Ghent Marathon: nothing worth having comes easy

Exact een jaar na mijn eerste marathon, liep ik afgelopen zondag mijn derde.
Verrassing, surprise, ‘dendeze zag ‘t ge nie aankomen, hè?’, en nog van zulke toestanden.
Of juist wel.
Want mijn bijgeloof weerhield me er weeral maar eens van om het aan de grote klok te hangen. En misschien maar best ook. Want all odds were against me

Waar ik in juli keihard begon te trainen met Coach Slow, en razendsnel resultaten zag, zakten diezelfde resultaten enkele weken voor de marathon wat in.
Mijn hartslag tijdens training piekte voor onverklaarbare reden terwijl ik niet het gevoel had dat er iets mis was. Ik sliep meer dan ooit tevoren (echt, ik ging bijna in winterslaap), at nòg gezonder en voelde me fit.

Enkele dagen voor ik de taperweek inging voelde ik iets trekken in mijn rechterkuit waardoor ik in flip-modus ging, want ‘ik ging toch niet op nog geen twee weken voor de start een blessure krijgen, zeker?’

Op het moment dat ik de taperweek inging, werd mijn grootmoeder in het ziekenhuis opgenomen en… het zag er niet goed uit.
Dat doet het nog steeds niet.
Wat volgde waren slapeloze nachten en een emotionele klap waarvan ik wist dat die me zwaar ging opbreken tijdens de marathon.

Twee dagen voor de marathon werd ik wakker met een pijnlijke keel en een beginnende verkoudheid.

En de nacht voor de marathon brachten we in een hotel door waar je ofwel met het raam open sliep, maar geen oog dichtdeed want iedere zatte puber passeerde al lallend onder uw raam midden in de nacht of waar je met het raam dicht sliep waardoor de temperatuur naar standje ‘burn in focking hell!!!’ ging en je om het kwartier wakker werd met een dicht gecementeerde bek.

It.
Was.
Awesome.

But I made it. Op de één of andere manier raakte ik heelhuids aan die start.
‘Cause I’m a badass bitch like that.
Met een kuit die zich normaal gedroeg, een verkoudheid die ik wist te onderdrukken, vermoeidheid die ik niet meer voelde door de adrenaline en een grootmoeder die nog maar eens bewees uit welk hout ons ras gesneden is.

Om stipt 9 uur stond ik in mijn startvak te popelen om te beginnen.
Om 10 na 9 stond ik daar nog steeds.
En om 9u30 ook. Maar in plaats van te popelen was het nu bibberen van de kou. Mijn opwarming kon ik vaarwel zeggen. Godverdomme, zeg.
Iedereen werd terug in de Sporthal gestuurd voor extra warmte en stress-pieskes/kakskes.
De dag ervoor had ik nog tegen Husband gezegd dat heel dienen marathon een fiasco ging worden… dit was niet wat ik had verwacht.

Soit, om 10 uur mochten we er dan eindelijk aan beginnen.
Husband naar zijn startvak, ik naar het mijne.
Ready to rumble.

What we did 🙂

Ik zette mijn verstand op 0 en ging ervoor.
Keihard gaan.
Lopen.
Alles los.
Ik deed waarvoor ik had getraind.
Waarvoor ik maanden had afgezien. Waarvoor ik had gezaagd (sorry Husband/koters/coach/volgers/Chanel/keukentafel/…) en gezwoegd.
Waarvoor ik zelfs tijdens onze zomerreis nog voor dag en dauw uit mijn nest was gekropen en mijn leven riskeerde op de Italiaanse wegen.
Waarvoor ik heel vaak in mijn agenda met zaken schoof om trainingen te kunnen volbrengen.

Zwaar? ‘t Zal wel zijn.
Worth it? You have ab-so-lu-te-ly no idea 🙂

Nu was het eindelijk speeltijd.

Ghent Marathon 3 - mrscurly.be (1)

Ik liep me de benen vanonder mijn lijf, ondertussen nogal redelijk mijn hartslag aan het negeren. Want met die beginnende verkoudheid ging die toestand toch meteen de hoogte in. Fock it.
Er werd door gras, zand, kiezel, stenen, modder, volgens mij zelfs weilanden geploegd. En ik zever niet, ik denk da ‘k zelfs door een patattenveld ben gelopen.
Ik verwachtte ieder moment oog in oog te staan met een koe.
Heb ik mij nu per ongeluk voor ne trail ingeschreven ofwa?!
En iedere brug in en rond Gent hebben we gehad.
Degene die het parcours dit jaar had uitgestippeld is een mensenhater, zoveel is duidelijk.
Insgelijks, vent, insgelijks…

Ik zwoegde driekwart van de tijd op mijn eentje tegen de felle noordenwind die ondertussen was komen opzetten. Mijn hele lijf werd voor de komende zes maand voorzien van een peeling.

Ik rende me erdoorheen. Stap voor stap. Kilometer voor kilometer.
Ik dacht aan al die weken werk die ervoor hadden gezorgd dat ik hier terug was.
Aan de kou die door merg en been ging.
Aan Husband die vaak alleen wakker was geworden ‘s ochtends omdat ik al aan het trainen was. En die zelfs soms zijn werkschema aanpaste aan mijn trainingen.
Aan de koters die meer dan eens zonder mij hadden moeten ontbijten omdat ik al op weg was. En aan hun waarschijnlijke levenslange haat tegenover quinoa, kikkererwten, linzen en nog van zulke lopersfret.
Ik dacht aan het kaka-parcours en hoe moeilijk het was daarop mijn tempo te houden.
Ik dacht aan mijn nieuwe diepgewortelde haat tegenover bruggen.
Ik dacht aan al die uren krachttraining, hardlopen, fietsen en yoga voorafgaand aan die dag.
Aan Coach Slow en hoe hard ik hem soms had vervloekt.
Ik dacht aan mijn grootmoeder die nu een grotere strijd leverde dan ik. Een marathon lopen is peanuts dan.

Ghent Marathon 4 - mrscurly.be

Kilometer 40 was in zicht. En ik zakte in. Die laatste helling was fantastisch, organisatoren. Echt. *eyeroll*
Mijn tempo zakte achteruit naar 5:40/km. Er was een fractie van een seconde dat ik dacht dat ik mijn doel niet ging halen. De vele hellingen, al het onverharde ploeterwerk, de kou en die felle tegenwind deden me das om.
En dees allemaal voor een focking medaille, ne T-shirt en een bruine banaan.
En dan brulden Eminem en Rihanna ‘The Monster’ in mijn oren alsof ze wisten hoe ik over deze marathon dacht en vond ik ergens in het uiterste hoekske van mijnen kleine teen (op dit moment den enige met teennagel) nog energie.
Ik schakelde een versnelling hoger, dacht bij mezelf ‘Lopen, gij kalle. Ge zijt ne marathonloper, dees is waarvoor ge getraind staat!’ en telde af naar de finish.

Ghent Marathon 2 - mrscurly.be

Nog 1 km.
Nog 800 meter.
Nog 500 meter.
Nog 200 meter!
En terwijl Snow Patrol zijn ‘Run’ afspeelde in mijn oren liep ik over de finish.

Ghent Marathon 1 - mrscurly.be

‘I look great in all my finish photos’, said no runner ever.

Dit was marathon nummer 3 en waar ik bij de eerste als enige doel ‘ik wil da spel gewoon kunnen uitlopen’ had, bij nummer 2 als doel ‘onder die 4 uur geraken is goed genoeg’, had ik nu een realistisch doel en een droomdoel.
Mijn realistisch doel was finishen rond de 3u45, mijn droomdoel rond de 3u40.
Ik liep na 3 uren, 40 minuten en 54 seconden die finishlijn over.
Met een medaille en ne T-shirt.
Niet met een bruine banaan. Maar wel een lijf vol trots.

Husband heeft trouwens ook zijn droomdoel bereikt btw, want hij finishte op 3:49:24 #proudwifeyhier 🙂

weekoverzicht 109 - zo. - mrscurly.be

XO,

Anneke

3 Reacties

  1. november 5, 2018 / 10:12 am

    Idioot waar een menselijk lichaam toe in staat is en hoeveel gedachten er door je heen gaan tijdens zo’n monsterlijke race.
    Je bent een held.
    Trots mag je zijn, meer dan dat.
    Ik maak een diepe, diepe buiging.

  2. Sarah
    november 16, 2018 / 10:37 am

    Mor enfin!
    Ik ben geen loper. Ik haat lopen. Maar bij het stukske: ‘nog 500 meter, nog 200 meter…’ zit ik toch maar schoon te bleiten.
    ‘t Moet zijn dat het meeslepend geschreven werd.

    Proficiat met je KNALprestatie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: