Live, love, laugh. And all the rest.

The story of us: hoe het allemaal begon…

Binnen iets minder dan twee weken zijn die vent van mij en ik 7 jaar getrouwd *controleert voor de zekerheid nog eens de datum in haar trouwring*. Op 14 mei om precies te zijn.
Zeven jaar, mensen. Met de huidige echtscheiding statistieken in België zou je dat al lang kunnen noemen.

Naar aanleiding van die huwelijksverjaardag begon ik wat te reminiscing. Ge weet wel… terugdenken aan hoe het allemaal begon en wat er al allemaal ons pad is gekruist. Zowel positief als negatief.
Mijmeringen zijn gevaarlijk als ge blogt. Voor je het weet vul je er hele blogposts mee en zwengel je die toestanden onder de neus van uw onschuldige lezers.
Arme stakkers.

Maar ik leef al eens graag gevaarlijk. Dus smijt ik mijn mijmeringen dan ook gewoon het wereldwijde web op.
En neem ik jullie mee terug in de tijd naar hoe den Husband en ik elkaar leerden kennen…

Throwbackske naar 2010 en ik als alleenstaande moeder van een kleuter van drie jaar. 26 was ik. In tegenstelling tot nu, een jong veulen dus.
De weekends dat Zoonlief bij mij was trok ik mijn All Stars en jeans aan en trok ik met hem naar het park om de eendjes te terroriseren met zijn Bambix-koeken. Die beesten zijn er, acht jaar later, waarschijnlijk nog steeds van geconstipeerd.
De weekends dat Zoonlief bij zijn vader was, ruilde ik die All Stars en jeans in voor hoge hakken en een jurkje en zette ik Gent op stelten met mijn bestie.
Balance dus.

How I met your father - mrscurly.be
26 year old, single, me. Op deze foto had ik het jurkje voor het eerst aan, op de eerste date met Husband had ik het voor de 2de keer aan en uiteindelijk is het ook mijn trouwjurk geworden 🙂

Waar mijn bestie altijd de happy single lady was geweest, waren de rollen nu omgekeerd. Zij had op dat moment een relatie en nu was het mijn beurt om de happy single lady uit te hangen. Iets dat ik met volle teugen deed.
Het was ook door haar relatie dat ik op een bepaalde avond als blind date fungeerde voor een kerel op een trouwfeest. We kennen het allemaal wel: iedereen op het trouwfeest is getrouwd/heeft een relatie/doet alsof hij een relatie heeft, en dan heb je er enen tussen zitten die nog steeds single is. ‘Lap, naast wie gaan we dendienen zetten?!’
Incoming: ‘wie kent er een single mens die als zijn date wil dienen?’

Na enige overtuigingskracht van mijn bestie’s kant (en omkoping met wijn en cocktails) plooide ik. Ik werd meegesleept naar het trouwfeest.
Op het einde van de avond keerde ik niet huiswaarts met mijn blind date.
Wel met een nieuw ‘vriendschapsverzoek’ op mijn Facebook-profiel van mijn, nu alleszins, schoonbroer.
Die op zijn beurt den Husband en mij voorstelde aan elkaar via Facebook. Ge kent dat wel, die ‘vriendschapsvoorstellen’…
Those were the days…
Hij zag in mij blijkbaar een potentieel lief voor hem.

And so it began…
Fast forward
naar twee weken later, en ontelbaar veel gemiste uren slaap, zaten we al aan Messenger-berichtje 10duusd.
Op zijn minst.
Om 3 uur ’s nachts nog eens Facebook refreshen en completely nuts worden omdat er een rode ‘1’ bij het bericht-icoontje stond was geen uitzondering meer.
Ik sleepte me doorheen mijn dagen en probeerde hopeloos mijn ogen open te houden op het werk. Eeuwige dankbaarheid voor mijn collegaatje die me iedere keer ze mij (letterlijk) in slaap zag vallen aan mijn bureau mee naar buiten sleepte (ook letterlijk) om me wakker te krijgen.
De dagen gingen voorbij en de berichtjes werden over en weer gestuurd. Nog voor we elkaar hadden ontmoet, wisten we al zo goed als alles van elkaar. Onze hele levens werden uit de doeken gedaan tijdens die berichtjes.
Facebook heeft dan toch een nut.

Nu ben ik 34 en heb ik geduld. Engelengeduld. Wa wilt ge, met zo’n drie koters in mijn leven? Ik verdien verdomme een award voor mijn geduld.
Toen? Not so much. Al dat over en weer ‘gemessenger’ was genoeg geweest. Tijd voor een echte date. Die vent eens uit zijn kot lokken, zeg maar.
Had ik hem toen niet meegesleept naar de Gentse Feesten, we waren waarschijnlijk nog gewoon berichtjes naar elkaar aan het sturen *eyeroll* *ja, naar u, Husband*

Heel Gent werd die nacht afgestrompeld. Ik sleepte hem van het ene leuke plekje naar het andere. Ik wist toen en daar al: dendienen wordt de mijnen (alez ja, als hij da wou tenminste, hè).
En ergens bij zonsopgang begeleide hij mijn blootsvoetse ik (de Gentse kasseien en een hele nacht op hakken gaan niet samen, mensen. Ik spreek uit jaren ervaring.) naar mijn wagen.
And he kissed me. *Allemaal in koor: ooooooooh!*
Op 19 juli 2010 (neen, Husband, niet 18 juli. Er is geen sprake van ook maar ‘iets’ voor die eerste kus).
Op de parking van de Expo in Gent.
We’re romantics like that.

How I met your father - mrscurly.be
Ergens op het moment dat de zon begint op te komen aan het wachten op de tram in Gent. Wie heeft er rozen, glitters en al die romantische shizzle nodig als ge Gentse trams hebt? Oh, en zie den Husband met zijn toen nog broskopke en hemd met korte mouwen. Thank God dat ik in zijn leven kwam voor stijladvies.

10 thoughts on “The story of us: hoe het allemaal begon…

  1. Mooi. (Verhaal & kleedje!) Met één iets ben ik wel niet mee, maar ligt wel aan mij: op dat trouwfeest, was je – intussen – schoonbroer dan je blind date? Of nog een anderen en ben je daar gewoon in gesprek geraakt met je schoonbroer?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge