We survived the week(end)! – photo diary #118

Afgelopen week stond oa. in het teken van primeurs: zo reden we ‘den Freddy’ voor de eerste keer vast, had ik voor de eerste keer supporters bij een loopwedstrijd en vond ik deel 1 van de feestdagen warempel leuk. En dat voor iemand die als de Grinch door het leven gaat.

Wat we nog allemaal deden, lees je in een nieuw weekoverzichtje.
Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag was dan misschien Kerstavond, toch begon ik de week met een loopje. Never skip a Monday enzo.

Ik rende 10 km aan een tempo van 5:00/km. Ik mikte op marathontempo. Dat het goed ging dus.
Het tempo lag hoger dan tijdens mijn marathon (toen liep ik aan 5:14/km) en de hartslag was dezelfde. Al had ik die liever lager gezien tegen nu, ik was alleszins content dat ik die 10 km aan dat strak tempo had gelopen.
En ik was volledig klaar voor de aankomende feestdagen zo.

weekoverzicht 118 - ma. - mrscurly.be

Na thuiskomst sprong ik meteen onder de douche, ondernam ik pogingen om mezelf iets of wat toonbaar te maken (naar mijn extreem lage normen zag ik er aanvaardbaar uit) en verschanste mij in de keuken voor de voorbereidingen van die avond.

‘s Avonds wisselden we onze slobbertrainingsbroeken in voor onesies en verwelkomden La Mamma en Broer.
Kerstavond werd een relaxte avond met veel gebabbel, eenvoudig, maar lekker eten (bloemkoolsoep want ik had nog zo’n duust kilo bloemkolen van ons kerstkaartje, Husband’s zalmlasagne en een banaan-notencake als dessert), een filmke en gewoon pure gezelligheid. Allemaal in onesie.
Awel, dat het één van de meest geslaagde Kerstavonden ever was, zeg ik u.

weekoverzicht 118 - ma. 3 - mrscurly.be

Someone didn’t get the memo about the onesies…

weekoverzicht 118 - ma. 1 - mrscurly.be

Husband en Stiefdochterlief die voor het hoofdgerecht zorgen. Ziet ge wel dat koters en ne vent hebben opbrengt?
Foto 3: een engeltje van bij La Nonna… nu op mijnen kerstboom…

Dinsdag sliepen we allemaal lang uit. Voordeel van pubers en tieners in huis: die slapen soms al langer dan gijzelf. Eindelijk.

Na het ontbijt/brunch maakten we de camper vertrekkensklaar, deden allemaal onze ugly Christmas sweater aan (waar ik overigens nog steeds geen deftige foto van heb. Dju zegt), laadden alle cadeautjes in en reden richting Oost-Vlaanderen waar La Mamma, Broer en Schoonzusje ons al aan het opwachten waren voor Kerst 2.0.

Cadeautjes werden uitgedeeld, er werden spelletjes gespeeld en de avond werd weggeleuterd.

 

Net als op Kerstavond kropen we allemaal ver na bedtijd en zo goed als misselijk van al het eten, ons bed in. Maar deze keer allemaal samen in (camper) den Freddy.

Woensdag zaten we met achten rond de ontbijttafel bij La Mamma. Alez ja, ontbijttafel… brunchtafel is correcter. We slapen allemaal nogal graag uit, ziede.
Of we zijn gewoon allemaal vreselijk lui ‘s ochtends. Kan ook.

Het was niet zomaar 2de Kerstdag, maar ook La Mamma’s verjaardag. Extra speciaal dus.
Na de brunch lummelden we allemaal extra lang in pyjama rond, mèt ongepoetste tanden (eikes), speelden gezelschapsspelletjes en Tetris.
Nostalgie at it’s best.

Ergens ver na de middag besloten we collectief om eindelijk onze tanden eens te poetsen (La Mamma’s huis stinkt er waarschijnlijk nog naar) en ons klaar te maken voor de rit terug naar Vlaams-Brabant.

Deze keer wel met een tussenstopke. In Cadzand.
Geeneen plek die mij zo relaxed krijgt als Cadzand.
Al was dat buiten het vastrijden van den Freddy gerekend. Als ge 2 prutsers ziet rondhobbelen met nen oversized camper die er overduidelijk geen hol van begrijpen: wij zijn het.

Thank God voor de Zeeuws-Vlaams hulpvaardigheid, want in no time stond de verantwoordelijke van de parking klaar met jutezakken en nog 2 andere mensen om te helpen duwen.
Les 1 voor onszelf: als het er te drassig uitziet om diene tientonner op te parkeren, dan is het dat waarschijnlijk ook.

Soit, all’s well that ends well
De koters en Chanel werden uitgelaten op het strand en Husband en ik genoten dubbel van wat beweging en frisse lucht na 2 dagen van teveel eten en teveel op ons luie reet zitten (ziede, toch nie zo lui, hè).

weekoverzicht 118 - woe. 2 - mrscurly.be

weekoverzicht 118 - woe. 1 - mrscurly.be

We sloten de dag af met onze voetjes onder tafel schuiven bij Brasserie LouLou en duwden meer dan lekkere pasta binnen terwijl we de zon zagen ondergaan.
Ik ben geen feestdagen-mens (echt, de Grinch is adorable bij mij), maar als de feestdagen ieder jaar zo mogen zijn als de afgelopen dagen… dan ga ik er nog van beginnen houden.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

weekoverzicht 118 - woe. - mrscurly.be

Donderdag was het genoeg geweest voor deze trees. Ik trok mijn loopschoenen terug aan en ging voor een uur naar buiten, voor frisse lucht, beweging… die runner’s high.
Ik rende 10 km bij elkaar binnen de juiste hartslagzones en aan een acceptabel tempo.
Al dat slapen en die ontspanning van de laatste tijd hebben dan misschien eindelijk effect…

weekoverzicht 118 - do. 3 - mrscurly.be

Na thuiskomst deed ik mijn yoga en werkte nog wat zaken uit voor de blog.
And that was about it.
Donderdag stond in het teken van zo lui mogelijk doorbrengen. En bekomen van constipaties en indigesties.
De koters speelden op de WiiU, lazen een boek, speelden spelletjes en Husband en ik ruimden de laatste resten van de Kerstdagen op.
‘s Avonds kreeg ik er niet meer uit dan croque monsieurs met een spiegelei en ‘The haunting of Hill House’ bingewatchen.
Kerstvakantie zoals kerstvakantie moet zijn.

weekoverzicht 118 - do. - mrscurly.be

Foto 1 en 2: luieren like a pro.
Foto 3: Kerstcadeautjes in elkaar steken deden we ook nog.

Vrijdag ging wat in een waas aan me voorbij. Lag het aan het grijze, mistige en triestige weer… ik weet het niet. Maar het leek alsof iedereen zijn draai niet kon vinden.

Uiteindelijk slaagden we (dat is: Husband en de koters) erin om de koters hun kamer een grondige opruimbeurt te geven en onszelf naar buiten de sleuren voor het Lichtparcours in Leuven. We wandelden doorheen de met kerstlichtjes verlichte stad, kropen extra diep in onze sjaals en warme jassen en keken onze ogen uit op de lichtinstallaties.
Ge zou denken dat er niet veel meer indruk kan maken op pubers… dit dus wel.

weekoverzicht 118 - vrij. - mrscurly.be

Er zijn niet veel dingen die ik zo hard haat als vrieskou, maar als je achteraf je extra warme huis binnenwandelt, een huge ass beker hete koffie achterover kapt en je koude kleren kunt ruilen voor uwe versleten flanellen pyjama… dan is ‘t toch nog een beetje gezellig.

Husband bracht de Stiefkoters naar hun moeder voor een weekje, Zoonlief werd ingestopt en Husband en ik kropen tegen elkaar onder een dekentje.
It was a wild, wild Friday night.

Zaterdag werd ik vroeg wakker. Om 9 uur that is. Hahahaha!
Volgens mij wou mijn lichaam mij laten weten dat ik ondertussen wel al uitgerust was na een week van minstens 8 uren slaap per nacht.
Dat er maanden aan verwaarlozing van soms amper 5 uren per nacht aan voorafgegaan waren, vergeten w’efkes.

Na het ontbijt kroop Zoonlief nog eventjes in de zetel voor ouderwets cocoonen voor tv en ging ik eropuit voor een kort rondje van 5 km op ‘t gemakske hobbelen.
Beetje loslopen voor de dag erna enzo…

weekoverzicht 118 - zat. 3 - mrscurly.be

Na de lunch verwelkomden we Zoonlief’s beste vriendje voor een namiddagje speelplezier.
Terwijl zij het kot op stelten zetten, borstelde ik Chanel, werd de camper gepoetst en draaide ik nog enkele wasjes.
Ondertussen het tiener-geschreeuw serieus aan het negeren.

‘s Avonds fixte ik nog een vegetarische quinoarisotto en called it a day..

weekoverzicht 118 - zat. - mrscurly.be

De 3 fases van Chanel’s geschooi:
1. outstaring the cookie
2. ‘I hate you, Human’
3. ‘Fock you, Human’

Zondagochtend liep de wekker af. Komt da tegen, zeg. Iets voor achten ruilde ik mijn bed voor de koffiemachine/badkamer en maakte me klaar voor een ochtendje sportiviteit.
Tegen dat we goed en wel alle drie klaar waren, wandelde La Mamma de deur door om mee richting de stad te trekken en samen met Zoonlief te supporteren terwijl Husband en ik de Corrida liepen.

Niet veel later liepen Husband en ik de benen vanonder ons lijf voor de 12km-loop.
Die er uiteindelijk maar 11 bleken te zijn.
En ik dacht dat ik niet goed kon rekenen…

Soit, we finishten toch maar netjes rond de 54 minuten. Wat zoveel wil zeggen als 5:00/km. En wat ook wil zeggen dat àls de loop effectief 12 km zou geweest zijn, ik da spel binnen een uur zou gelopen hebben. Wat effectief ook mijn doel was.
Goed zo, mezelf!

En een dubbele goed zo voor Husband, want die had de dag ervoor gezegd dat hij het ergens rond de 5:30/km zou doen, maar uiteindelijk liep hij netjes mee met mij. #proudwifey

En ne tiendubbele goed zo voor onze supporters, La Mamma en Zoonlief. Want ze mogen zeggen wat ze willen, op het eind van de rit doet het effectief wèl wat met je als je 2 van de belangrijkste personen in je leven aan de kant jouw naam enthousiast ziet roepen. Mijn hart, mensen.

weekoverzicht 118 - zo. - mrscurly.be

De rest van de dag lummelden we weg met bankhangen, filmpjes kijken en Tetris spelen (nostalgie, gastn).

‘s Avonds genoten we nog van het extra uurtje met Zoonlief en mijnen home made spaghetti vooraleer ook hij moest vertrekken voor een weekje richting zijn vader.
Kaka³

Husband en ikzelf bingewatchten Bates Motel terwijl we konden terugkijken op een gezellige en relaxte week.
Vol mooie momenten en mensen ♥

XO,

Anneke

Blogs van de voorbije week:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: