Maasmarathon – Wel op gehoopt, nooit verwacht.

Toen ik op 28 oktober mijn eerste marathon liep, had ik nooit gedacht dat ik amper 6 maanden later mijn tweede zou lopen. 
Maar enkele weken na die eerste en na de herinnering aan verkrampte spieren (3 dagen aan een stuk, mensen. Drie. Dagen.) in de verste hoeken van mijn geheugen weg te duwen, schreef ik me terug in voor eentje. Op 13 mei. 
Deze keer wèl samen met Husband.
Voor de Maasmarathon.

Sh*t, ik moet naar de wc.
Husband en ik screenen in no time de omgeving rond de start. Geen Dixi te bespeuren.
Verdomme.
“Hier, gaat da restaurant binnen.”
Ik hobbel naar de wc (want dat is wat ik doe als ‘t bijna pipi in de broek is), terwijl Husband de poetsvrouw aanspreekt en vraagt of ik het toilet mag gebruiken.
Tip van mij aan jou: als je al op de wc zit, kunnen ze niet meer weigeren. Tenzij ze u met uw bloot gat en al eraf komen sleuren.

Ik heb mijn shortje nog niet goed en wel opgetrokken of we staan alweer buiten en zoeken naar het groene balloneke van de pacer van 4 uur.
Blijkbaar is die ballon een rode vlag geworden. Dank u, organisatie om dat op het laatste moment te veranderen. Wreed tof als ge zoals Husband en mij zo goed als stekeblind bent.

Oef, we made it. Eén minuut voor het startschot werd gegeven stonden we in ons startvak.
Geen tijd meer om na te denken over wat ons te wachten staat dus.
Alsof we dat ooit doen.

En daar gingen we. Netjes achter de pacer van 4 uur.
We deden nog een extra rondje door het dorp en voorbij de start en liepen dan het centrum van Visé uit.

Vlotjes. Het weer zat goed (al was het de eerste kilometers toch nog iets te warm), hartslag zat goed en het tempo zat goed. Mijn benen voelden niet zwaar en ik had nergens last van.

We liepen richting het water, de Maas dus. Aja, anders zou het niet de Maasmarathon heten, hè.
Husband begon met een loper naast hem te praten wegens mijn geweldig asociaal persoontje. Ik ben namelijk een alleen-loper. Niet teveel gebabbel en gezever tijdens het lopen. It’s my happy place en de plek waar ik al mijn gedachten de vrije loop laat. Da gaat niet als er non-stop enen in uw oor zit te lullen.
De muziek in mijn oren was dezelfde als waar ik de afgelopen weken mee had getraind en die me iedere keer weer een energy boost geeft.
Ik keek rond en genoot van het parcours: water, boomkes, mooie huisjes, moh zie: zo schone ganzen! 

Kilometerpunt 10: tijd voor energy bar 1. Eikes.
Vlug wegspoelen met wat drinken. Sh*t, nu plakt mijnen mond nog meer.

Plotseling vertraagt de pacer. We zijn nog niet aan de 18 kilometer en het tempo gaat ferm naar beneden. Juist op een helling. Ik kijk even naar Husband en drijf het tempo op. Gemiddeld 5:35/km, een tempo dat ons goed ligt, vasthouden dus.
We laten de pacer en de rest van de bende achter ons en lopen ze voorbij.
De Maas ligt nu volledig uitgestrekt en open links van ons met daarachter de typische rotswanden.
“Moh vent, Husband… zie hoe schoon!”
“Amai…”

Maasmarathon - 18 km - mrscurly.be

Twee happy gekken.

Enkele kilometers later passeren we een sluis. En dan bedoel ik ook echt een sluis. De sluis hier bij ons in Tildonk die ik bijna iedere week passeer tijdens mijn loopjes is een janet daarbij.
We steken de Maas over en passeren kilometerpunt 20. Ondertussen was er een licht windje komen opzetten en viel er af en toe een druppel regen. Thank God voor mijn klakske of ik liep die finish over met mijn mascara op mijn wangen.

Maasmarathon - sluis - mrscurly.be

Energy bar 2. Moh eiiiiii.
Toch wat gewoon water aannemen van de organisatie ook. Wegspoelen die handel.
Ahhhh, beter.

“Ca va, Husband?”
“Ja gij. Uitzonderlijk goed eigenlijk. Gij?”
“Awel ja. Gaat heel goed zelfs.”

Chance dat Husband erbij was, want op het moment dat we door Maastricht liepen, was ik gegarandeerd verkeerd gelopen op mijn eentje. De seingever stond een halve kilometer ver van zijn positie, een klapke te doen met een passant. Geweldig, gast. Echt. *eyeroll*
We gaan naar rechts en de brug over, ik grijp me vast aan een paal om niet uit te glijden en we beginnen aan onze retour richting Visé.

Rond kilometer 28 heb ik het even gehad.
Godverdomme, dat is hier nu al enkele kilometers alleen maar rechtdoor op da fietspad en geen reet te zien. Focking boring. 
“Saai.”
“Ja.”

*piiiiep* Mijn horloge geeft 30 km aan.
Energy bar 3. Fock. 
Ik duw het ding naar binnen en Husband merkt dat het langer duurt dan anders eer ik het helemaal heb opgegeten. Wat, in mijn geval, heel uitzonderlijk is, aangezien ik mijn eten zowat inadem.
Mijn maag speelt me een beetje op. Vreemd, want ik train al maanden op die energy bars en drink… En die energy bars zijn met chocolade rond. Met cho-co-lade, hè, mensen.
“Yes! Er staat een 3 voor! Vanaf nu gaat het vooruit gaan!”
Ik kijk naar rechts en zie Husband wat scheef terugkijken. Viezen toot.

Maasmarathon - 35 km - mrscurly.be

Rond mij zie ik de omgeving weer veranderen van het meer dan saaie fietspad naar velden, paarden die stukjes meegalopperen, stukjes bos en landgoeden die ik met open mond passeer.
Ze hadden gelijk op hun website, het ís een prachtige marathon.

“Zou het lukken om rond de 4 uur te finishen?”
“Het zal nipt worden…”

Enkele kilometers verder verliezen we wat snelheid. We hebben de voorbije kilometers ‘getrokken’ voor enkele andere lopers en dat breekt ons een beetje op. Rond kilometer 35 zegt Husband dat alles pijn begint te doen.
“Oh, bij mij nog niks!”
Verkeerd antwoord blijkbaar.

Maasmarathon - 35 km 1 - mrscurly.be

We beginnen terug wat snelheid te maken en op dat moment worden we ingehaald door de pacer van 4 uur. Yes! We sluiten meteen achter hem aan en merken dat de vermoeidheid mindert. Nu mag er eens iemand anders voor ons trekken, nèh.

Ik wacht op het verwachte ‘klopke’. Het moment dat mijn spieren beginnen te verzuren, ik het een beetje heb gehad met die marathon en ik tranen moet wegslikken. Emokippetje hier.
Maar het komt niet. Mijn lichaam blijft soepel doen wat het moet doen en ik blijf genieten. De tranen komen dan weer wel.
Ik weet niet wat het is, is dat mezelf tegenkomen, spelen mijn fladderende gedachten van de voorbije uren mij nu parten, ben ik moe of ben ik gewoon een blijtmuil?
Ik ga voor het laatste.
Ik probeer ze met man en macht weg te slikken, ondertussen de pacer aan het negeren die af en toe onder mijn klakske loert. Die vraagt zich waarschijnlijk af waar die vreemde geluiden vandaan komen. Serieus mensen, als ik niet wil huilen als ik het wel moet doen, wil je niet weten welke geluiden ik produceer (denk: zeehond).
Hij duwt een bekertje water in mijn handen, dat ik aanneem en voor de helft in mijn linkeroog en -neusgat flikker.

Kilometer 40 is in zicht. Ik kijk op mijn horloge en zie dat die 4 uur effectief haalbaar is. Misschien zelfs nog sneller. Ik drijf het tempo op en sleur Husband mee. Energy bar 4 compleet negerend. Het was of dat ding binnenduwen of aan de kant alles uitkotsen.
“Alez, Husband! Alez! ‘t Zijn de laatste!”
Ik voel ergens in mijn linkerbovenbeen mijn itb-band een beetje trekken aan die kont van mij, maar niks ergs. Als het dat maar is…

Kilometer 41.
Nog een blik op mijn horloge. Die ‘misschien nog sneller’ wordt ‘sowieso sneller’. Ik zet een sprint in en en kijk even om naar Husband die rechts van mij een meter achter me aan hobbelt.
“Alez, Husband, ‘t is ver gedaan!”
“Als ge wilt lossen, doe maar.”
“Neeje! Samen gestart, samen finishen. Alez, GODVERDOMMEUH!!!”
Ik ben altijd al geweldig goed geweest in motiveren.

Maar blijkbaar helpt het. Husband zet aan en verhoogt ook het tempo. Samen sprinten we de laatste kilometer.
En samen lopen we over de finish.
Op 3:58:14.
Husband enkele seconden sneller dan zijn eerste marathon.
Ik 16 minuten sneller.
Wel op gehoopt, nooit verwacht.

Maasmarathon - finish - mrscurly.be

Zo content als een kind in ne spekkewinkel.

Ik was al lang blij geweest met alles sneller dan die 4 uur, 14 minuten en nog wat van mijn eerste marathon. Al waren het maar 2 minuten geweest. Echt.
Uiteindelijk interesseren die tijden me niet zo. Iedere marathon vind ik een pr op zichzelf. 42 km lopen is verdomme niet simpel.

Vanwaar het eigenlijk kwam, weet ik niet. Husband zei al enkele weken ervoor dat rond de 4 uren finishen piece of cake ging zijn, want “ge staat scherp getraind, vrouw”.
Ik pinde er me niet teveel op vast. Ik zou wel zien. De pacer van 4 uur volgen en gaandeweg aanvoelen hoe het verliep.

En wat voelde het goed! Het moment dat ik besefte dat het effectief zou lukken om binnen de 4 uur te finishen vond ik terug energie in het diepste van mijn lijf. En het moment dat ik doorhad dat zelfs Husband zijn tijd zou kunnen verbeteren, al was het maar met enkele seconden, wou ik hem die kans ook geven.
Al gaat hij mij waarschijnlijk voor de rest van mijn leven vervloeken voor de sprint waarin ik hem op het einde in meesleurde.

Of was het mijn mindset? Waar ik tijdens mijn vorige marathon een week op voorhand al als een geflipte plofkip rondliep terwijl ik mijn huisgenoten het leven zuur maakte wegens mijn stress, had ik er nu precies niet te veel last van. Het leek alsof ik het totaal niet besefte dat ik terug een marathon ging lopen. Ik had zelfs ‘s ochtends nog de tijd genomen om mascara aan te doen (ja, mensen, ik ben zo’n geval dat een marathon loopt met mascara op haar smoel. Sowieso dat ik zo mottig as can be over die finish loop, dan kunnen mijn wimpers maar on fleek zijn, nietwaar?).
Ergens in februari werd ik geveld door een onbekend virus en een spierverrekking in mijn kuit, waardoor het lopen eventjes werd stilgelegd/verminderd. Waar ik daarvoor helemaal tilt sloeg in zo’n gevallen, vond ik na die periode precies een evenwicht. Mijn geest vond het evenwicht tussen er nog steeds vollen bak voor willen gaan, maar het tegelijkertijd ook wat kunnen loslaten.
En meer genieten van de weg naar die marathon.

De maanden training op weg naar die finish waren dus niet altijd even makkelijk, de race zelf er naartoe dan weer wel.
Ik denk dat ik zelden zo vlotjes heb gelopen als die zondag.
En zelden zo heb genoten…

Maasmarathon - medaille - mrscurly.be

Maasmarathon - omgeving - mrscurly.be

14 Reacties

  1. mei 30, 2018 / 7:54 am

    Respect hoor. En die emoties… Ik weet ook niet of ik daar tegen bestand ben! 😂 Prachtige foto’s!

    • mei 31, 2018 / 5:57 pm

      Thanks! :*
      Hahaha, ja die emoties… Dacht ik na die eerste ‘bij de volgende ga ik dat waarschijnlijk niet meer hebben, dat is puur omdat het een eerste keer is…’, maar had ik het toch maar weer 😀 Emokip for life 😀

  2. mei 30, 2018 / 8:17 am

    Ik kom voor het eerst op je blog. Wat is dit tof geschreven! Ik heb het gevoel dat ik met jullie meeloop. Gefeliciteerd met jullie topprestatie!
    Jessica J. onlangs geplaatst…Minimalism Challenge: week 2My Profile

  3. mei 30, 2018 / 9:05 am

    Schitterend verslag, echt waar! Eerlijk, grappig en heel inspirerend!
    Zalig dat jullie dit samen doen. Ik ben ook zo’n mega asociale loopster hoor. Er moet niemand iets zeggen tegen mij tijdens het lopen. En wie toch probeert, heeft pech want ik hoor het niet. Enkel luide muziek in mijn oren 🙂
    En ja, natuuuuuuuurlijk loopt ge ne marathon (of nen halven, of 10K of whatever) met mascara. Duh! Loopsters zijn ook vrouwen hé 😉
    Je hebt gelijk hoor, alles begint bij de juiste mindset. Als je in jezelf gelooft, kan je alles (of toch heel veel) aan. En je was/bent supergoed getraind, dus dan moést het gewoon wel lukken. Je werkt er hard voor dus dat mag beloond worden!
    Op naar de volgende marathon 🙂
    X
    Josefien onlangs geplaatst…WhatsupMy Profile

    • mei 31, 2018 / 6:00 pm

      Thanks, hun! :*
      Mascara is life. Zonder zie ik eruit als een halfdode, zo wil ik dus nooit never op die foto’s staan, hè 😀 LOL.

  4. mei 30, 2018 / 9:10 am

    Wauw Anneke, alleen maar wauw! Superknap!
    En heel hard gelachen met die janet van een sluis in Tildonk. Ik ga nooit meer op dezelfde manier naar die sluis kijken. 😀

    • mei 31, 2018 / 6:02 pm

      Thanks! :*
      Passeer jij daar ook soms toch? Voor hetzelfde geld hebben wij elkaar dus al duusd keer gepasseerd dan! Stel u voor!

  5. juni 6, 2018 / 1:11 pm

    Heel leuk en grappig verslag, zalig om te lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: