We survived the week(end)! – photo diary #123

Afgelopen week was oa. voor een schizofrene haan, een over-dramatische klokkentoren en ontspanning in the middle of nowhere waarvan ik de naam niet goed kan uitspreken.

Wat we nog allemaal deden, lees je in een nieuw weekoverzichtje 🙂

Welkom in een nieuwe ‘We survived the week(end)!’

Maandag begon net als het weekend was geëindigd: relaxed. De koters raakten allemaal op tijd buitengewerkt (uitzonderingetje dit) en niet veel later werkte ik mijn eigen kont buiten voor een geweldig nat en winderig rondje van 10 km hardlopen.

In gedachten zag ik mijn hartslag alweer pieken gelijk zot met al die wind, maar in realiteit ging die naar be-ne-den zoals nog nooit gebeurd.
Dat dat relaxed weekendje mij verdorie deugd had gedaan.

Na een laatste sprint richting de wc (echt, ik weet niet wat er aan de hand is met mijn blaas de laatste tijd, maar voor iemand die het anders tot in Zwitserland uitzingt zonder 1 pitstop, doe ik tegenwoordig precies niks anders meer dan op diene wc zitten. #tmi, ‘k weet het.) sprong ik onder een hete douche om terug wat op te warmen na door en door nat terug thuisgekomen te zijn en rolde ik mijn yoga matje nog eens uit.
Volledig zen stapte ik er een half uurtje later terug af, duwde lunch aka uitgekotste vogelfret naar binnen en werkte wat administratie en mails weg.

weekoverzicht 123 - ma. - mrscurly.be

De volgende keer dat ik op de klok keek zag ik dat de school bijna uit was en dat ik nog een sh*tload strijk had te doen.
Tijd dat die koters dat eens kunnen, zeg.

Soit, in speed tempo werkte ik die berg weg en terwijl ik de laatste sporen ervan opruimde, wandelde de eerste koter alweer de deur door.
Ik mag dan misschien een huisvrouw zijn, ik ben verre van een huisvrouw die T-shirts langs beide kanten gaat strijken en van zulke dingen. Fock die toestanden, gegarandeerd dat die na 2 dagen ergens op een hoopje in een hoekske van hun kamer liggen. Geen kat die dan nog ziet dat het ooit ook maar in de buurt van een strijkijzer is geweest.

Terwijl ik hem hielp met huiswerk vielen ook de andere twee duiven terug in de pier.

Terwijl Zoonlief voetbaltraining had, fixte ik paprikasoep voor het avondeten en niet veel later konden we dag één van de week afsluiten met verse soep, broodjes en vertelsels.
De kop was eraf.

Dinsdag was een dag waarop ik veel had gepland en er uiteindelijk maar de helft van deed. Of kon doen.

Na het ontbijt sprong ik op mijnen koersvelo voor een uurtje indoor fietsen en Netflix.
Die ochtend op het programma: ‘Tidying Up with Marie Kondo’. Ik weet nog steeds niet wat me het meest irriteerde: al die rommel bij die mensen of Marie Kondo herself. Serieus, wa een ambetant mens is da, zeg.
Maar ja, zij zou da van mij waarschijnlijk ook vinden.
‘k Ben het zelfs zeker.
Oh, en hier is een gratis Marie Kondo-tip van mij: stop buying sh*t.

Uiteindelijk hielp het ge-MarieKondo wel, want een uur later stapte ik van mijn koersfiets en zag dat ik de hele tijd in een extreem lage hartslagzone had gefietst.
Mensen zien opruimen werkt relaxerend.

weekoverzicht 123 - di. - mrscurly.be

Foto 2: dag 2 van de week was terug voor uitgekotste vogelfret-lunch…

Ik deed nog een rondje krachttraining en yoga, sprong onder de douche (want eikes, zeg, wat een gezweet dat dat geeft, dat indoor fietsen enzo), duwde lunch binnen en reed richting Delhaize en Action voor boodschappen.
Er stond nog geblog, opruimen en poetsen op het programma, maar daar kwam niks meer van in huis die dag.
Zoonlief kwam namelijk wat vroeger thuis van school om naar de orthodontist te gaan voor de bespreking van zijn beugel.
Wordt nog wat die hele toestand.

Na het hele orthodontist-gedoe passeerde ik Stiefzoonlief aan de achterdeur terwijl hij richting de voetbaltraining trok, vond ik Stiefdochterlief studerend aan de eettafel en was Husband op weg naar huis na 2 dagen Duitsland.

Enkele uren later konden we de dag compleet afsluiten met een gratintje (is da een woord?) van zoete aardappel en venkel.
Ahja, en Dunkin’ Donuts donuts. Husband had die 2 dagen duidelijk op een Amerikaanse basis doorgebracht. ’t Vetzakske.

Woensdag werd ik voor bijna de enige ochtend die week niet alleen wakker. Jeej, zeg!
Ik kapte redelijk wat literkes koffie achterover en vond uiteindelijk de moed om richting de naailes te fietsen.
Door de sneeuw.
Met een halve tube mascara op mijn wimpers gepleurd.
Niet de waterproof versie.
Good thinking, Vande Voorde. Good thinking.

Ik kwam met mascara tot aan mijn kin en mijn haar plat op mijn kop aan in de naailes. A-wesome. *eyeroll*
Soit, het voordeel van de niet waterproof versie van mascara is dat je die uitgelopen stukken ook zo weer kunt afvegen en het voordeel aan krullen hebben is dat na het drogen (en dan vooral na een regen- of sneeuwbui) het geweldige krullekes geeft.

Er werd wat gepalaverd over het milieu, de klimaatmars, koters en venten.
Ahja, en ook nog wat genaaid. Just.

weekoverzicht 123 - woe. - mrscurly.be

Deze foto’s werden trouwens vóór de temper tantrums genomen. Ziede, ik stond toen nog nie groen te lachen. (Beetje blauw, da wel. Van de kou enzo)

Dacht ik dat we een rustige woensdagmiddag thuis gingen hebben met studeren, huiswerk maken, spellekes spelen en wat buiten lummelen in die vurte sneeuw, had ik het serieus mis.
’s Middags brak de hel zowat los. Zoonlief kreeg temper tantrum na temper tantrum en ging in één of andere zone waar ik hem amper nog uitkreeg.
A little background info: Zoonlief is zowat één van de meest slimme kinders dat ik ooit in mijn leven heb ontmoet (en da zeg ik niet omdat hij van mij is) en hij heeft het meest tere hartje dat ge maar kunt peisen, maar af en toe… Af en toe is hij juist een vat dat onder druk staat, en dan kan dat vat voor je het weet… ontploffen. Denk aan atoombom-ontploffingen.
Not. Nice. At. All. Dus.
Met gedrag waar zelfs Moeder Theresa een zenuwinzinking van zou krijgen.
Uiteindelijk kreeg ik hem gekalmeerd, kon er terug gepraat worden en kwam hij terug tot rede.
En ik die in den tijd dacht dat kleuters veel werk waren…

Ik besloot ook mezelf nog wat te kalmeren, want zo’n momenten breken iedere keer weer mijn hart, dus trok ik nog efkes mijn loopschoenen aan voor een kort rondje van 8 km.
Waar het landschap ’s ochtends mooi wit kleurde, was het ’s middags grauw, grijs, kleddernat en winderig (mezelf incluis).
Het deed me meer dan deugd, want drie kwartier later kwam ik volledig zen terug het huis binnen.
En vond Zoonlief en Stiefzoonlief in de zetel. Rustig spelletjes aan het spelen.
Waar mijn hart enkele uren ervoor was gebroken, liep het nu over…

weekoverzicht 123 - woe. 3 - mrscurly.be

Ik maakte een quinoaslaatje klaar en we konden de woensdag toch nog rustig en donut-frettend afsluiten.

Donderdag werd ik terug in een leeg bed wakker. Husband was de dag ervoor voor enkele dagen naar het buitenland vertrokken voor het werk. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik amper een oog had dicht gedaan die nacht.
Al kunnen die klote hormonen er ook voor iets tussen zitten natuurlijk (damn you, Mother Nature!)

Ik kroop me een weg naar de keuken en espressomachine waar ik de koters vond. Alez, ’t is te zeggen… die drentelden wat voor de keukendeur totdat ik het hele alarmsysteem uitschakelde en ze eindelijk richting eten konden. Lichtjes paranoïde hier.

Waar de woensdagmiddag straight from hell was, was de donderdagochtend verbazingwekkend rustig.

Nadat ik de koters had uitgewuifd richting school, duwde ik stinkerd Chanel in de douche en poetste het hele huis. Ondertussen een wasje of vijf draaiend.
Een wonder dit, als je weet dat wij hier geen droogkast hebben en onze hele inkom/gang volstond met wasrekjes na het poetsen. Mensen die hier op visite willen komen: den donderdag en vrijdag is ’t sowieso via d’achterdeur te doen, hè. Tenzij ge u kung fu jumpend over mijn wasrekskes een weg wilt banen.

’s Avonds werd het al snel duidelijk dat Zoonlief zijn voetbaltraining mocht overslaan wegens teveel schoolwerk waardoor we eens vroeg aan tafel konden. Om 18 uur al. Dat is abnormaal vroeg in dit huis. Dat is ‘toen ze nog kleuter waren en om 19 uur in hun bed moesten liggen’-vroeg.
De rest van de avond werd gespendeerd aan Frans opvragen bij Zoonlief en als een idioot apatisch zitten staren naar de cursus fysica van Stiefdochterlief *testbeeldgeluidjes in mijn hoofd* en alle goden danken dat er zoiets als whatsapp videobellen voor uitleg met den Husband bestaat.

Vrijdag werden we terug wakker in een sneeuwwit landschap. Allemaal plezant en schoon en al. Vanachter uw vuister.

Soit, nadat ik iedereen het huis had uitgewerkt trok ik mijn loopschoenen aan en ging ik voor een rondje frisse buitenlucht. Had ik eerst wat vloekend en stampvoetend doorheen mijn huis gehobbeld want ‘godverdomme, moet da nu just weer sneeuwen als ik een toerke wil lopen?!’ enzo, veranderde dat al snel in ‘OMG, dees is keischoon en al!’.
De zon brak namelijk door en mijn vast rondje voor lange duurlopen lag onder een dik pak witte èn verse sneeuw. Het was dus niet alleen een prachtig zicht, ik riskeerde ook niet ieder bot in mijn lijf te breken.

… tot na een kilometerke of tien dan. Murphy had mij goed bij mijn pietje vanaf dan. Ik kreeg een acute aanval van pds waardoor mijn darmen plotsklaps volledig blokkeerden en het lopen me vreselijk moeilijk ging.
Om even later te moeten zien dat de helft van mijn vaste looproute veranderd was in een ijspiste. Gene zever, maar had ik schaatsen aangebonden, ik kon terug naar huis schaatsen. Ik passeerde nog een vrachtwagen die zich een weg in de gracht had geboord… om maar te zeggen.
Tegelijkertijd zag ik mijn hartslag de hoogte inschieten en het tempo walgelijk laag gaan. De samenloop van het tè gladde wegdek, een pds-aanval, hormonen (bijna that time of the month again. Ugh), te weinig slaap en een opkomende verkoudheid (dank u, koters. Echt. DANK U!!!!!) zorgden ervoor dat het leek alsof iedere vooruitgang die ik de laatste tijd had geboekt terug volledig weg was.

Whatever, zegt. Ik vloekte een paar keer luidop en besloot mijn vooropgestelde 20 en nog wat kilometer aan te passen naar 17 km. Ik wandelde nog een kilometerke of 2 uit richting huis en liet het niet teveel aan mijn hart komen. You win some, you lose some, zeker?
Uiteindelijk toch maar terug een nette 17 km in de benen 🙂

weekoverzicht 123 - vrij. - mrscurly.be

weekoverzicht 123 - vrij. 1 - mrscurly.be

Ik deed mijn yoga, sprong onder de douche, borstelde Chanel en prepareerde ‘den Freddy’ voor het aankomende weekend.

Voor ik goed en wel alles had opgeruimd van het kuisen en opruimen (euhm…), hobbelden de koters terug doorheen het huis. Er werden vieruurtjes binnengepropt en verhalen verteld.

En niet veel later was het tijd voor een blij weerzien en een afscheid.
Husband was terug thuis van enkele dagen buitenland en de koters vertrokken naar de exen.

We sloten onze vrijdag af met frietjesavond, Netflix en zo dicht mogelijk tegen elkaar aan kruipen op de bank.

Zaterdag werden we wakker zonder wekker. Dat we het allebei nodig hadden na zo’n week.
Na een relaxed ontbijt en sloten koffie deed Husband de boodschappen en deed ik de laatste voorbereidingen voor ons vertrek.
Dat hield ook in mezelf zo presentabel mogelijk proberen maken. #fail

In de late namiddag konden we dan eindelijk (we kregen onszelf met geen stokken in actie) met de camper vertrekken richting het verre West-Vlaanderen.
De hele zaterdagavond werd gespendeerd met alle schoonbroers en schoonzussen voor Husband’s jongste broer zijn 40ste verjaardagsfeestje.
Het werd een hele avond van bijpraten, eten en drinken.
En gezelligheid.

Om uiteindelijk, veel te laat, richting ‘den Freddy’ te wandelen en keihard te crashen.

… Or so we thought. Want blijkbaar staat er in Torhout maar enen klokkentoren die lawijt maakt voor heel fokking West-Vlaanderen en net onder da spel hadden wij onze camper geparkeerd.

Zondag werden we dus na een veel te korte nacht wakker gemaakt door klokken die, gene zever, 10 à 20 minuten aan een stuk lawaai voort brachten waarvan ik overtuigd ben dat ze zelfs in Engeland vroegen ‘What is thàt?!’.
Het enige dat den beat onderbrak was één of andere schizofrene haan die al van voor het licht was aan het kraaien was.

weekoverzicht 123 - zo. - mrscurly.be

We goten zo rap mogelijk zoveel mogelijk koffie binnen om onze sanity te behouden en nadat we onze pyjama’s hadden ingeruild voor iets dat voor kleren moest doorgaan (camping kleren zijn ’t leven, mensen) ruilden we Torhout in voor Boulogne-Sur-Mer.
En stilte.
Oh. My. God. Stilte!

weekoverzicht 123 - zo. 2 - mrscurly.be

weekoverzicht 123 - zo. 3 - mrscurly.be

Bertha op het strand.
Bertha is onze mascotte btw. En die gaat overal mee naartoe. En nu we een camper hebben gaat da beest dus op iedere plek we komen, ne keer op de foto. ‘Bertha gaat op reis’ Zoiets dus.
Bertha is een rund. She fits right in.

weekoverzicht 123 - zo. 4 - mrscurly.be

We wandelden over het strand, genoten vollen bak van de zon, gedroegen ons als 2 gepensioneerden met hunne pannenkoek mèt crème in de namiddag, gingen op ontdekkingstocht doorheen de duinen en namen alle rust, natuur en stilte zoveel mogelijk in ons op.

Na onze batterijen terug opgeladen te hebben, maakte ik eenvoudige camper-kost klaar: wraps, namen we een warme douche en konden we de laatste afleveringen van Bates Motel op Netflix kijken.

weekoverzicht 123 - zo. 1 - mrscurly.be

Om niet veel later in een zalige en diepe slaap te vallen.
Met als enige omgevingsgeluid, ipv een over-dramatische klokkentoren, de meeuwen ♥

XO,

Anneke

Blogs van de voorbije week:

1 Reactie

  1. februari 10, 2019 / 8:40 pm

    Oh, die houten brugskes over de Dijle! Ben ik ook meerdere malen (bijna) op mijn gezicht gegaan… Wel mooi daar 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: