Live, love, laugh. And all the rest.

Well, hello there, spring!

Eindelijk is het dan zover, de zon heeft besloten ons te vereren met haar gezelschap.
Ik kan niet anders dan daar content mee zijn.
Want zeggen dat ik ab-so-luut geen wintermens ben zou het understatement van de eeuw zijn. Als het aan mij lag, kroop ik ergens in oktober onder een steen om pas ergens in april, mei terug uit mijn hol te kruipen.
Vergelijk mij maar met een beer tijdens die wintermaanden.
Een brombeer dan.

Ik ben namelijk niet zo genietbaar in die koude maanden. Laat ons dan ook nog eens in een land wonen waar die kakwinter al ergens in oktober kan beginnen en blijft duren tot ergens in maart, april. Da’s de helft van ’t jaar, hè…
Kribbig, chagrijnig, continu moe, voor niks (en dan ook echt niks) nog energie en mijn positieve mindset lijkt soms ver te zoeken. Ook al doe ik keihard mijn best om die ook tijdens de wintermaanden intact te houden.
Oh, en zei ik al chagrijnig? In ’t kwadraat.
Neeje, de regen, de donkere dagen, het gure weer en de koude doen mij echt geen goed. Zacht uitgedrukt.
Bij deze: een welgemeende ‘I’m sorry for what I said when I was cold’ aan iedereen die de voorbije maanden mijn pad heeft gekruist.

Mensen die compleet loss gaan in de wintermaanden en al in november (en de echte crazy people in oktober) hun kerstshit etaleren zal ik nooit begrijpen. Ik heb er niks mee. Na week 1 staat die stofvanger van een kerstboom al keihard in mijnen weg en flip ik hem helemaal op alle toestanden die nog moeten geregeld worden voor de feestperiode. Ondertussen kap ik nog een glas wijn achterover en zet ik nog een kruisje op mijn kalender terwijl ik aftel naar de lente.
Of mensen die de winter ‘toch zoooooo gezellig vinden’ want ‘kaarsjes en dekentjes en cozy truien en …’. Serieus, ik weet niet van welke planeet jullie komen, maar ’t is niet die van mij.

Maar nu is ze er. Mijn teerbeminde lente.
Energie komt terug (houdt u vast aan de takken van de bomen, mensen) en positief zijn is no problem what so ever.
Ik sluur mijn T-shirtjes van helemaal onderaan uit mijn kast en etaleer ze op de bovenste stapel. Wasjes worden buiten gehangen en ik heb er zelfs plezier in om in de tuin te werken. Jawel, ikke. Komt da tegen.
Een tuin die overigens al zijn moois terug tevoorschijn begint te toveren. De insecten neem ik er maar voor lief bij.

Hardlopen doe ik nu mouwloos (freedooooooom!) en binnenkort misschien zelfs in korte broek. Eerst nog wat ‘bruinen zonder zon’ smeren vooraleer ik mijn wit beenvlees op de maatschappij loslaat.
Mijn ochtendkoffie kan ik gewoon in pyjama, en oké ja… kamerjas, in de tuin drinken zonder dat mijn kont aan de tuinzetel vastvriest.
Fietsen hoef ik niet meer met 12 laagjes wol aan met daarover nog een regenjas. Die, door al die laagjes, mij er laat uitzien als het mottige Michelin-manneke. Nope, ik kan zowaar mijn fake ass leren jasje aan op de fiets.
En mijnen zonnebril, folks! Ge hebt geen idee hoeveel deugd dat doet om dat ding op mijn smoelwerk te zetten. Echt. Zo-mer. Ik voel het.

De rest van de maatschappij voelt het ook. Geen toten tot tegen de straatstenen meer als ik over straat loop. En ik moet niet meer vrezen voor een oog als er voor de vijfde keer op een half uur iemand zijn paraplu tegen mijn kop rampt.
Mensen draaien hun gezicht naar de zon als zijn ze bloemekes, terwijl ze hun zonnebril op hun neuzeke placeren en zouden zelfs al eens een welgemeende ‘Goeiendag!’ durven zeggen tegen een toevallige voorbijganger.

Tijdens het boodschappen doen gaan de gesprekken aan de kassa niet meer over ‘Vent toch, wa een strontweer! Alez jong… wa is da nu toch?!’ gevolgd door een gemompelde ‘Dag…’, maar over ‘Leutig, hè, ’t zonneke?’ en ‘Goe weerke om te wandelen/sporten/in den hof te werken/was te doen/op uw lui gat te zitten/…’ gevolgd door een happy ‘Nog ne goeiemiddag, hè!!!’.
Hoe plezant is da nie?

Een mens heeft ook weer meer goesting om iets te ondernemen. Nu de zon er is voelen we niet meer zozeer de behoefte om een hele dag en avond op de bank te hangen met een pot ijs en te Netflixen tot onze ogen bloeddoorlopen zijn, alle besef van tijd en ruimte kwijt.
Alez, af en toe wel nog eens, hè…
In plaats van godganse dagen onder een dekentje weg te kruipen, trekken we de stad in en zoeken terrasjes op. Of we trekken de natuur in.
Plannen daguitstapjes naar gelijk waar.
Want ge weet wel: energie, hè, mensen.

En nu, nu ga ik nog efkes met mijnen koffie in den hof gaan zitten.
Van dat ochtendzonnetje genieten.
Want ge weet wel: energie moet ge ook doseren, hè…

12 thoughts on “Well, hello there, spring!

  1. Heerlijk hoe je het allemaal beschrijft ❤ Ik ben zo één van die andere plant dan jij, ik hou van de winter. Ook al loop ik dan soms somberder etc. Ik hou zo van die avonden onder een dekentje en die winterlandschappen. Maar kerst niet aan mij besteedt maar ik hou ook wel van de zomer en zon hoor. Geen nood!
    Sofie onlangs geplaatst…Week 15: een weekje dogsittenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge