Dag Sinterklaasje! Serieus… daaaaag! 🙄

De goedheilig man is weer in ‘t land. In duizenden huisjes (of meer, ik ben nooit goed in tellen geweest) heeft die oude rakker de voorbije nacht allerlei spul door de schouw geduwd.

Niet hier. Buiten wat chocolade die Husband en ik over de hele tafel gestrooid hebben, nadat we er eerst de helft stiekem van hebben opgevreten, is er niks door die schouw gekomen.
De reden daarvoor? Die koters van ons geloven er niet meer in. Niet moeilijk met een 15-, 12- en 11-jarige in huis. Die laten zich niet meer vangen.
Dus komt de Sint ook niet meer. Zo simpel is ‘t.

Al probeerden ze er ons wel nog van te overtuigen dat ze er wel degelijk nog in geloofden. Alles in de hoop om toch maar een nieuwe tablet, spelconsole, 10duust Lego blokskes en nog van zulke kuile te kunnen krijgen.
Maar wij laten ons ook niet vangen.
Alez, meestal toch niet.

En eerlijk?
Ik. Geef. Er. Geen. Hol. Om.
We hoeven geen weken meer op voorhand te stressen over wat we nu weer gaan kopen.
‘Dat?’ ‘Neeje, da’s te duur.’
‘Dat dan?’ ‘Neeje, da’s te goedkoop.’
‘Wa denkt ge van da?’ ‘Nope, diene brol valt na 10 minuten uit elkaar…’
‘Euhm? Dadde dan?’ ‘Niets van. Vinden ze niks aan, die koters.’
‘How ’bout that?’ ‘Zijt ge heel op uwen kop gedonderd?!’
Als je ouders wou zien doorslaan met een fles wijn aan hun mond terwijl ze al-le webshops van ie-de-re speelgoedwinkel in het westelijk halfrond doorzochten… hier moest ge zijn.

Om de hele toestand nog geen maand later opnieuw te herhalen. Want Kerst.
En Nieuwjaar.

En geen gedoe in de stad meer terwijl we een hele dag uitrekken om winkels af te struinen voor hèt cadeautje omdat we niks gepast vonden op ‘t internet.
Terwijl de voortijdige irritante kerstmuziek zijn doel om te relaxen helemaal misloopt bij ons.

Geen gezever meer over het budget. Want het ene is te duur en het andere is dan weer net te weinig.

Geen druk meer van buitenaf.
Of het al dan niet gepaste cadeautjes zijn. Van die pedagogisch verantwoorde shizzle.
Niet meer ‘ah… hebben dedie van jullie dat gekregen? Die van ons kregen da en da en da en da en…’
Al gaf je ze een focking Range Rover, I don’t care. You do you.
Of de andere kant: ‘Amai, is da nie wa overdreven?’
Neeje, want onze koters zijn koters nedergedaald uit de hemel en die verdienen alleen maar ‘t beste.
Behalve rond Sinterklaas en Kerst. Dan zijn ‘t koters straight from hell met al die verwende toestanden.

Niet meer mijn halve kleerkast op een hoop in de berging smijten om alle Sint-toestanden in diezelfde kast te kunnen verstoppen.
En da spel dan ook met mijn leven te beschermen.
De stress dat die koters het zouden kunnen vinden. Oh. My. God.

Niet meer op 5 december om 5 voor 12 (letterlijk), juist op het moment dat ik in mijn nest wil kruipen een ‘Fooooooock! We moeten al die toestanden nog uitstallen en een spoor van letterkoekjes achterlaten en MANDARIJNTJES EN CHOCOLA VERSTOPPEN EN DIE CADEAUS MOETEN NOG INGEPAKT WORDEN EN…!!!!!’ brullen naar een Husband die naar zijn hart grijpt.
Nope, ik dropte wat chocolade op de ontbijttafel terwijl ik het hoofd van een chocolade Sint beet.

Byebye.
Al.
Diene.
Stress.

But then again…

… mis ik het opbouwen van de spanning naar die Sinterklaasochtenden.
Het mezelf afvragen of ze blij, super blij of over the top blij zouden zijn met hun cadeautjes.

Mis ik de spanning bij hen.
En het wekenlange gezeur iedere ochtend bij het opstaan.
‘Is hij al geweest?’
‘Is hij nu al geweest?’
‘Mama, wanneer komt hij nu?!’
Moeder zijn does that to ya, je mist nog gezeur. Stel je voor.

Mis ik hun gezichtjes op 6 december als ze in hun flanellen pyjamaatjes de eetkamer binnenwandelen, nog de slaap uit hun ogen aan het vegen, om keihard te gaan brullen en op en neer te springen, want ‘de Sint is geweeeeeeeest!!!!!’
Hun grote ogen en de glimlach op hun snoet.
En de ‘Oh my God! Dit wou ik al zo lang zooooooo keihard hebben, mamaaaaaa!’

Het plezier van het geven mis ik. Ook al kost heel die decembermaand ons een half maandloon aan spullen.
En dan doen wij nog niet eens zot met de cadeaus.

Maar bovenal mis ik de kinderlijke onschuld die gepaard gaat met Sinterklaas.
Het rotsvaste geloof dat die kerel bestaat.
De indruk die hij maakt.
En de koters die eenieder die niet gelooft in Sinterklaas er vollen bak van proberen te overtuigen dat hij wèl bestaat.

Ik mis hun fantasiewereld waarin ze leefden.
De wereld waarin alles kon, alles mocht en alles mogelijk was.

Ze worden groot, die koters.
Ook dit drukt ons met de neus op dat feit.
En beetje bij beetje laten we los.
Ook Sinterklaas.

Maar de chocolade blijft.
Heb ik nodig als troost.

XO,

Anneke

12 Reacties

  1. buitenmus
    december 6, 2018 / 10:25 am

    Geen liefhebber van sinterklaas? Ik vrees dat ik dit jaar enthousiaster was dan onze dochter. Ik vrees dat ik haar zenuwachtig gemaakt heb 😉 Wij kregen sinterklaas tot er kleinkinderen kwamen, en ik ben dat tot op de laatste dag geweldig blijven vinden. Ik wist niet dat er mensen minder verslingerd waren aan schoenen zetten 😉 Grappig toch hoe dat kan verschillen.

    • december 11, 2018 / 3:22 pm

      Hahaha! Klinkt herkenbaar 😉 Toen ze kleiner waren, was ik ook altijd meer aan het doorslaan op dat Sinterklaas-gedoe dan zijzelf 😀
      Maar ze worden ouder… en ook al vond ik het altijd wel plezant om te doen, het wordt er oa. niet gemakkelijker op om originele cadeau’s te vinden voor pubers. Tenzij we €100 per kind beginnen uitgeven aan Sinterklaas alleen al *eyeroll*
      Pubers veeleisend? Hoe komen ze erbij! 😀

  2. december 6, 2018 / 12:25 pm

    Dat hele feest – zeker met die heisa eromheen – mag van mij afgeschaft worden. Er zijn gewoon te veel feestdagen in december. Maar ik heb dan ook geen kinderen. Misschien komt het dus daardoor 🙂
    Vlinder onlangs geplaatst…SchietvaardigheidMy Profile

    • december 11, 2018 / 3:23 pm

      Ik denk dat dat inderdaad ook wel voor een groot stuk meespeelt hier… Twintig dagen later is het dan weer Kerst enzo… moet je daar ook terug origineel voor uit de hoek proberen komen met de pakjes.
      Al ben ik niet zo’n feestdagen-mens, ik verkies dan toch liever Kerst dan Sint 😉

  3. december 6, 2018 / 10:04 pm

    Wat schrijf je toch heerlijk!! Ik ben niet zo voor dat Sinterklaas-gedoe en zou (zoals jij) al zeker meer meedoen als ze er niet meer in geloven.

    • december 11, 2018 / 3:25 pm

      Thanks! :*
      Het was allemaal plezant enzo toen ze klein waren en er vollen bak in geloofden, maar nu zie ik het nut er eerlijk gezegd niet van in om bakken geld uit te geven voor Sinterklaas. Dan liever iets leuker kopen met Kerst enzo 😉
      Behalve de Sint-chocolade dan… die blijft. Voor de obvious redenen 😀

  4. december 7, 2018 / 1:00 pm

    Ik begrijp u volledig! Ik ga wel nog efkes mee in de kinderlijke onschuld, Emil gelooft er nog keihard in. Dan mag ik erin meegaan hé, ik vind het zelfs een beetje mijn plicht. Kwestie van niet over te komen als ‘die ma zonder gevoelens’ :-p
    Maar wij houden het cadeau wel binnen de perken, meer dan 50 euro moet dat echt niet kosten. Dat is nergens voor nodig en daarbij, kinders zijn vaak blij met de onnozelste kleine dingen eerst!
    Ik zet daar ook bewust geen foto’s van op Instagram of zo. Op den duur is da zo ne strijd tussen ouders, ik vind het soms hallucinant wat andere kinderen allemaal krijgen zeg!
    Kerst doe ik ook maar zeer matig aan mee. Vooral ‘omdat het moet’ met de familie en zo. Maar van mij mag dat allemaal afgeschaft worden… A die verspilling aan nutteloze, lelijke brolcadeaus.
    Ik verkwansel mijn centen liever aan op reis gaan of andere leuke dingen! En verjaardagen, dat wordt hier wel goed gevierd. Da’s gewoon ook veel leuker!

    • december 11, 2018 / 3:31 pm

      Serieus, ik kom hier gewoon mezelf tegen 😀 Wij stelden ook altijd een budget op, want echt, soms is dat niet normaal hoe zot het wordt.
      Sinds enkele jaren doen we ook liever aan ‘ervaringen cadeau doen’ (zoals uitstapkes, een reisje, …) ipv dure materiele dingen. Dat zijn eigenlijk de dingen die ze het langst onthouden, hè 😉
      Maar verjaardagen, da’s iets dat hier ook altijd ferm gaat gevierd worden! Bij mij werd dat vroeger nooit echt gedaan en ik vind dat tot op vandaag nog jammer… Daarom dat ik bij de koters compleet los ga op hun dag/feestje 😀

  5. december 10, 2018 / 7:41 pm

    Mooi geschreven weer! Hier geen kinderen en ik geloof zelf ook niet meer 😀 maar de chocolade kruidnootjes en gevulde speculaas kan ik ieder jaar niet weerstaan 🙂 gelukkig komt de kerst er aan. Winkelkarretje heb ik net volgemikt met kerst kransjes 🙂

    • december 11, 2018 / 3:32 pm

      Het snoepgoed van de Sint blijft hier ook een vaste traditie 😀 Kwestie van onze magen en darmen goed voor te bereiden op de overload eten van de feestdagen 😀

  6. december 11, 2018 / 2:20 pm

    Hier tussen 1 december en 12 januari 2 verjaardagen, Sinterklaas, Kerst en Nieuwjaar. Een beetje teveel van het goede (tja, slechte planning bij het zwanger worden ;)). Zelfs de kinderen raken wat overweldigd door al dat gedoe. Maar de naïeviteit van de kindjes is zo zalig! En de gezichtjes op 6 december! Maar we houden het echt beperkt, want de verjaardagen worden wél volop gevierd. Veel belangrijker én leuker voor het kind (een hele dag in de belangstelling én taart!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: