We survived the week(end)! – photo diary #112

Afgelopen week was oa. voor tranen, troosten, maar ook warmte en liefde.
Voor stress, maar ook rust.
Of hoe één week alles een beetje kan omvatten…

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag was dag 1 van een vreemde, zware week. Waar de voorbije weken heavy as f*ck waren, was deze week de cherry on top, zeg maar.
Nadat Zoonlief naar school was vertrokken, fixte ik mezelf een beetje op, sprong in de auto en reed richting Gent en La Nonna, waar ik enkele uren zo dicht mogelijk bij haar bleef. Sinds die ochtend was ze in een diepe slaap gevallen…

Samen met La Mamma, Broer en Schoonzusje bleef ik enkele uren in het ziekenhuis tot het terug tijd was om huiswaarts te keren.
Ik was net op tijd thuis voor Zoonlief thuis kwam van school, hielp hem met huiswerk maken en zorgde dat zijn kleine treuzelkont op tijd in de voetbaltraining raakte.

Achteraf duwden we nog wat worstenbroodjes binnen en bracht ik de rest van de avond kotsmisselijk door op de bank. Husband in Berlijn voor het werk, Zoonlief in zijn bedje en Chanel in mijn armen… zo werd ik enkele uren later wakker en ruilde de zetel in voor mijn bed.

Dinsdag trok ik terug mijn loopschoenen aan. Vanachter mijn keukenraam, met een hete kop koffie in mijn handen, vind ik die herfst fantastisch. Echt. Die schoon kleurkes en al, geweldig gewoon. Tijdens het lopen? Not so much. Ik werd een uur aan een stuk bijna weggeblazen door de wind waardoor het leek alsof ik achterwaarts ging lopen op den duur.
Soit, fris hoofd enzo verder wandelde ik de deur weer door en had ik het toch maar weer gedaan.

weekoverzicht 112 - di. - mrscurly.be

Ik deed nog mijn yoga, deed samen met Chanel een vreugdedansje aan de achterdeur (inclusief kwispelen. Allebei) toen Husband de oprit terug kwam opgereden en deed de strijk.

We smulden nog van een risotto, staken kaarsjes aan (toch nog één leuk iets aan de donker wordende dagen) en kropen onder een dekentje.

Woensdag had ik ook terug school. Ik fietste richting de naailes, haalde de hele shizzle weer uit elkaar, want ik  kon blijkbaar drie keer in het jurkje en lulde erop los tegen mijn mede-leerlingen.
Wij zijn namelijk niet alleen goed in naaien (of ‘doen alsof’ in mijn geval), maar ook in koffie slurpen en tetteren.

‘s Middags had Zoonlief nog een voetbalwedstrijd tegen een meisjesploeg, die duidelijk sterker waren dan zijn eigen ploeg. De mama in mij had medelijden met zijn ploeg, de vrouw in mij had iets van ‘Hell yeah, girlpowerrrrrr!’.
Ik heb dat kind duidelijk goed opgevoed, want hij maakt geen onderscheid. Vrouwen kunnen dus wel degelijk even sterk zijn als mannen, volgens hem. Misschien zelfs sterker. Go, zoon van me.

weekoverzicht 112 - woe. - mrscurly.be

Yoga viewings en het zicht tijdens het koken…

We scharrelden nog wat rond in huis, deden van studeren (Zoonlief) en opruimen (ik) en net na het binnenproppen van de Ebly bolognèse werd ons cadeautje aan onszelf geleverd.
Everyone, meet ‘den Freddy’:

weekoverzicht 112 - woe. 1 - mrscurly.be

Yep, we hebben na lang zoeken en wikken en wegen, de knoop doorgehakt en effectief zo ne lompe bak gekocht. Want #yolo en al. We leven maar één keer (dat is me de laatste tijd nog maar eens pijnlijk duidelijk gemaakt) en die koters worden alleen maar groter en groter. Het is nu dus van doen. Zoveel mogelijk extra herinneringen maken en extra quality time met elkaar doorbrengen dus.
En den Freddy gaat ons daar geweldig goed bij helpen, denk ik 🙂

Het werd een lichtpuntje in de week… dat enkele uren later, nadat we juist ons bed hadden opgezocht, naar de achtergrond verdween…

Want in de nacht van woensdag op donderdag, net na middernacht, werd ik opgebeld door Broer en La Mamma om te zeggen dat La Nonna er niet meer was.
Na 4 weken vechten (waarvan er 2 een extra cadeautje waren van haar aan ons, want ze kreeg aanvankelijk maar 1 à weken meer van de dokters), was het genoeg geweest voor haar.
Ik kroop tegen Husband aan als een klein kind tegen haar moeder, liet mijn tranen de vrije loop en voelde tegelijkertijd verdriet, maar ook ergens een beetje geruststelling: ze is gegaan zoals zij het wou, heeft niks gevoeld en ze was niet alleen. La Mamma en Broer waren bij haar.
Gedaan met afzien voor haar… Ze heeft haar rust gevonden.

Enkele uren later, en nadat ik Zoonlief had uitgewuifd, trok ik terug mijn loopschoenen aan… Want dat is wat ik doe in mijn moeilijke momenten, ik loop. Het lijf laten afzien en het hoofd leegmaken. En hoe harder het lijf afziet, hoe leger het hoofd.
Donderdag begon dus met tien kilometer van muziek in mijn oren, wind in mijn haar en mijn gedachten de vrije loop laten. Alles van me aflopen.

weekoverzicht 112 - do. - mrscurly.be

Na thuiskomst sprong ik onder de douche en in de auto. Ik reed richting Oost-Vlaanderen en La Mamma en samen met Broer en haar probeerden we zoveel mogelijk te regelen.
We reden van La Nonna’s huis naar de begrafenisondernemer naar het ziekenhuis om haar spulletjes op te halen naar La Mamma’s huis.

De dag was gevuld met systematisch zaken afwerken en checklists overlopen. Heel vreemd allemaal…

Juist voor middernacht parkeerde ik de auto voor ons huis en vond Zoonlief slapend in zijn bedje en Husband ook al in dromenland.
Volledig op en emotioneel leeggezogen zocht ik zo snel mogelijk mijn bed op en viel in een diepe slaap.

Vrijdag hield ik me zo hersenloos mogelijk bezig. Ik kreeg niet veel meer uit mijn lijf.
Ik hield oa. grote kuis in de camper, waar ik volgens mij 25 blauwe plekken aan heb overgehouden, want serieus… ooit al eens zo’n alkoof gepoetst? Ne yoga-knoop is er niets bij.
Enkele uren later kwam ik uit dat ding gekropen met mijn haar alle kanten op, want die dot bleef aan ieder hoekje en kastje hangen. Ik moet duidelijk nog wennen aan manoeuvreren met mijn lompe reet in zo’n beperkte ruimte…

Chanel kreeg nog een grondige borstelbeurt en voor ik het goed en wel besefte was ons huis terug gevuld met rommel, maar ook met kwetterende koters. Goed zo.

Na de voetbaltraining van Stiefzoonlief hielden we onze traditionele frietjesavond en was het ook nog eens tijd om het slechte nieuws aan de koters te vertellen.
Thank God voor nuchtere koters zoals die van ons die op hun leeftijd van amper 11, 12 en 15 alles al zo kunnen kaderen en plaatsen.
Niks dan bewondering voor die drie etters.

Er werd getroost, gepraat en uitgelegd.
En we sloten de avond af met knuffels…

Zaterdag was alle hens aan dek: Zoonlief en Stiefzoonlief hadden voetbalwedstrijden en Stiefdochterlief paardrijden.
Waarvan Husband het gros op zich nam zodat ik kon gaan hardlopen.
Alles om mijn verstand te bewaren.

Ik liep 15 km, week uit voor koeien die de weg overstaken (niet ik deze keer), sakkerde op mijn nog steeds te hoge hartslag en probeerde gewoon te lopen om te lopen.
Nog maar eens een duidelijk signaal dat ik dringend nood heb aan emotionele en fysieke rust na alles van de afgelopen maanden/weken.

weekoverzicht 112 - zat. - mrscurly.be

Bij thuiskomst vond ik iedereen in de keuken/woonkamer aan het werk voor school/werk.
Allemaal veel productiever dan ik. Da’s duidelijk.

Na de lunch deed ik mijn yoga en terwijl er hard werd gestudeerd door de koters, installeerde ik me op de bank voor het uitwerken van een tekst voor tijdens La Nonna’s dienst.
Alles dat de voorbije dagen zo gemakkelijk in mijn hoofd opkwam en zo vloeiend werd uitgesproken, kreeg ik nu met moeite op papier.
Emo-kip maal tienduust hier.

Uiteindelijk slaagde ik erin iets neer te schrijven en terwijl Husband het koken van me overnam, sprong ik onder de douche en sloten we de dag af rond de eettafel.

Zondag deden we iets dat precies al weeeeeeeken was geleden: uitslapen. Echt, dit was zo hard nodig.
De zaterdag was heel spannend geëindigd met keihard in slaap vallen op de bank, met kwijlspoor en al, dus die extra uurtjes op zondagochtend waren meer dan welkom.

We trokken wat croissants en chocoladekoeken uit de vriezer (voorraadjes aanleggen van koffiekoeken, mensen. Tip van mij aan jou. Anders moet er altijd iemand op zondagochtend naar die bakker. En het is blijkbaar niet maatschappelijk aanvaardbaar om daar in pyjama te verschijnen…) en hielden een laat ontbijt/mini-brunchke. Een goed begin van een niets moet/alles mag-dagje.

Husband deed zijn loopje, ik hielp bij het studeren, werkte wat uit voor de blog en ‘s middags maakten we nog een wandeling in de herfstkou.

weekoverzicht 112 - zo. 1 - mrscurly.be

weekoverzicht 112 - zo. - mrscurly.be

Nadat we terug opgewarmd waren van de wandeling, smulden we nog van paëlla en konden we terugkijken op een bewogen week.
Eén met trieste momenten, maar ook warme momenten, want meer dan ooit besef je in zo’n periodes dat je heus niet veel nodig hebt.
Vooral elkaar en rust.
En soms is dat meer dan genoeg… ♥

XO,

Anneke

Blogs van de voorbije week:
  • We survived the week(end)! – photo diary #111: life as it is with these nutcases…
  • La Nonna: niks anders dan dankbaarheid dat ik 35 jaar een vrouw zoals haar in mijn leven heb gehad. De levenslessen, de wijsheden, … die ze me heeft bijgebracht… allemaal stuk voor stuk waardevol. Net als zij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: