Over tante Clara, goede raad en een laatste verantwoording.

Ik heb een tante. Tante Clara.
Geweldig mens. 89 jaar oud, twee koppen kleiner dan ik en vloekt tien keer harder en zoveel als ik.
Stel je voor.
Maar naast haar dagelijkse porties ‘godverdomme’s en ‘dju’s geeft ze ook nog verdomd goede raad.
Zoals: ‘Als je niks aardig kan zeggen, zwijg dan gewoon’.
Sommige mensen zouden een beetje meer naar mijn tante Clara moeten luisteren…

En al eens wat meer hun mond moeten leren houden als ze niks aardig kunnen zeggen.
Zoals op het moment dat ze zich openlijk afvragen (en aan mij godbetert) ‘waarom ik nog geen doodsbedreigingen heb ontvangen van mama’s met kleine koters die ook nog eens een full time job hebben’.
Want hoe durf ik de woorden ‘nervous breakdown’, ‘huilbui en crise’ in de mond nemen. Laat staan dat ik het eens durf zeggen dat ik soms geen zin heb om te koken of dat het huishouden runnen al eens druk kan zijn.
Vergezeld van ne heleboel smileys natuurlijk, want doen alsof het grappig bedoeld is natuurlijk.
En voorafgegaan door een ‘no offense’ want beledigingen vermomd als freedom of speech enzo. Een recht dat je in mijn ogen verliest van zodra je niet (meer) op een respectvolle manier tegen de andere kan praten.

Nu, mensen die me al langer kennen/volgen weten dat ik die woorden altijd met een kwinkslag gebruik in mijn posts. Serieus, als ik effectief een nervous breakdown zou krijgen iedere keer ik het woord gebruik, ik lag platgespoten in een psychiatrische instelling.
En degenen die dat niet doorhebben en mij alsnog een dreigbrief willen sturen: mrs.curlyblog@gmail.com is het adres. Ik ontvang ze met plezier en klasseer ze met nog groter plezier in het mapje ‘trash’.

Ik kan mij eerlijk waar niet herinneren dat ik ooit zo’n opmerking zou gegeven hebben aan een mama. Niet aan een thuisblijfmama toen ik nog werkte en niet nu, aan een werkende mama, nu ik huisvrouw ben.
Het is nog nooit bij me opgekomen verantwoording in welke vorm dan ook te eisen van een ander, simpelweg omdat die andere keuzes dan ik maakt in zijn leven en misschien een ander leven leeft dan opgelegd wordt door de grote meute en maatschappelijk gewenst is.
Andersom blijkbaar dan weer…

Verantwoording. The extended version.

Maar kijk, ik ben de beroerdste niet. Ge krijgt uw verantwoording. Voor de allerlaatste keer.
*tikt eens tegen haar microfoon*
Take a seat, son… hier komt ze. The extended version.

Als het op feminisme en/of emancipatie aankomt, verwijs ik u graag door naar dit stukje: ‘Met vriendelijke groeten, een geëmancipeerde huisvrouw‘. Of een goed gesprek met den Husband en de koters. Dat zal meer dan genoeg zeggen. Want waarschijnlijk maakt u zich daar ook zorgen over, nietwaar?
Dat ik huisvrouw ben geworden is een keuze die gezamenlijk werd genomen, dus neen, ik word niet onderdrukt door mijn vent. Verwend dan weer wel. We verwennen hier elkaar graag. It’s called ‘loving each other’. Ik kan me voorstellen dat ‘onderdrukking’ prio nummer 1 is op uw lijstje.
Mijn dagtaken zijn onder andere: het huishouden runnen (op mijn eentje, want die vent van mij gaat buitenshuis werken – neem dat maar ruim, het huishouden runnen. Echt ruim…), een halve dierentuin runnen, minstens een uur per dag sporten (en neen, dat moet inderdaad niet, maar ik draag graag zorg voor mijn gezondheid en mijn lichaam), bloggen, zorgen dat er gezonde fret op tafel staat (en dat vraagt ook redelijk wat tijd en voorbereiding), mezelf bijscholen en oh ja… drie kinderen opvoeden die me op dit moment heel duidelijk laten merken dat het idee dat ik pakweg 6 jaar geleden had, dat het allemaal wel makkelijker ging worden na die kleutertijd, vreselijk fout was.
Ik mag hopen dat als u èn uw vrouw beiden buitenshuis werken, jullie het huishouden dan ook gezamenlijk op jullie nemen toch?
Naast het opvoeden van die kinderen zit je dan ook nog eens met hobby’s voor die kinderen, helpen met huiswerk en inderdaad: troosten tijdens huilbuien en kalmeren tijdens crises. Mijn eigen nervous breakdowns niet meegerekend. Ha!
We zijn een nieuw samengesteld gezin, wat zoveel wil zeggen als: je moet niet alleen rekening houden met de noden en eisen van je eigen partner en (stief)kinderen, maar ook met die van de ex-partners. Doe die stress en zorgen dus maar al maal twee.
En voor het rubriekske ambitie en mijn bijdrage aan de maatschappij verwijs ik u graag door naar het puntje opvoeden van de koters.
*mic drop*

Dat ik misschien wat minder stress ken dan pakweg u kan misschien goed zijn. Er staat namelijk niet elke dag een baas in mijn nek te hijgen. Al neemt Husband die taak graag op hem. Little does he know…
En de avonden zijn inderdaad misschien iets meer relaxed dan de uwe. Ik hoef bijvoorbeeld niet meer om 22 uur mijn strijkijzer uit te halen om boxershorts te strijken. Die van Husband lagen rond het middaguur al netjes in de kast.
Neen, om 22 uur vindt ge mij meestal terug op de bank ofzo…

Everyone is fighting a battle you know nothing about. Be kind.

… met een pak zorgen. Want waar de stress over dagdagelijkse zaken misschien minder is, blijft al de rest wel verder malen in mijn hoofd.
Koters. Moet ik meer zeggen?
Of wacht: koters die stillekes aan alle drie het pubertijdperk betreden. En dat met verve doen. I rest my case.
Een vent met een job met risico’s.
Diezelfde job die ervoor zorgde dat hij bijna een half jaar niet thuis was. En ja, dat zindert emotioneel nog steeds na. Nog niet gesproken over die periode zelf dan.
Families, ex-en, het gedoe dat nieuw samengestelde gezinnen met zich meebrengen, gezondheid, …
Maar ook praktische zaken, zoals hoe fixen we dat als kind 1 om 13 uur moet paardrijden, kind 2 een voetbalmatch in ‘t Brusselse heeft en kind 3 naar een verjaardagsfeestje moet 3 kwartier verder de andere kant van Leuven op? Met enen otto, een vent in het buitenland (oh ja, die zit nog steeds regelmatig in het buitenland dus) en uw sociaal vangnet zoals oma’s en opa’s, familie en close friends in West- en Oost-Vlaanderen en gijzelf in… Leuven.

Maar dat zie je natuurlijk niet. Of je wilt het niet zien. Je denkt niet verder na. Kan ook.
Ik post er ook nooit iets over. Daar kies ik dan weer voor. In plaats van erover te lopen zagen pak ik de toestand liever aan. Want zagen lost toch niks op. En kost mij alleen maar kostbare energie.
En ik weet dat u, en de rest van de maatschappij al genoeg shit aan zijn kop heeft om die toestanden van mijn crazy ass family er nog eens bij te pakken.
En dus denkt u dat mijn leventje alleen maar ontspanning, zaligheid, heerlijkheid, unicorn shizzle en care bear glitter is.
Zonder shit.
Het feit dat ik nooit klaag (alez, toch bijna nooit. De klaagzangen over bad hairdays tegen den Husband gaan we hier niet uit de doeken doen) is duidelijk tegelijkertijd mijn grootste kracht in het leven en in de buurt van mensen zoals u, mijn grootste zwakte.
Ik houd trouwens niet van dat zaagcultuur/maatschappijtje dat we aan het creëren zijn. Ik tel namelijk dagelijks de zegeningen die ik wèl heb.
Want gelukkig zijn is ook een keuze.

Do no harm. But take no shit.

Ik verwacht van niemand verantwoording.
En ik hoop bij deze dat niemand het ooit nog van mij wilt.
Ik hoop ook dat we voor eens en voor altijd op een normale en respectvolle manier met elkaar kunnen omgaan, werkende ouders en niet-werkende ouders. We weten allemaal niet van elkaar wat er in de ander zijn leven speelt. Niemand zijn leven is perfect.
Niet dat van die huisvrouw waarvan u denkt dat ze godganse dagen niks anders doet dan relaxed op haar luie kont haar nageltjes zit te lakken.
Ook niet dat van die zakenvrouw waarvan u alleen maar de dure reizen in de zomervakantie en de Louis Vuitton sjakossen ziet (welverdiend, hè, btw 😉 )
Het is als de jaarlijks weerkerende discussie over mensen die in het onderwijs werken. Iedereen ziet de vakanties en de voordelen, niemand de lasten. En geen kat die weet wat het juist inhoudt tot ze er zelf in staan.
Het is als de discussie die ik ook iedere keer weer moet voeren met sommigen over de job van Husband. Iedereen ziet het vroege pensioen, niemand het lijf dat bijna kapot is 10 jaar vóór dat pensioen, de periodes in het buitenland zonder het gezin en het harde werken.
Geen mens die weet wat het is tot ze zelf meedraaien.

En ik mag hopen dat als u, onschuldige lezer die dit stuk zomaar door zijn strot geduwd krijgt, of u nu een carrière najagende mama bent of net niet, of u nu een bewust kindloos koppel bent of ervoor kiest er tien te krijgen, of u nu part time werkt, full time of helemaal niet, met één, twee, drie, vijfentwintig of geen enkel kind, dat als u zo’n opmerking krijgt of er iemand ook maar enige vorm van verantwoording verwacht what so ever over welke keuzes jij maakt in JOUW leven, je net zo doet als ik: die persoon beleefd van antwoord dient terwijl ge in uzelf hem of haar ne dikke vette middelvinger geeft en denkt aan mijn laatste woordje goede raad: mermaids don’t lose sleep over the opinions of shrimps.
Want ge weet wel, diplomatisch antwoorden enzo.

XO,

Anneke

17 Reacties

  1. september 11, 2018 / 11:41 pm

    Hé hé, dat moest er duidelijk uit.
    Zo herkenbaar!
    Ik doe zelf geen betaald werk, enkel vrijwilligerswerk en dan zijn er mensen die echt het lef hebben (liefst met veel publiek bij) om te vragen “en anders doe de gij niets?”
    Wel nee hé, hele dagen op mijn lui gat. Uiteraard! Wat anders?
    En dan die in te vullen brieven van de kroost bij het begin van het schooljaar. Beroep vader, beroep moeder. Ik kon me daar zo kwaad om maken…

    • september 19, 2018 / 7:03 pm

      Vrijwilligerswerk is ook werk, hè. Ik heb dat ook gedaan en ge zit nu nie bepaald boekskes te lezen tijdens die uren, hè 😉 En ge doet het dan nog gratis ook, dat werk.
      Ik heb dat ook al dikwijls geantwoord als ze van die gatachterlijke vragen stellen à la ‘En wa doede gij dan hele dagen?’, ‘Awel, elke dag door de Louizalaan paraderen en de Chanel, Louis Vuitton en Prada gaan leegkopen vaneigenst! Wa zou ‘k anders moeten doen met al mijn geld en tijd?!’ 😀 LOL!

  2. september 12, 2018 / 8:31 am

    Anneke! Gij moet u echt TOTAAL niet verantwoorden!
    Maar ik begrijp uw frustratie en gevoelens, zoals ik eerder al liet weten 😉
    We hebben – behalve onze loopverslaving en het feit dat we knettergek zijn – totaal verschillende levens maar ik heb nog NOOIT gedacht: amai, die heeft het lekker makkelijk, wat zou ik toch graag haar leven hebben in plaats van het mijne. Ik heb veel bewondering van hoe gij alles aanpakt en uw manier van in het leven staan. Gij inspireert mij echt!!!
    For once and for all: ge zijt een topwijf en als iedereen een beetje meer van ‘live and let live’ is en respect heeft voor elkaars keuzes en levenswandel, dan zou het misschien allemaal wat makkelijker zijn. Minder gezaag en al.
    Dikke virtuele knuffel een duusd ‘vuustjes’ xxx
    En nog een paar extra uitroeptekens erbij zie: !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    • september 19, 2018 / 7:07 pm

      Thanks, superstar! :*
      Ik kan nie anders zeggen dan dat het wederzijds is. Ik vraag mij echt soms oprecht af hoe ge het allemaal doet: uw gezin, het huishouden, sporten, uwe business, bloggen, een sociaal leven onderhouden, … Hoe jij het allemaal combineert èn met altijd ne big smile, awel chapeau!
      Duusd vuustjes en ne dikke knuffel terug, sè! 😉

  3. september 12, 2018 / 11:17 am

    Je hoeft je niet te verantwoorden, maar je doet dat wel met verve. Eén van mijn geweldige tantes had ook zo’n legendarische oneliner: “hou uw hand boven uw hoofd en zie wie dat eronder staat”, ook al om te zeggen dat een mens zich niet moeit “met een ander zijn ménage” ;-).

    Bedankt trouwens voor de geweldige vergelijking met het lerarenbestaan. Met een echtgenoot-leraar in huis hebben we de afgelopen weken inderdaad weer genoeg online bagger gelezen over “luiheid” en “overdreven vakanties” om weer voort te kunnen tot aan de volgende grote vakantie…
    tifosanele onlangs geplaatst…WK-gekte #redtogetherMy Profile

    • september 19, 2018 / 7:14 pm

      Oh, die spreuk ken ik ook 😉 En is inderdaad ook een hele goeie!
      Ach, diene zever over hoe ‘gemakkelijk’ de leerkrachten het hebben blijft ook altijd duren, hè. Ik begrijp hoe verschrikkelijk irritant dat is, want het is gelijkaardig met diezelfde zever die Husband als militair heel vaak over hem heen krijgt. Ik zou mij er niet teveel van aantrekken. Echt.
      Mensen met een beetje hersens in hun kop weten ook wel dat het heus niet zo gemakkelijk is als sommigen denken 😉
      Ik heb 2 schoonzussen en 1 schoonbroer in het onderwijs. Awel, om heel eerlijk te zijn: ze mogen het hebben. Bakken respect, maar ‘k zou het voor geen geld ter wereld willen doen in hun plaats. Ze mogen ‘al dienen’ congé (waarin ze vaak ook nog de helft van den tijd werken…) hebben van mij.

  4. september 12, 2018 / 4:45 pm

    Krijg je dat soort reacties? Bizar. Ik zou nog niet met je willen ruilen al hoefde ik nooit meer een dag te werken en kreeg ik geld toe. A ik wil geen kinderen en heb er niks mee en B kinderen opvoeden (ik wou opvoederen schrijven :D) lijkt me serieus shit waarbij een foutje niet zomaar met tipex weg gewerkt kan worden. Respect voor jou hoor hoe je het allemaal doet met die kids, het huishouden en alles er om heen. Doe mij die fulltime job maar en een partner die iedere avond thuis komt. Ennuh verantwoording afleggen, moet je helemaal ni doen joh! Zo zonde van de tijd 🙂
    sammie onlangs geplaatst…Peperomia raindrop, verzorging en stekken.My Profile

    • september 19, 2018 / 7:17 pm

      Altijd zo leuk om jou tegen te komen op het net… eerlijk, recht door zee en toch helder en met een ‘live and let live’-gevoel. Geweldig vind ik dat 🙂 Er zouden er meer moeten zijn zoals jij, Sammie 😉
      Oh, en ik vind opvoederen eigenlijk wel leuker staan 😀

  5. september 12, 2018 / 9:39 pm

    Amen! 🙏
    Ik lees je blog al heel lang en ik zie vooral een sterke madam die weldoordachte keuzes maakt. Jouw keuzes, niet die van een ander. En zo hoort het ook. Leven en laten leven!

    • september 19, 2018 / 7:18 pm

      Dank je wel, Kim!
      En inderdaad: leven en laten leven. Zo eenvoudig kan het zijn 😉

  6. A
    september 14, 2018 / 9:00 am

    Groot gelijk, jij daar. Klagen brengt je nergens. Totaal nergens. Het is wat het is.

    Maar niet iedereen heeft altijd de keuze: ik ben een mama van 4 kleine kinderen, van wie de papa er niet meer is, als in ‘overleden op zijn 40ste’. Dus ja, dat had ik graag anders gehad, ja. Dus misschien zou ik toch met je willen ruilen, want dan was hij er nog (vaak).
    Toch denk ik dat die zure reacties vaak komen van mensen die wél de keuze hebben.

    Desalniettemin vind ik dat je hele leuke berichten schrijft. Ik moet er vaak mee lachen. En als ik dat niet meer vind, dan lees ik ze toch niet meer? Hoe simpel kan het leven soms zijn.

    • september 19, 2018 / 7:23 pm

      Ik begrijp volkomen wat je bedoelt als je zegt ‘ik zou misschien graag met je willen ruilen’ in jouw situatie… Ook al kan ik me totaal niet inbeelden wat jij hebt doorgemaakt (en waarschijnlijk nog steeds), ik begrijp je volledig.
      Ik vind het verschrikkelijk dat je die keuze niet kan maken doordat je je man bent verloren. Echt. Ik gun het oprecht iedereen. Want net dat is wat me soms zo kwaad maakt, dat niet iedereen die keuze kan/mag maken.

  7. Chantal
    september 16, 2018 / 7:54 am

    Zo erg eigenlijk dat vrouwen elkaar nog steeds zo venijnig moeten bejegenen. We zouden elkaar moeten steunen verdorie, no matter what we do!
    Het maakt toch niet uit zeker of we fulltime werken, deeltijds of fulltime huismoeder zijn, of we duusd kinderen hebben of geen, of we sportief zijn of niet, of we actief zijn of niet? Al die mogelijke combinaties zijn mogelijk en dat is toch allemaal oké. Wat mezelf betreft, heb ik er geen nood aan of baat bij om een oordeel te vellen over wat anderen doen… k heb het al lastig genoeg om te oordelen over mijn eigen leven☺️ Weg met de bagger en lang leve tante Clara!

    • september 19, 2018 / 7:25 pm

      Vooral dat laatste: ”k heb het al lastig genoeg om te oordelen over mijn eigen leven’ 😀 Heb ik ook zo vaak, dat ik denk ‘Serieus… maakt me echt niet uit wat die doet. Ik heb nog geen tijd gehad om over mijn eigen sh*t te denken, laat staan over die van een ander’ 😀
      En inderdaad, al die combinaties zijn allemaal oké. Het is net dat dat de wereld zo interessant maakt 🙂

  8. september 18, 2018 / 10:43 pm

    Gosh.. ik vind niet dat je ook iemand maar enige verantwoording verschuldigd bent. Jij jouw leven, anderen het hunne. Het komt mij nogal jaloersig over ook.
    Leven en laten leven. In ieder geval: ge zijt keigoed in diplomatisch antwoorden lees ik! 😀
    You rock!

  9. Inge
    september 21, 2018 / 6:58 am

    Al enige tijd aan het lezen, maar hier nog nooit gereageerd. En nu natuurlijk wel ;-).
    Ik ben eigenlijk gezond jaloers, terwijl ik mijzelf nooit zou kunnen voorstellen van niet te werken eigenlijk.
    Ook me af en toe afvragen hoe je dat allemaal (financieel) geregeld krijgt (we zijn niet nieuwsgierig zenne). Niet dat ik daar antwoord op wil hoor, maar dat zijn gewoon dingen die een halve seconde door mijn hoofd flitsen als ik hier kom lezen soms.
    Dat zijn dingen die door me heen gaan, maar niet ver/beoordelend… Live and let live…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: