Hardlopen en bijgeloof

Ik ben geen religieus mens. Never been, never will be. Daarvoor vloek ik teveel.
In een kerkdienst zien ze mij enkel als ik verplicht naar een doop, communie of trouw moet. Op ieder ander moment dat ik een kerk binnenstap is het puur en alleen om de architectuur te bewonderen.

Bijgelovig ben ik dan weer wel. Volgens mij heb ik het zelfs naar een nieuw niveau getild.
Afgaande op de eyerolls en de gefronste wenkbrauwen die ik van Husband krijg als hij me er weer maar eens op betrapt, zou ‘t ge nog geloven dat het op het randje van gek balanceert. Wie ben ik om dat tegen te spreken? Iets met zelfkennis en wijsheid enzo.

Zo heb ik bij alle belangrijke momenten in ons leven mijn eigen vaste ritueeltjes. En dus ook bij het hardlopen en mijn marathons.
Yep, zelfs bij de lange(re) duurlopen tellen onderstaande ‘regeltjes’.

Dus wat hebben rechts, Eminem en Bertha de koe nu te maken met hardlopen? *insert gefronste wenkbrauwen*

♦ Sinds mijn eerste marathon loop ik met compressietubes van Herzog. Van die flashy gele toestanden, horen ze me niet van een kilometer ver aankomen, dan zien ze me wel. Geweldig gewoon.
Nu, sinds ik die dingen heb, heb ik geen last meer van mijn scheenbeenvliesontsteking, al kan dat natuurlijk ook te maken hebben met de krachttraining die ik meerdere keren per week doe. Maar it never hurts to try, niet?

Niks speciaal, zou je zeggen. Neen, inderdaad niet. Er lopen zoveel mensen met die dingen rond. Maar als ik die aandoe MOET eerst de rechtse aangedaan worden en DAN PAS de linkse. Heb ik het per ongeluk omgekeerd, yep… dan worden ze terug uitgedaan en in de juiste volgorde terug aangedaan. En iedereen die deze fockers al eens heeft gedragen weet wat een hel het is om die dingen aan en/of uit te doen.
…Om dan mijn voeten perfect naast elkaar te houden om te kijken of ze allebei op perfect dezelfde lijn zitten aan mijn enkels en juist onder mijn knie.

Hardlopen en bijgeloof - Herzog compressietubes - mrscurly.be

Deze gele toestanden dus…

♦ Sokken? ‘t Zelfde… Eerst het rechtse exemplaar, dan pas het linkse.

♦ Schoenen zijn hetzelfde lot beschoren. En meestal veter ik die, doe ik ze los en veter ik ze opnieuw.
En neen, da is niet raar.

♦ Oplettende volgers hebben het misschien al gezien op de foto’s van mijn loopjes die ik deel op IG en hier op de blog: ik heb altijd dezelfde twee armbandjes en hetzelfde kettingkje aan tijdens het lopen.
Het ene armbandje is van Lief Leven waar ‘met volle angst vooruit’ in gegraveerd staat en dat ik heb gekocht toen ik afgelopen februari verplicht moest rusten wegens mijn spierverrekking.
Tot iets meer dan een maand na die verrekking was ik bloednerveus voor ieder loopje… want ‘wat als die kuit het weer begeeft?’ en ‘shit, ik voel het terug!’ en …
Needless to say dat het armbandje me door menig moeilijk moment heeft gesleept.

Het tweede armbandje is eentje dat ik samen met Zoonlief heb gekocht in een Tibetaans winkeltje in Leuven. Hij heeft een lichtjes anders exemplaar dan ik, maar het zijn ‘onze’ armbandjes. En ook de armbandjes die, als we niet samen zijn en we elkaar missen, ons het gevoel geven dat we toch een beetje samen zijn.
Yep, die zoon van mij is ook een emokip.

Hardlopen en bijgeloof - armbandjes - mrscurly.be
En dan heb je mijn halskettinkje… Een cadeautje voor mezelf na mijn eerste marathon en waar ik mijn favoriete quote ‘I can and I will’ in liet graveren. Want, godverdomme, zal wel zijn da ‘k het kan en da ‘k het ga doen!

♦ Mijn favoriete quote is tegelijkertijd ook mijn mantra tijdens de moeilijkere momenten tijden het hardlopen.
Het is, samen met ‘you vs. you’, één van mijn mantra’s dat ik blijf afratelen in mijn kop tot ik me weer lichtvoetig (ook al is dat moeilijk te geloven bij zo’n lomp geval als ik) kan voortbewegen.

En als ik ergens iets van pijn begin te voelen (en geloof me, als ge meer dan 30 km loopt, begint er altijd wel ergens iets ambetant te doen) blijf ik gewoon lang genoeg ‘da gaat over’ herhalen tot het dan ook gewoon over gaat.
Ge kunt uwe geest veel wijsmaken, ziet ge 😉

♦ Het zijn niet alleen mantra’s die me doorheen veel slepen, ook muziek doet dat. Zo stel ik tijdens mijn trainingsweken een playlist op en als ik merk dat ik daarmee zonder enig probleem mijn 30+ km-training uitloop, gaat die onveranderd mee naar de marathon.
Geen liedjes meer bij en geen meer eruit. No can do.

♦ Net als dat ik een vaste playlist heb, heb ik ook een vast startnummer. ‘Lose yourself’ van Eminem wordt standaard opgezet van zodra ik de deur uitga.
Obama doet dat trouwens ook met dat nummer. Great minds think alike, hè.

♦ Ik heb al verschillende energy bars en energy drinks binnen gepropt de voorbije jaren. De ene al wat lekkerder dan de andere en de ene al wat effectiever dan de andere. Ook al kunnen we over dat ‘lekker’ discussiëren.
Maar ergens gaandeweg kies ik er één bepaalde soort energy bar en drink uit, loop ik daar de volle 4 maanden mee en dan ook de marathon. Tegen dan zijt ge die crap ook wel zo beu als koude pap gevreten, maar alez…

Nu, los van het feit dat ook hier niet mag aan geraakt worden van mij, kan je het ook als gewoon gezond verstand zien. Iedereen weet dat ge zot zijt als je de dag van je race plotseling iets anders gaat achterover slaan dan dat waar je al die tijd mee hebt getraind.
Tenzij je kost wat kost in uw broek wilt kakken of de ‘bermkotser’ wilt gaan uithangen.

♦ Mijn eten is nogal een dingetje eigenlijk, want niet alleen die energy bars en drink zijn hier een issue, ook het avondeten de dag ervoor.
Ik weet wat werkt bij mij en maak daar dan ook gebruik van. Zo ga je me nooit nieuwe gerechten zien uitproberen de dag voor een lange duurloop, laat staan een marathon, of Mexicaans zien eten (been there, done that, shit happened).

Mijn vegetarische lasagne is een succesgerechtje als het op lange afstanden lopen aankomt: pasta, een overload groenten, kaas, rood sauske, …
Ieder loopje boven de 25km wordt voorzien van die lasagne de dag ervoor. Tot het onze oren uitkomt.

♦ En dan hebben we Bertha de koe. Say who?! Bertha de koe is een knuffelkoe die ik vorig jaar kreeg van Husband nadat hij mijn gezeur dat ik een Schotse Hooglander wou (een echt exemplaar dus) meer dan beu was. The next best thing was dus zo’n pluchen exemplaar.
Hij en ik zijn nu niet de meest romantische exemplaren, dit was dus een unicum.
Het beest ligt standaard in ons bed, meestal ergens in een hoekje.

Totdat er een duurloop van 27, 28, 30 of 32 km aankomt of de marathon eraan komt… dan wordt het beest in een wurggreep gehouden.
‘Gij zot wijf’, zegt ge?
Correct, zeg ik. Maar wel één met een koe.

Hardlopen en bijgeloof - Bertha - mrscurly.be

Bertha dus…
Al prefereert ze zelf wel Mrs. Bertha Moo.

♦ Geheimhouding is hier nogal een dingetje. Buiten Husband, de koters en een collega-loper wist er niemand van die twee marathons.
Husband en de koters kunnen het niet missen natuurlijk, die krijgen 4 maanden voor de marathon een ferm schema onder hunne neus geduwd iedere keer ze de frigo passeren.
En als ze die frigo open doen, valt het fruit en de gezonde shizzle hen voor de voeten.
Avondeten wordt hier meermaals aangepast naargelang welk loopje er ingepland staat en zij ondergaan dat allemaal. Dan is het minste dat ik kan doen hen ook inlichten waarom moeders aan het flippen gaat.

De rest van de maatschappij weet geen hol. Ik zwijg als een graf over eventuele ingeplande wedstrijden. En Husband en de koters  hebben elk hun eigen geheimhoudingscontractje mogen ondertekenen.
Waarom? Daarom.
Omdat ik ervan overtuigd ben dat van zodra ik het aan de grote klok hang, er vanalles fout gaat lopen en mijn lijf mij keihard in mijn smoel gaat uitlachen.
Omdat ik niet van de eventuele druk van mijn omgeving hou die er dan bij komt kijken.
Omdat ik die toestanden voor mezelf loop. Ik hoef aan niemand iets te bewijzen, behalve aan mezelf.

Nu, als je mij in de toekomst nog loopjes ziet doen van 30km of meer, ga er dan niet altijd meteen van uit dat ik aan het trainen ben voor een marathon. Ik was al zo zot als een deur om 30 km of meer te lopen nog voor er ook maar sprake was van een marathon.

♦ En last but not least… en waarschijnlijk het meest belangrijke (in mijn geval dan toch): no pressure.
Een onrechtstreeks gevolg van die geheimhouding 😉
Die maanden training naar aanloop van een wedstrijd/marathon zijn zwaar, we gaan daar niet over zeveren. Er zijn loopjes die gemakkelijk gaan, er zijn er die moeilijker gaan. Er zijn dagen dat je het allemaal aankan en er zijn dagen dat je denkt dat je de slechtste loper ooit ben.
Maar op het einde van de rit staat ge wel in dat startvak, klaar om alles van uzelf te geven, en loopt ge enige tijd later over dienen finish. En dat alleen al verdient bakken respect.
En dan maakt het niet uit binnen de hoeveel tijd je die wedstrijd hebt uitgelopen.

Toen de kinesist me vroeg welk tijdsdoel ik gepland had voor marathon 2 zei ik simpelweg dat ik er geen had. Alles dat niet trager was dan mijn eerste marathon was goed genoeg voor mij.
Toen Husband mij die vraag stelde, kreeg hij hetzelfde antwoord.
En eerlijk: was het trager geweest, dan was het maar zo. Zolang ik maar over die finish raakte en die medaille kreeg.
Was het sneller: awel, dan was ik nog des te contenter.

Ik kies er bewust voor om die druk van ‘ik moet da spel hier binnen de zoveel tijd uitlopen of ik heb gefaald’ niet op mijn schouders te leggen.
Een marathon lopen is nie simpel. Het is ver, het is met momenten afzien en uw lijf soms tot het uiterste pushen. En dan heb ik het niet alleen over de wedstrijd…

De maatschappij is ook niet simpel. Langs alle kanten voel je de druk op je voor vanalles en nog wat. Zo ook met dat hardlopen, want ‘je wilt toch wel binnen die tijd finishen?’ of ‘ah, hoe lang heb je erover gedaan? *stilte* *bedenkelijke blik*…….’
Fock off. Echt.

En wijzelf zijn soms de grootste idioten ooit om daar allemaal in mee te gaan en onszelf ook die druk op te leggen.
I don’t jive that way.

Mijn eerste was niet onder de 4 uur, de tweede wel.
En bij die tweede had ik er bewust voor gekozen al die zever van vooropgestelde tijden niet te laten meespelen…

I run for the fun of it. En als ik dan ondertussen een goede tijd kan neerzetten, is dat heel leuk meegenomen, ik doe daar ook niet onnozel over. Maar het is niet mijn hoogste doel.
Het graag blijven doen, dat wel…

XO,

Anneke

* No offence en met alle respect voor de mensen die wèl met vooropgestelde tijden werken en het wel overal verkondigen dat ze een marathon gaan lopen (dit stukje is – zoals alles hier – geschreven zoals ik het voor mijzelf persoonlijk zie).
Iedereen doet het op zijn eigen manier. En hopelijk op een manier waar hij/zij zich het best bij voelt, want dat is de enige weg naar succes.

You do you. Zolang ge dat allemaal op een gezonde en normale manier kunt doen: you go!
… zegt het mens met de pluchen koe 😉

4 Reacties

  1. juni 13, 2018 / 12:06 pm

    Dat van die kousen en schoenen. Dat heb ik dus ook. En ik heb ook compressiekousen van Herzog. Weliswaar gekocht net vóór mijn blessure, maar ze aantrekken, my god, wat een gedoe. Uittrekken doe ik met een plastic zakje. Dat gaat best vlot. En bij mij gaat ook eerst de rechtersok aan en rechterschoen. Stom hè, die dingen….
    Verder had ik geen ritueeltjes, behalve altijd een honingdropje in mijn mond tegen de dorst. Maar ik liep dan ook maar max 8 km.
    Conny onlangs geplaatst…HardlopenMy Profile

    • juni 27, 2018 / 11:46 am

      Zie je wel dat ik niet de enige ben! Als Husband nog eens lacht met mij, toon ik hem jouw reactie 😀
      Ik had dat trucje met dat zakje al eens zien passeren op het internet, maar ik trek die zakjes altijd aan flarden uiteen, hahaha!

  2. juni 18, 2018 / 9:12 pm

    Grappig dat er zoveel dingen zijn die je standaard doet, rituelen, allemaal voor het lopen! Lose yourself is trouwens wel een ontzettend lekker nummer, ga ik morgen in de auto weer eens draaien 🙂
    Sammie onlangs geplaatst…Ask me anything, vraag maar raak!My Profile

    • juni 27, 2018 / 11:47 am

      Het klaarmaken voor een loopje duurt wel dubbel zo lang op die manier 😀
      Eminem blijft mega, hè 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge