Met de eeuwige glimlach…

Normaal gezien doe ik niet aan goede voornemens. Ik blijf nog altijd ik en ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat de voornemens die ik op 1 januari maak, op 3 januari al vergeten zijn. En al wie me eraan herinnert een gezicht te zien krijgt dat hen tot het eind der tijden in hun nachtmerries zal achtervolgen.

Maar toch… dit jaar doe ik misschien toch mee met die goede voornemens. Althans eentje toch.
En ik hoop dat het langer mag blijven standhouden dan alle voorgaande ‘ik ga minder suiker eten’ (hahahahaha!) of ‘vanaf dit jaar drink ik minder koffie’ (yeah, like that’s gonna happen…) tot de obligatoire ‘vanaf dit jaar sport ik nog meer!’ (fock you, als ik nog meer sport heeft Dwayne Johnson er binnen de kortste keren een tweelingzusje bij. In dwergvorm).
Dit jaar ga ik voor de ‘ik ga meer zorg dragen voor mezelf’.
In al zijn vormen.

Vanwaar die plotselinge ommekeer dan? Want dit komt uit de mond (of pen. Of het toetsenbord.) van iemand die sinds enkele jaren zwoer dat goede voornemens haar gestolen konden worden en ze de same old annoying little shit zoals ze altijd was zou blijven (nu ben ik dus die same old annoying little shit die voor zichzelf zorgt).
Awel, laat ons eens in de poel der eerlijkheid duiken…

Het afgelopen jaar is niet altijd even aardig voor me geweest.
Ook al leek dat misschien soms zo. Waar ik op fysiek vlak vooruitgang boekte en er nog eens 2 marathons doorjaagde, viel ik op mentaal vlak af en toe eens ferm en hard op mijn mini Kardashian-gat.
Ik liep mezelf continu voorbij om alles zo leuk en gemakkelijk mogelijk te houden voor iedereen rondom mij.
Probeerde altijd alles te fixen.
‘Nee’ kende ik niet. Ik liet me ‘verplichtingen’ opleggen die ik soms totaal niet zag zitten. Allemaal om de vrede te bewaren.
Ik liet mijn eigen gevoelens veel te vaak achterwege voor die van anderen.
Liet veel te vaak over me heen lopen.
En ik liep mezelf ook veel te vaak voorbij voor, inderdaad… mezelf.
Vanalles en nog wat.
Bovenop een gezin met 2 volwassenen en 3 koters die sowieso al half knetter zijn en waarvan je nooit kunt weten welke van de 5 de volgende gaat zijn die zijn shit verliest. Een gezin dat ik voor een groot stuk alleen moest trekken het voorbije jaar (don’t worry, Husband is nog altijd DE Husband der Husbanden. Het was zijn job dat het ons gewoon niet altijd even gemakkelijk heeft gemaakt).
En als ultieme life f*cked me over again moesten we La Nonna afgeven eind 2018. Een klap waarvan ik wist dat die zwaar ging aankomen, maar nog eens des te harder bleek eens hij effectief aankwam.
Ik pushte mezelf mentaal over de grens…
Ondertussen wel met de eeuwige glimlach op mijn smoel geplakt.

Er gingen weken, zoniet maanden voorbij dat ik mijn concentratie meer en meer voelde wegzakken. Blogs of mailtjes die anders in no time uit mijn vingers vliegen, kostten me meer moeite dan ooit. En als ik niet alles tot in detail noteerde, gebeurde het niet. Een hoofd vol watten.
Een nacht doorslapen kende ik niet meer.
Mijn hartslag die anders belachelijk laag is, schoot de hoogte in.
Er was nog bitter weinig dat me interesseerde, en dat voor iemand die zo goed als in àl-les geïnteresseerd is.
Er waren meer dagen dat ik erbij liep als een kruising tussen een neanderthaler en een zombie die uit haar grot kwam gekropen dan dat er dagen waren dat ik eruitzag als de vrouw die ik normaal gezien ben. Het was maar een kwestie van tijd meer vooraleer ik het haar op mijn benen kon vlechten, ik de unibrow weer introduceerde en Husband me smeekte om alstenblieft ne keer voor het middaguur mijn tanden te poetsen.

Ik deel die ‘negatieve’ shizzle niet altijd. Moet ik misschien wat meer doen. You know, om anderen die door hetzelfde gaan te tonen: ook hier is ‘t niet altijd all fun and games.
But it’s who I am. Ik ben Mrs. Positivo. Blijven doorgaan en blijven lachen. ‘Er zijn altijd mensen die het slechter hebben en ge moogt eigenlijk niet klagen, want zie ne keer wat ge wèl allemaal hebt en kunt!’ Zulke dingen dus.
Begrijp me niet verkeerd, ik bèn trots op mijn optimistische karakter. En ik bèn me ervan bewust dat ik het best wel goed heb. En ik draag dat dan ook graag over op anderen. Of ik probeer dat althans.

Maar aan dat optimistische en positieve kantje is er ook een downside.
Je wordt al eens gezien als iemand die àl-les aankan. De sterkste.
Maar ook de sterksten hebben een breekpunt en soms een helpende hand nodig.

Genoeg.
Even voor Kerst had ik er genoeg van.
Je hebt dan twee opties: of ik flip hem helemaal.
Of ik ga in volledige silent modus.
Vooral dat laatste is rarely a good thing.

Ik ging voor optie twee. Deze nutcase ging drie dagen in standje mute. Nu, ik kan me voorstellen dat dit voor veel mannen een droom zou zijn, maar voor den Husband is het dan duidelijk: hell’s about to break loose.
Gene paniek, de koters kregen wel nog klap. Husband was op dat moment gewoon de enige in de kamer…
Wat me over het randje duwde? Een boodschappenlijstje. I kid you not. Bij het mens dat zelfs als doomsday aanbreekt nog zou zeggen ‘No worrieeeeeesssss, gasten!’
Na drie dagen stilte lag het er allemaal uit.
Geen drama scènes met snot all over the place en dozen ijscrème waar ik me kon achter verstoppen.
Numb.
En zonder tranen.
Die had ik genoeg gelaten de laatste tijd.

En daar was mijn helpende hand. As always.
Husband luisterde terwijl ik zin na zin afratelde, onsamenhangende stukken uitkraamde en alles wat ik niet meer kon hebben op tafel smeet.
Gewoon dat. Zijn luisterende oren terwijl het Netflix-scherm bevroren stond en de rest van het huis stil was.

Maar als ik heel eerlijk ben, heb ik zelf ook een aandeel in dit alles. Ik liet het toe dat er over me heen werd gelopen, ik gaf veel te vaak toe aan de druk en verwachtingen van buitenaf en IK was degene die niet eens af en toe keihard ‘STOP!’ brulde en pauze nam.

‘Misschien moet ik wat harder worden’, zei ik nog tegen Husband.
En dat terwijl ik altijd degene ben die tegen anderen zegt ‘Gij moet niet harder worden. De wereld moet juist zachter worden…’

De conclusie terwijl we naar het gepauzeerd Netflix-beeld keken was eigenlijk simpel: we kunnen niks veranderen aan hoe de rest van onze omgeving reageert of wat ze verwacht van ons, maar we kunnen wèl vanalles veranderen aan onze reactie erop.
En ik besloot dan en daar, terwijl ik zot veel goesting kreeg achter ne bak ijscrème waar ik me achter kon verstoppen, dat 2019 het jaar ging worden dat ik af en toe eens wat meer pauze voor mezelf ging inlassen.
Dat ik gerust even hard mag opkomen voor mezelf als dat ik dat doe voor een ander, tegen gelijk wie.
Dat ‘nee’ ook een volledig antwoord is.
Dat ik niet moet toegeven aan de druk van buitenaf en de soms belachelijke verwachtingen van anderen, dat ik ook meer dan goed genoeg ben zoals ik ben.
Dat ik al eens rapper ‘fock it all’ moet zeggen en mijn eigen, soms perfectionistische, zelf ne klap in haar gezicht mag geven (figuurlijk dan, hè).
En dat ik niet harder moet worden, maar de wereld juist zachter.

Da zijn dus 6 goede voornemens ipv maar 1…
Maar wete wa? Fock it.

We zijn nu vier weken na mijn silent modus en ik krabbel stillekes terug uit mijn putteke.
Er werd tijd genomen voor mezelf, ons twee en voor ons vijfjes.
Er werd al eens ‘neen’ gezegd.
En er werd aan zelfverdediging gedaan.
2019 wandel (of loop 😉 ) ik rustig in.
Als Mrs. Positivo.
Met de eeuwige glimlach op mijn smoel.
Maar nu vanuit mijn hart.
En zonder unibrow.

XO,

Anneke

6 Reacties

  1. Johanna
    januari 10, 2019 / 8:38 am

    Ik kan niet begrijpen dat je nog niet allang gevraagd bent als columniste voor een tijdschrift.. Ik lees je schrijfsels heel graag en wat mij betreft mogen ze een zo groot mogelijk publiek bereiken!

  2. januari 10, 2019 / 2:55 pm

    Ha, ken het gevoel! Vanaf nu doe ik alles wat ik wil, is mijn motto voor 2019. Ik denk er zelfs over mijn loopschema te dumpen:-)! Veel succes met zennen! Het is een vak apart! Een ander goed voornemen voor 2019: nog eens bijtetteren bij koffie (minder daarvan drinken staat niet op mijn lijstje met goede voornemens ;-).

  3. januari 10, 2019 / 9:20 pm

    Self-care en Self-love zijn heel belangrijk!! Zorg eerst goed voor jezelf, dan kun je voor anderen zorgen. En nee zeggen, moet je zeker doen! Je grenzen snel genoeg aangeven 🙂

  4. januari 11, 2019 / 12:49 pm

    Héél herkenbaar… zelfs zo herkenbaar dat het scary wordt hoe gelijkend wij zijn… Deze blog zou door mezelf kunnen geschreven zijn 😉
    Ik heb mezelf ook voorgenomen om meer tijd voor mezelf te nemen.
    Ik volg u ook volledig over het optimisme. Ik heb geregeld ook ne keer ne kakdag, maar ik blog of instagram daar niet over. Ik denk dat de mensen daar niet veel aan hebben 😉
    Toch kan het ook geen kwaad om u ne keer van uw kwetsbare kant te laten zien.
    X

  5. januari 11, 2019 / 7:10 pm

    Ik denk dat veel mensen zich hier wel in kunnen herkennen (ikzelf inclusief). Sterk dat je dit deelt en ook je kwetsbare kant toont. Topmadam, gij! Blij dat ik je blog en daarmee ook jou een beetje heb leren kennen in 2018! 😘

  6. Linda
    januari 14, 2019 / 6:08 am

    Heel herkenbaar echt….dat optimisme, dat blijven lachen en doorgaan. Ik kwam mezelf tegen in je tekst.
    Zorg goed voor jezelf en af en toe nee zeggen is geen ramp. Je bent echt een topwijf en een voorbeeld voor mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: