The story of us – part III: I do…

Maandag was het zover: Husband en ik mochten onze zevende huwelijksverjaardag vieren. Naar ‘t schijnt is dat een donzen jubileum. Ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet. Hem een donsdeken geven?
Soit, niks geen donsdeken, we zaten heel romantisch bij de tandarts. Deze keer had ik die agenda in mijn beheer en I failed miserably. Maar wij zijn al niet van de romantische shizzle en het hoeft niet allemaal per se nu en à la minute gevierd te worden bij ons, we halen dat wel in.

De voorbije weken vond ik dan wel weer dat die huwelijksverjaardag in de bloemetjes mocht gezet worden door enkele blogskes. In Part I kon je al lezen hoe we elkaar vonden, in Part II kon je lezen hoe compleet normaal wij zijn en vandaag kan je meelezen hoe we juist getrouwd zijn. Heel traditioneel enzo. Vaneigenst da. *ahum*

Back in time naar ergens in april 2011. Husband en ik waren toen welgeteld 9 maanden samen. Een zwangerschap lang. Zonder de pens.
En de krijsende baby achteraf.
Een prille relatie, zou je kunnen zeggen.

Ik wist toen al, hij is de vent waar ik oud mee wil worden. Dendienen, daar trouw ik mee. En hij krijgt de eer om mij oud en verrimpeld te zien worden. Hoe schoon is da nie.
Hij dacht blijkbaar hetzelfde.
Want ergens in wat achteraf de meest zware periode van ons leven samen bleek te zijn zaten we op een terras in Gent en zei hij langs zijn neus weg: ‘Zouden we niet beter gewoon trouwen…’
‘t Is altijd al de meest romantischen van den hoop geweest. Echt, Hollywood kan er een voorbeeld aan nemen.
Ge kunt u al voorstellen dat ik daar ter plekke meteen wegsmolt.
Hij maakte zijn hoogst romantische aanzoek enkele dagen later goed met de vraag ‘officieel’ te stellen in een Messenger-berichtje. Ge weet wel, zoals we elkaar hadden leren kennen.
Qua originaliteit: 10/10.

En dan begint dat circus: het voorbereiden van een trouwfeest.
Echt, mensen, vanaf het moment dat we een gastenlijst begonnen op te stellen zakte de moed al in mijn schoenen. ‘Als we dendienen uitnodigen, dan moeten we dendienen ook vragen’, ‘Serieus? Gaan we die uitnodigen?!’ tot ‘Shiiiiiiit, da wordt hier een feest voor 200 man…’.
Na het uitrekenen hoeveel tijd we per tafel konden spenderen aan chit chat vooraleer de avond om was (ons kont installeren in de hoop om zelf een halve hap fret binnen te krijgen niet meegerekend), gingen we op zoek naar een locatie…

… Minstens een jaar wachttijd.
‘Ik heb geen goesting om een jaar te wachten…’
‘Ik ook niet.’
‘Ik wil gewoon uw vrouw zijn. Mee u getrouwd zijn… Verstaat ge?’
‘Ja. ‘k Versta ‘t. ‘t Zelfste. Alez… ik wil gewoon uwe vent zijn, hè.’

Nu, aan iedereen die wel een big ass trouwfeest wilt inclusief slagroomtaart-jurk, een jaar aan voorbereidingen volledig ziet zitten en dat op zichzelf al als een feest ziet: you go! You do you. En trouw zoals jij dat wilt. Echt.
Wij daarentegen? Hell to the no. Wij wilden geen jaar wachten (teveel bedenktijd enzo voor den Husband), ik sta niet met Sissi-style jurken (mijn gat ziet er 5 keer zo dik uit) en een trouwfeest voor meer dan 100 mensen zagen we helemaal niet zitten. Ik zag mezelf al tijdens de receptie kotsend boven de wc-pot hangen door een migraine-aanval.

Ge voelt mij al komen… Yep, nog voor we een jaar samen waren, waren we al getrouwd.
We zijn nooit van de traditionele toestanden geweest, ‘t leven is voor de rappe, we wisten het van de eerste minuut en ga zo maar door.

Enkele dagen later belde Husband naar het stadhuis in Leuven om te informeren welke data nog vrij waren. Ik denk dat de ambtenaar die het telefoontje deed nog steeds naast haar stoel ligt, want op de vraag wanneer ‘mijnheer ongeveer zou willen trouwen’, kreeg ze als antwoord ‘wa is het snelste dat ge kunt?’.
En dat werd een maand later: op 14 mei 2011.

Het werd waarschijnlijk één van de meest relaxte huwelijksfeesten ever. Geen gedoe met kledij: Husband deed zijn militaire smoking aan, ik mijn jurkje van op onze eerste date. Alleen de koters zaten volledig in het nieuw, met als kers op de taart Stiefdochterlief die volledig in het wit als bruidje voorop liep met Stiefzoon- en Zoonlief met hoedjes op en das aan als mini-bruidegommekes naast haar toen we het stadhuis binnen wandelden.

Ik en Zoonlief hadden de nacht ervoor bij La Mamma doorgebracht in het verre Oost-Vlaanderen. De enige stress die ik had was op tijd in Leuven zien te geraken.
De enige stress die Husband blijkbaar had was of ik wel ‘ja’ ging zeggen. ‘t Kieken.
Wat de beste mijnheer in ‘t stadhuis allemaal heeft staan vertellen weet ik begot niet meer, één grote waas. Het enige wat ik kon denken was ‘Doe d’eens voort zodat ik effectief kan trouwen met dienen vent en we die trouwringen kunnen omdoen, seg’.

Husband zijn stress was onterecht, want ik zei (cliffhanger) ‘ja’.
En hij ook.

Geen gedoe met feestzalen en plaatsschikkingen: we kozen een leuk restaurant uit midden in de stad met een mooie tuin en nodigden onze ouders en elk onze twee getuigen en hun partners en kinderen uit.
We genoten van verrassingsbezoekjes aan het stadhuis van vrienden en collega’s en we hoefden onze gesprekjes met onze gasten niet te timen om ervoor te zorgen dat we op zijn minst met iedereen een klapke deden.
En ik hoefde niet in het midden van een dansvloer over mijn eigen voeten te gaan struikelen.
Geen gênante speeches met bijhorende slides van een schattige en half-tandenloze zesjarige ik of puisterige 15-jarige ik.
En thank God, genen Connemara.

Onze huwelijksdag werd afgesloten in een B&B in centrum Leuven waar we de dag erna niet al kruipend als Gollum (true story) moesten vertrekken wegens een kater, maar waar we volledig relaxed konden terugkijken op een memorabele dag die we voor de volle 100% bewust hebben meegemaakt.
En waar we konden vooruit kijken op een leven samen.
De koters en wij.

The story of us - part III_ I do... - mrscurly.be

Throwbackske naar een Husband met amper haar op zijn kop en baardloos en naar ik zonder wenkbrauwen.

The story of us - part III_ I do... - bruidstaart - mrscurly.be

Yep, het sarcasme was zelfs op ons trouwfeest aanwezig.

7 Reacties

  1. mei 16, 2018 / 8:53 am

    Wat een zalig verhaal!!!!! Moest ik ooit trouwen, dan gaat het ook op deze manier zijn.
    Al diene stress voor een feest waar ge de helen tijd met uw gat toegeknepen moet rondlopen en niet eens de tijd hebt om te feesten en te genieten, laat staan om te eten… Ik begrijp niet waarom mensen hun eigen dat aandoen. DAT IS TOCH NIE PLEZANT????
    En zo’n wit kleed, eikes!!!!!
    Gij zijt een vrouw naar mijn hart, Anneke! Het is wederom bevestigd: you’re my sister from another mister. The very crazy one 🙂
    P.S. Gij hebt geen dik gat!!!!!
    Josefien onlangs geplaatst…10 redenen waarom het voor mij altijd zomer mag zijnMy Profile

    • mei 18, 2018 / 4:46 pm

      Hahaha! ‘Met uw gat toegeknepen’! Serieus, dendienen onthoud ik! 😀 Definitely my sister from another sister! *boks*

  2. mei 17, 2018 / 1:11 pm

    Nice!! Wij hebben niet meteen trouwplannen, maar ik sluit me volledig aan bij jouw verhaal & de comment van Josefien. Als we ooit zouden trouwen dan wil ik het op een gelijkaardige manier doen. Niet te veel stress en gewoon genieten.
    Evi onlangs geplaatst…Count your blessings – April 2018My Profile

  3. mei 17, 2018 / 2:24 pm

    Haha, wij zijn nog sneller getrouwd: op 3 weken (bij ons zitten er ook nog mensen naast hunne stoel gezakt). Ik ben zelf de geboortecertificaten gaan halen, waardoor we een week uitspaarden.
    Ik had een kleedje naar mijn goesting gevonden (23 november, tijdens mijn middagpauze op het werk!) en 16 december (een vrijdag, dan was het gratis in de voormiddag) zijn wij getrouwd.
    ’s Middags met de familie uitgebreid gegeten, en ’s avonds in ons stamcafé al de vrienden uitgenodigd, en dat spel daar dicht gedaan om 5.30u.

    • mei 18, 2018 / 4:49 pm

      Hahaha, de max! Op 3 weken, jong! 😉 En eigenlijk, waarom wachten, hè? Als ge ‘t weet, weet g’het 😉

  4. juni 5, 2018 / 7:20 pm

    Haha, wat een goed verhaal! Als wij zouden trouwen zou ik wel een feest met wat mensen en een witte jurk willen, maar ik zou het ook wel echt relaxed as fuck willen. Niet al die formele tradities en gedoe… Alleen mensen die ik tof vind. Geen urenlang saai diner in een stijve zaal met ronde tafeltjes, maar een soort walking dinner met foodtrucks ofzoiets. Geen kerk. Geen rijen om handjes te schudden. En geen toegeknepen gat 😉
    (Trouwens: zeven jaar geleden geen wenkbrauwen hebben, I feel ya, girl. Helaas, helaas, I feel ya.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: