We survived the week(end)! – photo diary #113

Afgelopen week was oa. voor heel zware momenten, maar ook voor gemarteld worden met duust naaldjes (‘k ben d’er nog nie goe van), de liefde vieren en voor de rest van deze week wallen tot aan de straatstenen hebben.

Wat we nog allemaal deden, lees je hier 🙂

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag startten we de week rustig op. Alez ja, ‘t is te zeggen… Er werd strijk gedaan, geblogd, administratie weggewerkt, boodschappen gedaan, een camper naar de keuring gebracht (geslaagd!!!) en krachttraining en yoga gedaan.

Van het moment dat we uit onze nest kwamen tot we weer gingen slapen goed bezig geweest dus. Zo goed bezig dat ik geen enkele foto nam. Ow, wacht efkes… buiten dan een foto van wat Husband voor me meebracht van de winkel om me beter te doen voelen:

weekoverzicht 113 - ma. - mrscurly.be

Inderdeed, chocolate always does the trick. En vooral Bouchée’s dan.
Prijs voor beste Husband van het jaar gaat naar… yep, de mijnen.

Terwijl Zoonlief zijn voetbaltraining had, maakte ik een rijstschotel met tonijn en voor ik het goed en wel besefte lag ik alweer te snurken op de bank.
Rock n’ roll, bitches.

Dinsdag veterde ik mijn loopschoenen terug aan.
Dacht ik dat het vorige week hard aan het waaien ging, had ik het wel degelijk goed mis, want dinsdag was windkracht weet-ik-hoeveel.
Zot gewoon. Soit, de stukskes dat ik wind in de rug had waren dan weer dolle leute.

weekoverzicht 113 - di. - mrscurly.be

Tien kilometer later kwam ik helemaal verkleumd, maar met een runners’ high terug thuis, deed mijn yoga en deed verder aan het poetsen van ‘den Freddy’. Onze camper dus.
Waar ik niet aan had gedacht toen we besloten zo’n spel te kopen was: da’s een beetje een tweede huis dat ge moet onderhouden. Als in: poetsen, afwas doen, wasjes draaien en van zulke shizzle.
Chance dat het maar een beperkte oppervlakte is, zeg.

Stiefdochterlief had één of andere teambuilding met de klas om zich daarna vol te proppen met mottige, slappe diepvriespizza’s (met ananas op. De horror) met de rest van de bakvissen die avond, dus besloten we maar om zelf ook een pizza-avondje te houden.
Met deftige pizza’s dan. Zelfgemaakte.
Ik was terug (stief)moeder van het jaar voor de jongens.

Woensdag begon vroeg voor wat een zware dag ging worden. Woensdag was namelijk de uitvaart van La Nonna.

Nadat we ons allemaal in deftige kleren hadden gehesen (serieus achter gezocht, want lagen ergens achterin de kast wegens ‘wordt nooit gedragen’), reden we richting Oost-Vlaanderen.

Het werd inderdaad een zware dag. Maar tegelijkertijd schuilde er ook iets van een soort schoonheid in, hoe vreemd dat ook mag klinken.
Want alles, ècht alles, was geregeld zoals La Nonna had gevraagd het te regelen.
Tot de bloemen in roze tinten en haar lievelingsliedjes, tot de foto’s die ze zelf had gekozen tot de ‘gastenlijst’ die ze zelf had opgesteld.

Ik eerde op mijn eigen manier één van ‘s werelds meest bad ass Women, met gouden schoentjes want die had ze ook ooit en was ze jaren later nog zo fier op, tot een handtasje dat ooit van haar was toen ze nog jong was en ze jaren geleden aan mij had gegeven, tot mijn camee broche waar zij een groter exemplaar van heeft, tot haar trouwring aan mijn ringvinger.
Ze was overal.

weekoverzicht 113 - woe. - mrscurly.be

Foto midden: twee dagen voor de uitvaart vonden we dit: boekjes vol teksten en gedichten van La Nonna. Waaronder ook eentje dat ze voor mij had geschreven toen we nog bij haar woonden.

De namiddag brachten we samen door met La Mamma, Broer, Schoonzusje, tante Clara (La Nonna’s zus) en nog enkele familieleden.

‘s Avonds werd de dag afgesloten met comfort food: frieten.
En volledig leeggezogen van de emoties murw op de bank hangen.

Donderdag was dan weer een dag van fysieke pijn. Al bijna 20 jaar dat ik op mijn linker bovenarm een tattoo heb die… euhm, om het zacht uit te drukken op niets trekt en na jaren van twijfelen wat ik ermee ging doen (weglaseren of er iets anders over laten zetten), nam ik vorig jaar eindelijk het besluit dat ik er iets anders over wilde.
Donderdag was de dag waar ik de afgelopen 7 maand op had gewacht (wachtlijstje, mensen. Stel u voor.), ik mocht op de pijnbank.

Letterlijk, want sweetlordjezusmariajozef-whaddafockwasda?! Het is niet mijn eerste tattoo, wel mijn eerste met zoveel kleur in (ge hebt geen overdosis roze gezien tot ge dat ding op mijn arm hebt gezien) en mens, wat doet dat pijn!
De zwarte stukken? *Efkes tukske doen erbij*
De roze stukken? *Bleiten achter mijn mama*

Na 4,5 uur van gepijnigd worden mocht ik van het tafeltje, wandelde ik naar de spiegel en zag exact wat ik in gedachten had. Het komt niet veel voor, maar ik was efkes volledig weggeblazen door het resultaat waardoor ik amper iets kon uitbrengen.
Eindelijk… na al die jaren.

Husband en ik wandelden naar huis (de kerel had braafjes 5 uren in de tattoo shop gewacht. Gewoon om er te zijn voor mij. Ofwel echte liefde ofwel is hij echt goed zot) en ik genoot van ieder beetje frisse lucht ik kon hebben, want dacht ik dat een marathon lopen heavy shit was, dan had ik nog geen 4,5 uren dit doorgemaakt.

Bij thuiskomst werd de pijn al meteen naar de achtergrond gedrukt want 1. mijn nieuwe marathonkaart van Sportymaps was geleverd en 2. er zat een kaartje van Josefien in de bus. Negenduust hartjes voor haar en haar groot hart. Echt.

weekoverzicht 113 - do. - mrscurly.be

Foto 3: vorige week een pakje van PostNL = 1 stoel voor de deur. Deze week een pakje van PostNL = deur barricaderen met 2 stoelen. Grapjas.
Foto 4: Josefien rocks! 🙂

We deden de rest van de dag rustig aan met helpen met schoolwerk, voetbaltraining voor Zoonlief en tegen elkaar aan kruipen.
En een beetje kermen van de pijn.

Vrijdag was het meteen na het opstaan er vollen bak invliegen. Koter 3, as in Zoonlief, maakte er weer een spelletje ‘hoe lang kan ik alles rekken vooraleer mijn moeder aan het flippen gaat’ en Husband had een vroege vlucht richting Berlijn.
Iedereen werd uiteindelijk op tijd de deur uitgewerkt.
En ik ging niet aan het flippen.
Speekmedaille voor mezelf.

Ik mocht eindelijk de folie van mijn arm en tattoo doen en beginnen smeren met billekes-zalf Bepanthol. Wat ik naar mijn gevoel voor de rest van de dag heb gedaan.
Vijf keer per dag smeren, mensen. Tegen dat ik goed en wel rond ben met heel da ding in te smeren, mag ik alweer terug mijn handen 10 keer wassen/ontsmetten om aan de hele routine opnieuw te beginnen.

Maar buiten wassen/ontsmetten/spoelen/smeren, poetste ik ook nog het huis, werkte wat zaken uit voor de blog en entertainde de koters.
Brave huismoeder hier.
*Ahum*

‘s Avonds werd Zoonlief opgepikt door zijn vader voor een weekendje en bracht ik Stiefdochter- en Stiefzoonlief naar hun moeder voor een weekje.
De avond werd wild afgesloten in mijn eentje (want Husband nog in Berlijn tot ergens na middernacht) voor tv.
Maar wel in het gezelschap van ne grote pot crème.

weekoverzicht 113 - vrij. - mrscurly.be

weekoverzicht 113 - vrij. 1 - mrscurly.be

Mijn laatste marathon kaart (die op donderdag was toegekomen) is het equivalent van een zatte duif in het midden van de straat op een hete zomerdag. Ofte: all over the place.

Zaterdag werd ik wakker met Husband terug naast mij. Al had ik het meest goesting om in bed te blijven stinken, sleepte ik mezelf er toch maar uit voor een rondje hardlopen.

Ik sleurde er 15 km uit, negeerde aanbevolen tempo’s en hartslagen en liep compleet op gevoel. Za-lig genieten.
Aangezien mijn hartslag sinds kort all over the place is, ook al train ik al maanden op hartslag en zat alles tot voor kort goed, had ik naast mijn Garmin met borstband ook mijn oude TomTom nog eens aangedaan. Efkes checken dus…

Na het lopen vergeleek ik de hele handel en zag dat er een extreem verschil op zat.
En dat Garmin mij obviously dood wilt, afgaande aan mijn hartslag op da spel.
Wordt een rondje huisarts dus. Better be safe than sorry, hè 🙂

weekoverzicht 113 - zat. - mrscurly.be

‘s Middags was vooral voor wassen, shminken en kappen. ‘s Avonds hadden we namelijk een trouwfeest op het programma staan.
The best part aan da trouwfeest? BFF was er ook.

De hele avond werd gevuld met leuteren tegen elkaar, lachen, steunen, plezier maken, efkes alles vergeten en de liefde vieren.
Deed het mij goed? You have no idea.

weekoverzicht 113 - zat.1 - mrscurly.be

weekoverzicht 113 - zat. 2 - mrscurly.be

Ergens rond zessen vonden we eindelijk ons bed terug en bleven erin tot aan het middaguur.
Deze nacht ga ik dus de komende week bekopen #oudwijf

Zondag kropen we (letterlijk) dus iets na de middag ons bed uit, probeerden we niet om te vallen van vermoeidheid en maakten we ons snel klaar voor onze Tour de Belgique.

Eerste stop was bij La Mamma om daarna Zoonlief te gaan oppikken.
Heb je dan als je tot ‘s middags in je nest ligt: de dag is veel te kort om iets te doen…

We sloten de dag kapot af.
Dicht tegen elkaar aan gekropen.
Op de bank.
That’s how we roll.

XO, 

Anneke

Blogs van de voorbije week:
  • We survived the week(end)! – photo diary #112: life as it is…
  • #blessed en al: over blessings. Zelfs in moeilijkere periodes. Ze zijn er 🙂

2 Reacties

  1. november 28, 2018 / 11:48 am

    Kei benieuwd naar die roze tatoeage nu zenne :-)!

    • december 11, 2018 / 3:53 pm

      Volgende week moet ik nog eens terug voor de laatste details en als dan alles genezen is, zwier ik hem eens op de blog 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: