2018 in loopstatistieken

Alez ja, ’t is te zeggen… ‘statistieken’.
‘2018 in cijfers’ zou beter zijn. Maar ‘statistieken’ klinkt nu eenmaal beter. En slimmer. En chiquer.
Allemaal dingen die ik niet ben.

Wat ik wèl ben is lichtjes cijfergek. Zo houd ik netjes het aantal kilometers per paar loopschoenen bij.
In een excelleke. In fancy tabellekes, mooi onderverdeeld per loopje met het aantal kilometers, het gemiddeld tempo, mijn gemiddelde hartslag, hoe het loopje voelde, etc. ernaast.
Want alle info verzameld in de Garmin-app is niet genoeg vaneigenst.

Maar bovenal ben ik ne loper. Als in hardcore verslaafd.
Er zijn loopjes die me unstoppable doen voelen, en er zijn loopjes die me minuscuul klein doen voelen.
De ene keer kom ik thuis met een smile tot achter mijn oren en een andere keer kom ik thuis met een smoel tot tegen de grond.
Nevertheless, ieder loopje geeft me een runner’s high.
En ook al gaat niet ieder loopje zoals ik zou willen dat het gaat, mijn liefde voor het lopen verdwijnt niet.

2018 in loopstatistieken - 4 - mrscurly.be

En het is net dat dat begin 2018 op de proef werd gesteld.
Januari startte ik vol goede moed en aftellend naar marathontraining nummer 2.
Om dan in februari tijdens de Vortex (ik prefereer nog altijd de naam ‘Vorten Tex’) een spierverrekking in mijn linker kuit op te lopen.
Gooi er nog een onbekend viruske bovenop en ik mocht enkele weken op de bank gaan liggen.

Nu, ik zou ik niet zijn als ik niet minstens ene keer per week mijnen huisarts zou ambeteren met een bezoekske en de rete-irritante vraag ‘Waarom is da nog nie beeeeeteuuuuuur?????’
Mijn gezaag bracht op, want voor ik het wist zat ik bij de kinesist voor een paar rondjes dry needling (en schakelde onze huisarts Husband in voor missie ‘Anneke moet rusten’. Eikes.).
Het gekoter met vreselijke naalden in mijn been en het rusten onder dwang bracht ook op, want nog geen week later was ik alweer aan het lopen en kon ik mijn marathontraining verder zetten.
Jippiekajee, fockers.

2018 in loopstatistieken - 1 - mrscurly.be

En zo liep ik in mei mijn 2de marathon.
In oktober mijn derde.
En in december de Eindejaarscorrida van Leuven.
2018 was dus goed voor 3 loopwedstrijden.
Niet veel, maar dat heb je dan als je vollen bak opgaat in dat marathongedoe.

2018 stond dus een beetje in het teken van marathons lopen. En daar dan ook volop voor trainen.
En net als dat 2018 in het teken van marathons lopen stond, stond het ook in het teken van op de juiste manier te trainen. Sinds de zomer train ik zo goed als alleen nog maar op hartslag ipv op tempo. Da da soms frustrerend is, moet ik waarschijnlijk niemand meer zeggen (en als je het niet weet, zie je het gegarandeerd aan mijn smoel als ge mij tegenkomt tijdens het lopen). Dat dat ook de beste trainingsmethode is, hoef ik u waarschijnlijk ook niet meer uit te leggen.
Voor marathon 3 trainde ik volop met een trainer die minutieus iedere training in de gaten hield en ervoor zorgde dat ik toch maar niet af en toe die hartslag negeerde en mij liet gaan.
Ik denk dat ik nog nooit iemand zo hard heb vervloekt als die vent.
Uiteindelijk sleepte Coach Slow me wel sneller dan mijn vooropgestelde doel over die finish voor marathon drie.

Marathons lopen brengt ook veel trainingen mee. En dus ook veel kilometers.
In totaal liep ik 1962.1 km in 2018.
Dat is zoveel als van aan ons huis in Leuven tot in Los Alcázares in Spanje. Is dat daar schoon? ‘k Zou het niet weten. ’t Is in Spanje. En buiten dat er naar ’t schijnt voorouders van mij van ginder zijn heb ik niks met het land.
Het is ook zoveel als van ons huis in Leuven tot aan Lequile in Italië. Dat is één of ander keischattig stadje in de hak van de laars. Da trekt er al wat meer op…
Of het is tot in Sparbu in Noorwegen. Dat is verder dan dat wij waarschijnlijk gaan geraken tijdens onze aankomende zomerreis.
Mijn benen hebben mij dus verder gebracht dan dat we met onze camper gaan geraken op twee weken vakantie.
Zotjes.

Dat daar ook veel tijd in kruipt, in al dat ‘rondlopen doorheen Europa’ en al. Alles tope liep ik 179 uren afgelopen jaar.
Tel daar nog eens per loopje de voorbereiding bij vooraleer ge die deur uit zijt (daar horen ook 5 pieskes per keer bij) en alles achteraf, zoals uitwandelen, yoga, …
Dat is dus waarschijnlijk die 179 uren maal twee.
Zot veel uurtjes dus.

En al die kilometers en uren heb ik in 125 loopjes geduwd, waarvan er 29 boven de 20 km en 6 boven de 30 km.

Van die 125 loopjes waren er 5 in het buitenland. In Italië welteverstaan.
Ik riskeerde er mijn leven langs de Italiaanse wegen (die rijden nog zotter dan ik) in Genua, Sestri Levante, San Giuliano Terme en langs het Bolsena meer.
Het schoonste loopje daar? In Sestri Levante. Een dorp van een scheet groot in de buurt van Cinque Terre en waar je letterlijk moest zoeken naar de lokale kruidenierszaak, maar waar je wel de beste vergezichten had.
Je moest er wel ’s ochtends nog voor zonsopgang 7 km den berg voor oplopen… En voor zonsopgang wil zoveel zeggen als keiveel lawaai horen in de bossen langs de weg terwijl je geen reet ziet en je maar moet gissen naar wat er zich tussen die bomen verschuilt.
Niemand minder dan Freddie Krueger en Michael Myers in mijn hoofd natuurlijk.
En kaka in mijn broek.
Maar dat verdringen we ver weg in ons geheugen.
Want tijdens de afdaling, en het teruglopen naar de camping, krijg je er de meest prachtige zichten voor in de plaats. Kilometers ver bergen, lichtjes, zee, hier en daar een mini-bergdorpje…
Genen Freddie of Michael te bespeuren.

2018 in loopstatitieken - 6 - mrscurly.be

Dat ik het niet doe om iedere keer sneller en sneller te zijn weet iedereen. Ik loop vooral omdat ik ervan geniet. En omdat het goed is voor mijn gezondheid (ik wil nog minstens 50 jaar iedereen in mijn omgeving ambeteren), maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het niet fijn vind om vooruitgang te zien of af en toe eens geheel onverwacht een pr te zetten.
En ook die waren er.
Mijn beste 5 km liep ik tijdens de Marathon van Gent in oktober, netjes binnen de 25 minuten en 40 seconden.
Mijn beste 10 km liep ik tijdens de Corrida in december op 49 minuten en 46 seconden, dat is aan gemiddeld 4:59/km.
Mijn beste halve marathon liep ik op 16 oktober binnen 1 uur, 47 minuten en 29 seconden, aan 5:06/km dus.
En mijn beste marathon liep ik op 28 oktober in Gent, aan een tijd van 3 uren, 40 minuten en 54 seconden.

Komen er nog marathons/wedstrijden? ’t Zal wel zijn.
En pr’s? Ik heb geen idee. Dat zie ik dan weer wel.
Wat ik wel zeker weet is dat ik in 2019 blijf hardlopen. Dat ik mijn 5de loopjaar met evenveel goesting, misschien zelfs nog meer, dan mijn eerste inloop.
En dat ik er bovenal keihard van blijf genieten.

XO,

Anneke

* Mijn loopstatistieken van 2017 vind je hier 🙂

2018 in loopstatistieken - 3 - mrscurly.be

2 Reacties

  1. Sara
    januari 28, 2019 / 1:09 pm

    Hi Anneke, kan je wat meer vertellen over de training op hartslag? Als ik loop is dat met een gem. HR van 165 :s…. als ik 140 wil dan is dat eerder wandelen dan lopen… hoe pak jij dat aan? Tx!

    • januari 28, 2019 / 4:52 pm

      Hey Sara!
      Dat is heel lange tijd ook mijn gemiddelde hartslag geweest, hoor 😉 Blijven volharden in het mega traag lopen aan een lagere hartslag. Na x-aantal weken gaat die hartslag sowieso naar beneden en jouw tempo dus omhoog. Walgelijk frustrerend, al die mega trage loopjes, maar ze brengen echt wel op.
      Eens je daarin blijft volharden, zie je dat daar eigenlijk vrij snel vooruitgang in komt 😉 En mss is een lactaattest wel interessant (indien je dat nog niet hebt gedaan), aan de hand daarvan kan je iets makkelijker jouw juiste zones om in te trainen bepalen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: