We survived the week(end)! – photo diary #109

Afgelopen week was oa. voor aanstormende pubers, zoveel mogelijk tijd doorbrengen met loved ones en achterlijk ver lopen. Nog maar eens… 😉

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag was het dan eindelijk officieel: Stiefdochterlief mocht 15 kaarsjes uitblazen.
Dat wil maar 2 dingen zeggen: ik word oud en zij wordt een puber.
God help us all.

Na het cadeautjes open doen en het kuskes geven bij het ontbijt, werkte ik iedereen de deur uit en ruimde de restanten van de verjaardagsbrunch van de dag ervoor op.
Als ge 2 dagen nodig hebt om op te ruimen, dan weet ge dat het een goed feestje was.

weekoverzicht 109 - ma. - mrscurly.be

Brunch leftovers zijn de max. Zelfs als het rozijnenbrood is dat ik niet lust eer ik alle rozijnen eruit heb geprutst (foto 1)

Ik werkte nog een berg administratie en was weg, deed mijn yoga en tegen dan mocht ik iedereen terug verwelkomen.

De avond was voor voetbaltraining voor Zoonlief en Husband’s famous zalmlasagne.
Voor mij vooral beroemd omdat dat wilt zeggen dat ik een avond niet hoef te koken.

weekoverzicht 109 - ma. 1 - mrscurly.be

Yoga met Chanel in de buurt is altijd een uitdaging.
Foto 3: als Husband Chanel haar coiffeur doet *eyeroll*

Dinsdag waren Husband en ik een hele dag op trot in Oost-Vlaanderen. Nadat de koters naar school waren vertrokken, fixten we onszelf op en reden richting het ziekenhuis en mijn grootmoeder.

We spendeerden de hele dag in het ziekenhuiskamertje, luisterend en kijkend naar haar en gewoon samen zijnd.
Tot het terug tijd was om knuffelend afscheid te nemen en huiswaarts te keren richting de koters.

We sloten de dag af met Mexicaanse tortilla schotel, voetbaltraining voor Stiefzoonlief and that was about it.
Emoties zuigen een mens leeg tot op het bot, zeg ik u.

weekoverzicht 109 - di. - mrscurly.be

Ziekenhuiskoffie en Husband die tijdens zijn rondje hardlopen zonnebloemen gaat sjoefelen voor mij. Love that idiot.

Woensdag is normaal gezien naailes, maar ik voelde me zo leeg en moe door alle emoties omtrent mijn grootmoeder die in het ziekenhuis ligt dat ik even besloot te passen. Ik had er 0.0 behoefte aan om jolig te gaan zitten doen tussen ne sh*tload mensen.

In plaats daarvan ging ik voor een stevige ochtendwandeling met Chanel, krachttraining en yoga. Niks dat mij beter doet voelen dan buitenlucht en beweging.

weekoverzicht 109 - woe. - mrscurly.be

De rest van de dag kon ik me rustig bezighouden in huis, ondertussen nog wat bekomend, want Stiefdochterlief ging paardrijden, Zoonlief voetballen met school en Stiefzoonlief had een veldloop.
Dat het hier stillekes was…

Ik spendeerde de hele middag op de bank, al bloggend en koffie slurpend.
Dat het deugd deed, zeg ik u.

‘s Avonds trok ik mijn kont nog eens van die zetel om mijn huisgenoten van een stoofpotje te voorzien en called it a day.

Donderdag was bwèk. Ik had een nacht straight from hell achter de rug met een snurkende vent/zweetuibraken/misselijkheid/nachtmerries/no sleep what so ever.
Topweek was dit, zeg *steekt 2 duimen omhoog* *rolls eyes*

Ik probeerde mijn ogen open te houden totdat de koters naar school waren vertrokken (niet moeilijk met zo’n klein viswijf zoals Zoonlief in huis) en ipv terug mijn nest in te kruipen (tempting to say the least), trok ik mijn loopschoenen aan en ging voor een uurtje loslopen.

Lopen doet het hem altijd bij mij, want na afloop voelde ik me een pak beter.
Niet-lopers zullen het nooit begrijpen, lopers weten waarover ik het heb: lopen. heb. ik. nodig.
Anders word ik zot. Als in ‘ik moet in een dwangbuis-zot’.
Zeker in zware periodes.

weekoverzicht 109 - do. - mrscurly.be

Achteraf deed ik mijn yoga, de strijk en gaf Chanel haar borstelbeurt.
Want een sportende huisvrouw is in de eerste plaats een huisvrouw, right?

Terwijl iedereen het huis terug binnenviel, zaten Husband en ik op de mini-stoeltjes in de klas van Zoonlief voor het oudercontact.
Allemaal goed en goede resultaten en blablabla.
Alleen een beetje lui.
En ne flapuit.
No shit, Sherlock.

Soit, eigenlijk niks slecht en onbekend dus en niks dat we niet hadden verwacht. Goed zo.

Frietjesavond werd een avondje verschoven en deze keer aten we op donderdag frieten ipv op vrijdag.
Living on the edge, peeps.
Living on the edge…

Vrijdag was poetsen, poetsen, poetsen… Eikes, zeg. Op ne vrijdag. Alez, jong.

Soit, ik had nog efkes tijd om wat te bloggen voor de koters terug thuis waren en er kon bijgepraat/buitengespeeld/opgeruimd worden.
En afscheid kon genomen worden.
Kaka.

Zoonlief trok voor een weekje naar zijn vader (herfstvakantie enzo) en Stiefdochter- en Stiefzoonlief voor een half weekje naar hun moeder.

Ondertussen Husband en mij achterlatend met een cavia waarmee hij nog naar de dierenarts mocht over en weer hossen voor één of ander vieze wonde op haren poot.
Het beest heeft het overleefd en huppelt weer happy en rotverwend rond in het hok bij haar cavia-zus en konijn-broer.

We draaiden nog een quinoa risotto in elkaar en kropen op de bank.
Met dekentjes.
Want een keel die pijn deed en de herfst die zich goed liet voelen.
En gewoon… ‘t was vrijdagavond.
Niks zo rocking op een vrijdagavond als dekentjes en kaarskes.

Zaterdag begon na een nachtje van 9 en een half uur slapen. Zei iemand dat ik het duidelijk nodig had? Ja dus 🙂

Iets na negenen kropen we uit ons bed en na het ontbijt trokken we de loopschoenen aan voor een rondje van een half uur loslopen.
Dat helemaal niet ging zoals ik het had gewild. De hartslag schoot meteen de hoogte in en het lukte voor geen meter. Verkoudheid? Ja.
Kaka.

We deden nog onze yoga en maakten ons klaar voor een nachtje Gent.
Ondertussen twijfelend of ik er wel mee ging doorzetten en een Husband die alles op alles zette om me ervan te overtuigen dat het goed ging komen. No matter what.

Ik fixte nog mijn all time favourite runner’s food, vegetarische lasagne en na het avondeten vertrokken we naar de schoonste stad van ‘t land, Gent.
Inderdaad, Antwerpenaren, Gent is de schoonsten. Nèh.

We pikten onze borstnummers op en kropen zo snel mogelijk onder de wol in ons hotelbeddeke.

En ik nam net als vrijdag geen enkele foto… ‘s werelds slechtste blogger hier, hoor 😀

Want zondag was het dan zover… Na maanden van voorbereiding was zondag D-day. De Marathon van Gent stond op het programma.
Mijn derde marathon en exact een jaar na mijn eerste. Trouwens ook die in Gent.
Surprise!!!!

Na het ontbijt binnen te proppen (mijn eigen havermoutpapke) duwden we al onze sh*t in de auto en wandelden we richting de start iets meer dan een kilometer verder. Goei opwarming…

Hahahaha. Vergeet dat maar. Na meer dan een half uur te staan verkleumen in ons startvak, kregen we het nieuws dat de start werd uitgesteld tot 10 uur en dat we allemaal naar de Sporthal mochten verkassen want iets met een parcours dat nog niet vrijgegeven werd door de politie en blablabla.

Om 10 uur was het dan eindelijk zover.
Verstand op nul en gaan.
Ben ik goed in.
In dat verstand op nul zetten vooral.

Het werd genen simpelen, zoveel kan ik u nu al zeggen. Volgens mij is degene die het parcours dit jaar samenstelde een echte mensenhater.
Maar meer daarover later. Tuurlijk da 🙂

3 uur, 40 minuten en 54 seconden later liep ik over de finish, kreeg mijn medaille om, strompelde enkele meters verder en wachtte op Husband die over de finish liep. Op 3 uur 49 minuten en 24 seconden.
Zijn we trots? Godverdomme, ja. Na de taperweek niet zo goed in te gaan en de dag zelf niet zo goed te starten, deze marathon aan deze tijden kunnen finishen was beyond any expectation.
Speekmedaille voor mezelf en al.
En voor Husband vaneigenst.

weekoverzicht 109 - zo. - mrscurly.be

We wandelden uit tot aan de auto, zwierden de verwarming op standje 25duust en reden richting het ziekenhuis en Meme. We spendeerden de rest van de dag met bijpraten met haar, La Mamma, Broer en Schoonzusje en gewoon nagenieten van onze prestatie, maar vooral van onze tijd samen.

De dag werd afgesloten met leftovers van de dag ervoor en in ons eigen bed.
Oh ja, en met 2 teennagels minder en 4 blaren extra.
No pain, no gain zeker? ♥

XO,

Anneke

Blogs van de voorbije week:
  • We survived the week(end)! – photo diary #108: life as it is with these nutcases…
  • To Facebook or not to Facebook?: Facebook en ik go way back, maar mijn toenmalige liefde voor het sociale media platform slaat de laatste tijd meer en meer om in, euh… frustratie. To Facebook or not to Facebook, that is the question.
  • #blessed en al…: om de zoveel tijd kijk ik terug op mijn blessings van afgelopen weken/maanden. Want rete irritante optimisten doen zo’n dingen.

 

2 Reacties

  1. oktober 30, 2018 / 7:22 am

    Na zo’n week, dan nog zo’n enorme prestatie eruit gooien? Kracht komt soms op de vreemdste momenten 😊
    *maakt een diepe buiging*

  2. Chris
    oktober 30, 2018 / 9:11 am

    Nogmaals, schítterende prestatie! Ik woon in de buurt van Gent, en geen haar op mijn hoofd die eraan denkt net dié marathon te lopen. ‘Natuurlopen’ en ik gaan echt niet goed samen. Ik ben een echte stroatdweile zoals ze hier zeggen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: