Weekoverzichten

We survived the week(end)! – photo diary #89

Afgelopen week was voor rust, gefrustreerde kippen, er uitzien als een misdadiger en genieten van de zon.

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag startten we de week vrij traag op. We zaten namelijk nog steeds in onze runner’s high van de marathon de dag ervoor. En ons oud lijf deed pijn. Dat ook natuurlijk.
Nadat Zoonlief naar school was vertrokken lummelden Husband en ik maar wat aan in huis en voor we het wisten mochten we ons al klaarmaken voor ons jaarlijks bezoekje aan de tandarts. Altijd leuk.
En al zeker als dat op je huwelijksverjaardag moet.
We vierden het dus vollen bak dat we 7 jaar getrouwd waren. Not.

We survived the week(end) - photo diary #89 - ma. - mrscurly.be

Een uur later wandelden we de praktijk alweer buiten met de boodschap dat we allebei een goed en gezond gebit hebben. Voelt ook aan als een prestatie na alle troep die we soms binnenspelen.

In de namiddag werd er nog yoga gedaan en geblogd en de dag werd afgesloten met frietjes (geen van ons beiden had de fut om iets deftigs te koken) en scheef voor de tv hangen.
Soms kunnen we al eens luie varkens zijn.

Dinsdag was vreemd. Normaal gezien is het eerste dat in mij opkomt als ik wakker word, mijn loopje van die dag. Ik ging een tiental dagen looprust inlassen, dus wist ik even niet goed hoe de dag op te starten. Vreemd hoe bepaalde routines zo in je leven ingebakken zitten.

Ik haalde dan maar mijn strijkplank boven en deed de strijk, blogde er een eind op weg, gaf Chanel haar douche, deed was, administratie en yoga.

Voor ik het goed en wel beseft was de dag om, viel Zoonlief het huis alweer in en werd er geholpen bij het huiswerk.

Ik presenteerde Husband en Zoonlief nog zalm met makbea en boontjes en called it a day.

We survived the week(end) - photo diary #89 - di. - mrscurly.be
En er was tijd voor aperitiefkes in den hof.

Woensdag was de eerste dag dat ik 0.0 spierpijn had. De afgelopen dagen vielen uiteindelijk ook nog heel goed mee in vergelijking met mijn vorige marathon en dat ik op woensdag al helemaal niks meer voelde vond ik dus eigenlijk best heel ok.
Kon ik eindelijk mijn waggel-loopje stopzetten.

Ik sprong op mijn fiets en fietste richting de naailes waar ik verder werkte aan mijn rokje. Het einde is eindelijk in zicht…

Na de lunch trok ik met Zoonlief naar de stad voor een hernieuwing van mijn ID. Met de mottigste pasfoto’s ever. Echt, als ik nu niet word gearresteerd wegens verdenking op moord ofzo, weet ik het ook niet meer. Ik zie eruit als de meest gevreesde idioot met die nieuwe regeltjes.
To whoever made them up: echt, gast, als ik niet mag lachen op een foto trekt het op geen reet. Echt.

Zoonlief was zijn brave zelf geweest in het stadskantoor, dus vond ik dat hij wel een ijsje had verdient. En ikzelf ook. Na zo’n pasfoto’s, zeg.
We shopten nog wat petten voor mezelf (helemaal into petten lately. Moet ik geen hol meer doen aan mijn haar ’s ochtends. Scheelt me ook weer een half uur werk) en dan trokken we terug huiswaarts.

We survived the week(end) - photo diary #89 - woe. - mrscurly.be

Ik draaide wat tortilla’s in elkaar en keek terug op een zonnige en relaxte namiddag.
Buiten de pasfoto-stress dan.

We survived the week(end) - photo diary #89 - woe. 1 - mrscurly.be

Donderdag is hier poetsdag.
Terwijl Husband boven aan het studeren was, zette ik de hele benedenverdieping op zijn kop en schrobde en schuurde dat het niet meer normaal was.
Eén poetsbeurtje overslaan staat gelijk aan een huis dat hervormd wordt tot een kruising tussen een varkens- en koeienstal, mensen.
I blame it all on the kids.

Juist voor Zoonlief thuis kwam van school vond ik nog even tijd voor wat yoga en zen op mijn matje, om daarna in de stress te schieten bij het helpen van zijn huiswerk.
Altijd leuk om te merken dat je geen jota begrijpt van leerstof uit het 5de leerjaar.

Ik maakte snel tortellini met zoete aardappel en dan mocht Zoonlief alweer het beste uit zichzelf halen op de voetbaltraining.

Vrijdag is hier voor duurloopjes. Niet deze week dus. Russsssst. Argh.
Na rond te hobbelen als een gefrustreerde kip trok ik mijn sneakers aan, deed Chanel’s leiband om en sleurde Husband mee op een wandeling. Er is maar een bepaalde hoeveelheid tijd dat je mij binnen kan houden.

Man, wat deed dat deugd! Frisse lucht, beweging, buiten!

We survived the week(end) - photo diary #89 - vrij. - mrscurly.be

Chanel was completely wasted na de wandeling (luie trees, jong), ideaal voor een borstelbeurt.

Ik deed nog mijn yoga en dan rolden de koters al terug door de deur.

De dag werd afgesloten met frietjesavond. Compleet met ons vijfjes.

Zaterdag was spannend. Zoonlief en Stiefzoonlief hadden hun eerste loopwedstijd. Ik vraag me af wie er het meest nerveus was: de boys of ik.
Zoonlief gaf eerst nog het beste van zichzelf tijdens de kinderloop, waar hij als eerste finishte. Zoon van zijn moeder. Vaneigenst da.

En dan mochten ze samen aan de start gaan staan van de 4 km voor de heren. Talenten, die twee, hoor. Van de iets meer dan 60 deelnemers, finishte Zoonlief als 9de en Stiefzoonlief netjes in de helft. Echt, mijn hart.

We survived the week(end) - photo diary #89 - zat. - mrscurly.be

We bleven nog wat rondhangen en keuvelden nog wat na met bekenden vooraleer honger (what else is new) ons naar huis stuurde.

De rest van de middag gingen de koters compleet loss buiten, hield ik me bezig met het huishouden en yoga en zat Husband terug met zijn neus in de boeken.

’s Avonds maakte ik iedereen nog happy met chili macaroni en nestelden Husband en ik ons op de bank voor movie night.

Zondag was voor uitslapen. Hoognodig. Al vonden de koters van niet. Soit, als ge die gasten lang genoeg negeert, gaan die vanzelf terug hun nest in #tipvandedag

Tegen tienen hadden Husband en ik de brunch klaar en stormden de drie buffels in speed tempo de trap af. Food is life in dit huishouden. Obviously.

We survived the week(end) - photo diary #89 - zo. - mrscurly.be

Het was zalig weer, we hadden nood aan buitenlucht en er was een halve triatlon in de stad, dus fietsten we samen richting de stad om te gaan supporteren voor de deelnemers.
En voor een ijsje en terrasje natuurlijk.

We survived the week(end) - photo diary #89 - zo. 1 - mrscurly.be

We survived the week(end) - photo diary #89 - zo. 2 - mrscurly.be

Compleet relaxed en in a zen state of mind kwamen we pas tegen het avonduur terug thuis, batterijen opgeladen en content ♥

Blogs van de voorbije week:

2 thoughts on “We survived the week(end)! – photo diary #89

  1. dat is wel even afkicken he, als je 1o dagen niet mag rennen…
    Je lichaam voelt dan toch volledig gebroken, na zo’n marathon? of is dat overdreven? (ik gok dat het totaal NIET overdreven is!)
    Het is toch wel mooi dat je beiden zonen ook zo van rennen houden 🙂
    Met een abnormale snelle tijd als ik dat even erbij mag zeggen 😮
    Melanie onlangs geplaatst…My Book challenge Update #2My Profile

    1. Afkicken is een understatement 😀 De eerste dagen na de marathon kon ik mijn loopschoenen even niet meer zien. Maar tegen dat het donderdag was wou ik alweer gaan lopen. *Zoooooooot* LOL
      Na die eerste marathon had ik inderdaad het gevoel alsof ik nooit nog rechtop ging kunnen staan, laat staan lopen 😀 Maar deze keer viel het eigenlijk goed mee. Dat lijf weet waarschijnlijk ondertussen al welke horror het moet doorstaan en ondergaat het maar 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge