet nu het afval zelf buiten zetten. Inclusief het gft. Dat zijn voedingsresten en al. Moh eiiii.
Over het algemeen al met haar op.
En achteraf met nog een beetje kots van yours truly er bovenop.

Maar er zijn ook positieve dingen. Toch wel.
Husband en ik zijn dit jaar 7 jaar getrouwd (ik weet da, want ik heb juist in mijn trouwring naar de datum gekeken) en bijna 8 jaar samen. Op die tijd heeft hij me 0.0 keer een scheet weten laten. Ik vind dat een hele prestatie.
We delen alles, behalve onze persoonlijke uitlaatgassen. Die bewaren we voor in de wc.
Nu dus niet. Waar in huis ik ook loop, op welk moment van de dag dan ook: LET. IT. GO.
#sorrynotsorry Husband.

En ik slaap meer. Tot soms wel acht uren per nacht (het tussendoor wakker worden niet meegerekend). All you moms out there weten dat dit heel speciaal is.
Dit komt dan vooral weer omdat er niemand mij nog ambeteert midden in de nacht. If you know what I mean *wink* *wink*
Alhoewel… ik weet niet of dat nu wel zo positief is…

Er is ook onbeperkte toegang tot Husband’s kleerkast. Als je dus iemand ziet hardlopen in het Leuvense met mannen-loopkledij aan: ’t is ik.
En als je aanbelt en er doet iemand open in ne pyjama waar ge met vijf in kunt. Yep, ik terug.
Pyjama’s zijn pas pyjama’s als je er met een halve voetbalploeg in geraakt en je dan nog een indigestie kunt eten zonder dat de band van de broek begint te spannen. De beste daarvoor zijn dus die van je vent.
Ik trek de lijn aan zijn boxershorts. Al moet ik zeggen dat die er verdomde comfortabel uitzien…

Mijn koffiemok, waar al-tijd ‘kletskes’ koffie in staan, komt ge nu overal in huis tegen. Tot in de badkamer toe. Ik ontdek da meestal ’s avonds pas. Tegen dan heb ik iced coffee en vraag ik me af waarom die sh*t zo duur is als je dat in de Starbucks koopt. Thuis heb ik dat gratis op die manier.
Een doorn in het oog voor den Husband, die rondfladderende koffiemok van mij. Nu? FREEEEEEEDOM voor mijn koffietaske!

Chips hoef ik niet te delen. Die big ass zak Lays Classic Burger is nu helemaal voor mij alleen.
Met kruimels tot in mijnen (mini) decoletté toe. Geenenen die erover zaagt als ’s avonds de kruimels tot bijna in het bed meegaan.

But in the end hou ik toch liever mijn scheetjes in tot ik in den wc ben, draai ik toch liever voor den tienduusdste keer met mijn ogen als die vent van mij over mijn koffiebeker begint te zagen en slaap ik eigenlijk toch wel liever een uurke minder per nacht.
Dienen zak chips on the other hand, dienen deel ik niet meer.
(Dus ja, Husband, I miss you, you moron :p )
But we keep going strong. Zoals we altijd doen. Want ik ben een power vrouw met power kinders.

10 thoughts on “Husbandloze weken

  1. heel mooi geschreven en heel herkenbaar
    soms snak je naar een beetje rust en vrijheid maar als het erop aan komt, dan besef je maar al te goed wat die ander voor je betekent. Ik ken het gevoel helemaal….

  2. Dat je het maar weet dat je een powervrouw bent! Ik weet maar al te goed hoe het voelt en ik zou net hetzelfde kunnen schrijven, maar ik schrijf nu eenmaal niet zo zalig zoals jij 😉 Dat van die scheetjes, daar houden wij ons wel niet aan… en dat benen scheren, no way dat ik mijn tijd daaraan verdoe haha! (ik moet dat zelfs van hubby niet doen, maar ieuw…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge