#blessed en al…

Dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is moet ik niemand meer uitleggen.
Of om het in mijn eigen woorden te zeggen: soms is ‘t al ne keer meer unicorn shit dan unicorn glitter.
Een gelukkig leven bestaat niet alleen uit een aaneenschakeling van positieve, leuke zaken, maar het herkennen ervan. En het focussen erop. 

Om de zoveel tijd blik ik terug op de voorbije dagen/weken/maanden/… en de bijhorende positieve dingen, want #blessed en al. 
Gaande van kleine dingen zoals koters die eens 4 uren thuis kunnen zijn ZONDER het kot af te breken (of mij tot de rand van waanzin te drijven), tot een week zonder constipatie (#pdsforlife en dan is da echt een blessing, folks) tot de grotere zaken zoals niet moeten koken, ne spontane ‘ik zie u geiren’ van uw koters krijgen of ne crème eten zonder ne kilo extra op uw kont (eens ge kinders hebt worden dit de GROTE zaken, jong volk…).
Want ik ben zo’n rete irritante optimiste en al…

de verjaardagsbrunch voor Zoonlief. Het interesseert het kind waarschijnlijk allemaal geen hol wie, wat of waar en ik eindig de dag altijd steevast met migraine van ‘k zal u gaan hebben, maar zijn totje zien als ‘k kom aanzetten met een schotel verloren brood, zijn lievelingsontbijt, of met de taart is DE blessing der blessings alle voorbereidingen voor de brunch op tijd af hebben. EN nog tijd over hebben ook. Dit gaat de geschiedenisboeken in, mensen. Dat den Husband die dag voor het voetbalgedoe èn het avondeten heeft gezorgd heeft ook wel een beetje geholpen in mijn planning natuurlijk. Klein beetje maar…  ♥ dat ik mega goed voorbereid was op die brunch, zeg ik, want we vraten nog een hele week aan leftovers achteraf ♥ Een doktersbezoekje dat uiteindelijk niets meer dan een bevestiging van mijn (goede) gezondheid was. En dat ik goed bezig ben. Wie zei er ook alweer dat vegetariërs standaard ongezond zijn en vanalles tekort hebben en al? Hahahahahaha! In. Your. Face. ♥ Mijn jeanskleedje dat af is! Dat ik achteraf, bij thuiskomst en bij een deftige pasbeurt, merkte dat mijn reet er niet meer in paste, verzwijg ik efkes… ♥ Mijn jeanskleedje dat ondertussen is ingekort naar een mega coole jeanshemd! Zet mijn dikke reet extra in de verf. En nu hoef ik niet meer Husband’s carreaux hemdeke uit zijn kast te sjoefelen… Haha, just kidding, Husband. Da hemd is sowieso van mij nu. Regel nummer 1 der getrouwden ♥ een intervalleke lopen met Husband. Dat is ik die efkes panikeer want ‘sh*t, da’s al een tijdje geleden en hoe gaat het nu gesteld zijn met da tempo en…..?!’ en een Husband die doorslaat want ‘da vrouwmens van mij loopt sowieso veel te rap voor mij en ik ga doodvallen na het eerste tempoblok als ik wil meedoen met haar en….’ om dan uiteindelijk ikzelf te merken dat het zelfs beter ging dan ever en een Husband die toch maar netjes meeliep aan mijn tempo. ZONDER doodvallen. ♥ de tuin die stilletjes aan lenteklaar begint te geraken. Ook al is het ondertussen al lente… Zomerklaar dus. Onze tuin is bijna zomerklaar. ♥ een fris gewassen Chanel ♥ het boek Hoogsensitiviteit van Elke Van Hoof. Herkenbaarheid, mensen, dat doet veel… terug een leuke samenwerking op til #keihardgekregen #ifeelnoshame #keihardewinactie #altruismetentop ♥ een 18km-duurloop die aanvoelt alsof het niks is, met een tempo dat omhoog gaat en een hartslag die naar beneden gaat. Hello spring, I’m so happy you’re back!!!!! #lentemens ♥ eindelijk beginnen aan de herinrichting van ‘den Freddy’. Nieuwe stofkes (aka fake-ass leder) zijn al gekozen en ik ben nu al keihard aan het uitkijken naar het moment dat we onze konten op de nieuwe kussens gaan kunnen placeren in de camper. ♥ Een dag waarop het lijkt dat Murphy ons vierkant in ons smoel gaat uitlachen, maar die uiteindelijk toch gevuld wordt met schone momenten en eindigt met een gouden randje ♥ rondwandelen in de zon in het Park van Tervuren (fock you, Murphy) ♥ dinner date met Le Husband na een middag in het Park van Tervuren (overigens ook met hem, trouwens) ♥ oude foto’s van La Nonna en mijn grootvader vinden in haar huis. Keihard koesteren dit… ♥ een Husband die raad geeft, begrijpt en/of gewoonweg luistert tijdens momenten dat ik het allemaal efkes niet meer trek. Ik meen dit uit de grond van mijn hart: ik wens iedere vrouw ter wereld zo’n vent als die van mij toe. Maar da gaat nie natuurlijk… uniek stukske dat exemplaar van mij ♥ examens van de koters die precies goed lijken te gaan. Of ze kunnen geweldig goed doen alsof. Ik schijt mijn broek wel onder op het moment dat ze huiswaarts keren met hun rapporten. Op dit moment verkeer ik nog in zalige onwetendheid ♥ thuiskomen met een prul uit de Action en uwen kleinen doodcontent maken met said prul ♥ diezelfden kleinen die thuiskomt met vragen over verliefdheid en hoe het aan te pakken en al. Na mezelf van de wc-pot te pellen, richting de zetel te kruipen, mijn angstzweet af te drogen en mijn hart uit mijn schoenen te vissen, kwam ik terug bij zinnen en had een deftig (niet al te zwaar, want ge weet wel… pubers enzo) gesprek met het kind. Maar het feit dat hij NAAR MIJ kwam en MIJ IN VERTROUWEN nam ipv zomaar iets te doen en het met ZIJN MATEN te bespreken enzo vind ik toch wel efkes OH MY GOOOOOOOD! Misschien doe ik het dan toch nog goed… duzend hartjeuuuuuus!!!!! ♥ dat gesprek. Tuurlijk da. ♥ yep, terug diezelfde koter die deze week er precies zijn missie van heeft gemaakt om het moeders hier zo gemakkelijk mogelijk te maken terwijl Husband in het buitenland zit, en zomaar dingen uit zichzelf doet en mij voor een keer niet eens 268 keer hetzelfde laat vragen vooraleer hij iets doet met 10 eyerolls en zuchten bij. Suspicious. Verrrrrrry suspicious…. ♥ fietsbegeleiding van Zoonlief tijdens een intervalleke. Dienen interval ging abnormaal goed. Kind is een goede mental coach, zeg ik. Of zijn gekwebbel de hele tijd leidde me af van het killer tempo dat ik liep ♥

XO,

Anneke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: