#blessed en al…

Dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is moet ik niemand meer uitleggen.
Of om het in mijn eigen woorden te zeggen: soms is ‘t al ne keer meer unicorn shit dan unicorn glitter.
Een gelukkig leven bestaat niet alleen uit een aaneenschakeling van positieve, leuke zaken, maar het herkennen ervan. En het focussen erop. 

Om de zoveel tijd blik ik terug op de voorbije dagen/weken/maanden/… en de bijhorende positieve dingen, want #blessed en al. 
Gaande van kleine dingen zoals koters die eens 4 uren thuis kunnen zijn ZONDER het kot af te breken (of mij tot de rand van waanzin te drijven), tot een week zonder constipatie (#pdsforlife en dan is da echt een blessing, folks) tot de grotere zaken zoals niet moeten koken, ne spontane ‘ik zie u geiren’ van uw koters krijgen of ne crème eten zonder ne kilo extra op uw kont (eens ge kinders hebt worden dit de GROTE zaken, jong volk…).
Want ik ben zo’n rete irritante optimiste en al…

wakker worden op ne zondag en beseffen dat we tijd hebben voor een brunch. Onder ons tweetjes. Met 25 koppen koffie. En geen 25 onderbrekingen ♥ dat die zondagse brunch kwam na een nachtje van 9 uren slaap. Zot gewoon dat ik nog zo lang kan slapen. Ik was er eerlijk gezegd van overtuigd dat ik het verleerd was. Maar kijk, blijkbaar verleert ge die zaken waar ge geweldig goed in zijt nooit ♥ op ne doordeweekse dag de espressomachine horen reutelen in de keuken. Vanuit uw bed. Flinke Husband ♥ bij -6 gaan hardlopen en de meest schone winterzichten cadeau krijgen. Dat ik mezelf bijna onderpieste van de kou zeg ik er niet bij of course. Ow shitdoor onze vakantiefoto’s scrollen en heimwee krijgen. Die heimwee is genen blessing vaneigenst. Die schone reis en al die mooie herinneren wel ♥ een schoolvrije dag voor Zoonlief èn Husband die een dag vrijaf heeft. Dubbele leute ♥ een vrijdagavond dat we eens op een normaal uur aan het avondeten en aan movie night kunnen beginnen. I looooove vrijdagavonden btw ochtendwandeling met Husband, Zoonlief en BigButt-Chanel. Helemaal doorweekt terug thuisgekomen want het regent/sneeuwt nu al 100 dagen non stop in ons strontland, maar soit, buitenlucht, quality time, beweging en blessed en al, hè, hastn ♥ koffie op bed krijgen van Husband ♥ doorhebben dat ik overduidelijk een abnormale obsessie heb met koffie, mijn bed en slow mornings zondagmiddagen in de bowling met mijn zotten merken dat die tiener/pubers dat (bowlen en uitstapkes enzo) eigenlijk allemaal nog wel plezant vinden om te doen met die 2 oude wijven hier. Ik had gedacht dat die da al lang niet meer cool ofzo zouden gevonden hebben ♥ diene zondag afsluiten met kroketten. Want kroketten zijn keihard lifelevend en wel met de auto bij de orthodontist in ’t centrum van Leuven geraken. Wat, als ge mijn rijstijl kent, een echt mirakel is (en ja, ik neem eigenlijk al-tijd het openbaar vervoer, maar deze keer zat ons tijdsschema zo strak in elkaar dat ik niet op ons onbetrouwbaar openbaar vervoer wou vertrouwen.)het indoor fietsen dat beter en beter begint te gaan. Netflix zit daar voor iets tussen, I’m not lying ♥ ne woensdagmiddag straight from hell met hyper koters die met zichzelf gene weg weten (en ik ook niet met hen) en tranen en al, maar die uiteindelijk eindigt in een goed gesprek, knuffels, kusjes en rust ♥ een random moment aan mijn fornuis en door ons huis kijken en alle drie de koters huiswerk zien maken/studeren en elkaar helpen en al. Mijn hart, mensen. Echt, mijn hart… een vrijdagochtend-duurloopje dat op geen kl*ten trekt (DON’T pardon my French), maar dat mij wel doorheen het schoonste sneeuwlandschap ever stuurt. En in de zon tons nog. Oh. My. Gaaaaaawd. ♥ datzelfde kaka-loopje, maar mijn 5 minuutjes babbelpauze met Mariëtte en Maria, de twee pony’s die ik iedere keer passeer tijdens dat rondje. Efkes een klapke en een aaike en ik kon weer verder lopen met ne smile Husband terug thuis na bekan een hele week in het buitenland (met als enige onderbreking één nachtje thuis, maar da telt nie. Want dan ligt hij met zijn ogen toe en kan ik er niks tegen zeggen enzo. Vreemde vent.) ♥ den Husband die donuts meebrengt van Dunkin’ Donuts. Nu, ik heb niks met Dunkin’ Donuts, voor mij zijn die niet beter dan een andere donut, maar ’t zijn gewoonweg donuts. ‘Nough said *food goes in, happy Anneke comes out* ♥ het vooruitzicht op een nachtje in the middle of nowhere met de camper dit weekend. It better be in the middle of nowhere, Husband. #sociaalincapabelemicheline

XO,

Anneke

1 Reactie

  1. februari 4, 2019 / 11:40 am

    Hardlopen in de winter is zóooooo zalig!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: