De laatste loodjes wegen het zwaarst.

We zijn er bijna. De laatste dagen gaan in. Nog even en den Husband is terug waar hij moet zijn: thuis.
Ondertussen zijn we 5 maanden en 6 dagen verder sinds zijn vertrek. But, hey… who’s counting, right? (ikke. Echt, ikke)
Er waren tussenstopkes. Een weekendje hier, een weekendje daar en als we wree veel chance hadden, dan kon er een weekske vanaf.
But a man’s gotta do what a man’s gotta do: werken.
Het hoort nu eenmaal bij het leventje van een vrouw van een militair, denk ik dan. Al had ik nog geluk, dit is de eerste keer sinds we 8 jaar geleden elkaar leerden kennen dat hij zo lang van huis was. Er zijn er die het minder goed treffen.

Zijn de voorbije maanden zwaar geweest? Zijt maar zeker. Verdomd zwaar. Drie koters op uw eentje normaal proberen houden is niet makkelijk. Over jezelf dan nog gezwegen. De weekends dat ze bij de exen waren startte ik de vrijdagavond meestal als een hoopke oververmoeide, geflipte plofkip op de bank.
Inclusief de looks.
En spreek me niet over al die venten-toestanden die ik moest overnemen. Zoals het afval buiten zetten en al.

De nachten waren soms lang, want in mijn eentje slapen lukt niet en Zoonlief vindt zichzelf te ‘mans’ om bij zijn mama te slapen. Ik vind dan weer dat hij nu eens de monsters vanonder mijn bed mag wegjagen nadat ik die rol jarenlang voor hem heb opgenomen.
Momenten die je wilt delen met elkaar, worden ergens laat op de avond of de dag erna gedeeld. Via een telefoongesprek. Of Whatsapp videobellekes.
Klotedingen die je meemaakt, draag je even alleen. Want al kan je het wel doorbellen, die knuffel die het allemaal weer goedmaakt komt niet door de telefoonlijn.
En op het einde van de dag besef je plotseling dat je al 4 dagen met geen enkele volwassene hebt gesproken. Serieus, mensen, er is maar een bepaalde hoeveelheid gesprekken dat een mens kan voeren over kak- en scheten-grappen.

Maar uiteindelijk ging het snel. Een goede vijf maanden passeren eigenlijk nog rap. Daar zorgen diezelfde doorgedraaide koters wel voor (zelfs hun vieze mopkes). En dat huishouden dat moet blijven draaien. Dingen die je onderneemt met vrienden of familie.
En de kruiskes die ge iedere dag weer op de kalender moogt zetten.

En de gewenning. Want hoe hard je elkaar ook mist, je creëert een nieuwe routine in je leven. Misschien is dat uw overlevingsinstinct dat boven komt, of doe je het puur en alleen omdat het niet anders kan als je alles plots op je eentje moet doen draaien.
Je merkt dat je plotseling een routine voor alles begint te krijgen, de koters krijgen al eens nieuwe regeltjes voorgeschoteld (al wat soepeler, want ‘op je eentje’ zorgt er ook voor dat je meer voor de easier way of parenting gaat), avonden worden anders ingevuld en oude gewoontes en routines veranderen.
Hoeveel makkelijker dat dat de voorbije periode ook gemaakt heeft voor de koters en mezelf, zo was het dat niet altijd als den Husband een paar dagen in het land was. Want ‘neen, dat staat niet meer daar’, ‘dat hoort niet daar’, ‘ik doe dat op dat moment’, ‘ja, de koters mogen dat nu wel’ en nog van zulke toestanden.
Ook dat hebben we overleefd.

Hoe de toekomst met zijn nieuwe job er uitziet weet ik niet zeker. Hij zal nog steeds vaak naar het buitenland moeten (zie hem als een soort VIP-taxi in de lucht), maar normaal gezien nooit langer dan een week. Chanceke.
Blijf ik me vasthouden aan de nieuw gevormde routines of zou ik het mij mogen permitteren om te hervallen in onze oude gewoontes? Zoals dat afval buiten zetten, Husband. Echt.

De laatste twee weken zijn de zwaarste geweest. Zo dichtbij en toch nog veraf.
Het is als op reis gaan: die heenrit lijkt altijd eeuwen te duren.
Het is er net teveel aan.

Vrijdag komt hij terug. Eindelijk. Gedaan met het over en weer rijden of vliegen naar Frankrijk. Gedaan met die kruiskes op de kalender.
Gedaan met de koters ambeteren met mijn flauwe mopkes (niet over kak en scheten).
En met het duusd keer per nacht wakker worden.

Vasthouden of niet aan de nieuw gevormde routines, I don’t care, zolang hij maar thuis is.
Zolang hij maar terug mijn monsters vanonder mijn bed kan wegjagen.
En het afval terug buiten zet.

XO,

Anneke

2 Reacties

  1. juni 27, 2018 / 3:02 pm

    Ma ooooooooo zo lief zeg! Ik word er helemaal emo van! Wat een megawijs zalig koppel zijn jullie toch!
    WELCOME BACK HUSBAND!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    En zo tof wat hij gaat doen! Ik heb onlangs een interview gedaan met een airport service die dat ook doet, luchtvervoer voor VIPs. Interessanten business 🙂
    Josefien onlangs geplaatst…#lopentrut: het verhaal van mijn eerste marathonMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge