#blessed en al…

Dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is moet ik niemand meer uitleggen.
Of om het in mijn eigen woorden te zeggen: soms is ‘t al ne keer meer unicorn shit dan unicorn glitter.
Een gelukkig leven bestaat niet alleen uit een aaneenschakeling van positieve, leuke zaken, maar het herkennen ervan. En het focussen erop. 

Om de zoveel tijd blik ik terug op de voorbije dagen/weken/maanden/… en de bijhorende positieve dingen, want #blessed en al. 
Gaande van kleine dingen zoals koters die eens 4 uren thuis kunnen zijn ZONDER het kot af te breken (of mij tot de rand van waanzin te drijven), tot een week zonder constipatie (#pdsforlife en dan is da echt een blessing, folks) tot de grotere zaken zoals niet moeten koken, ne spontane ‘ik zie u geiren’ van uw koters krijgen of ne crème eten zonder ne kilo extra op uw kont (eens ge kinders hebt worden dit de GROTE zaken, jong volk…).
Want ik ben zo’n rete irritante optimiste en al…

Met stip op nummer 1: onze reis doorheen Noorwegen. Jazeker dat. Ben ik al een heel klein beetje aan het aftellen naar volgende zomervakantie en reis nummer twee richting Noorwegen? Volledig dat. ♥ Er hangt ook een keerzijde aan die Noorwegen-medaille: dat ik mij hier niet meer 100% voel in het drukke, volgestropte, volgebouwde, in een constante ruis verkerende en ‘ik pak voor die 200meter naar de bakker toch maar mijnen otto’-mentaliteit land sinds we terug zijn. Maar dat we hier over blessings (ofte: zegeningen) spreken, dus heeft die keerzijde van die medaille ook een… euh, keerzijde. Namelijk dat we nóg meer over onszelf (en de wereld for that matter) hebben geleerd, dat we nu nóg meer bewuster omgaan met onze tijd, zen, natuur… ons leven. En onze toekomst. Ziede wel: blessings en al 😉 ♥ Poppy, mensen. Echt, zo hard aan het aftellen naar dat klein bolleke ‘ik kak en pies voor de eerste maanden alles gewoon onder’-wol. ♥ Onze vakantiefoto’s sorteren (alle 500+. Ugh.) en constant wegzwijmelen bij het zien van al dat schoons (en lichtjes kwijlen boven mijn toetsenbord) ♥ Toekomstplannen die al jaren in mijn hoofd zitten en die stillekes aan en beetje bij beetje realiteit lijken te worden. Fingers, en alle 10 mijn tenen, crossed, zeg ik. ♥ Den Husband gaan afhalen op het werk na, weeral, een meerdaagse werktrip naar het buitenland. Yep, gij beuzakske, soms mis ik u. ♥ Fietstochtjes op de koersfiets die warempel ontspannend zijn ipv keiharde trainingen. Komt da tegen. ♥ De heel concrete (als in: naar onze voorschot kunnen we fluiten) marathon die in het verschiet lag annuleren. ‘Say whut?! Dat is toch geen blessing?!’ Op dit moment, voor mij? Yep. Toch wel. ♥ Shoptripkes (zelfs dedie waarvan we eigenlijk zonder iets naar huis kwamen, behalve dan een halve LSD-trip opgewekt door alle koffie die we binnen gekapt hadden) naar de stad, met ons tweetjes, met ons vijfjes, met drietjes, … gewoon rondslenteren, koffie slurpen, ijsjes fretten en keuvelen. Want soms moet het gewoon niet meer zijn dan dat. ♥ De babyshower bij de overburen. Dat mijn Nepalese buren verdomme keihard goede feestjes geven, zeg ik. Vanaf nu ben ik dus officieel de ‘Partycrasher van ’t straat’, hè. Loopjes in de regen. ♥ 24 uren in Nieuwpoort. De Freddy, Husband en ik. Een hele zaterdagavond op trot met onze besties, op zondag samen ontbijten met zicht op de bootjes en dan de hele dag uitwaaien op den dijk. Dat, en ijsjes. Tuurlijk da. ♥ Onverwacht kappersbezoekje dat resulteert in ik die haar eeuwige ellebooglange krullen laat kortwieken tot een lange bob. Ingeving van het moment, en nu al overduidelijk dat ik het al veel vroeger had moeten doen. Komt er snel een nieuw kappersbezoekje aan om er simpelweg ne bob van te maken? Yep. Wandelen, wandelen, wandelen. ’s Ochtends, ’s middags en/of ’s avonds. ♥ De koters terug thuis na twee weken bij de exen. Hoeft zelfs geen uitleg bij 😉 De allereerste ontmoeting tussen de koters en Poppy. Mijn hart, mensen… Sleepovers van de koters hun ‘maten’ (‘vriendjes’ moogt ge blijkbaar niet zeggen, want da’s te kinderachtig *eyeroll*. Ge zijt verdomme nog kinders.). Kunnen tieners/pubers vreselijk op uw zenuwen werken? Ja. Is het nog altijd geweldig leutig om uw huis extreem vol kindergeweld te hebben? Ook ja. What can I say… het ouderschap is contradictorisch (en ik heb inderdaad dat woord 6 keer nagelezen). ♥ Lopen, simpelweg omdat ik het kan, wil en nog steeds vreselijk graag doe en even niet omdat het MOET. ♥ Mijn nieuwe hoed. Ja, dat hoort in dit lijstje, want met mijn giant hoofd is het al heel wat als ik überhaupt een hoofddeksel vind dat tot aan mijn oren komt. ♥ Binnenkort starten met de cursus ‘Werken met therapiedieren’. Waarschijnlijk de eerste keer in mijn leven dat ik uitkijk naar studeren. Ik weet wel nog niet zo goed wie ik tot therapiedier ga omvormen: Chanel en/of Poppy of Husband. Decisions… decisions… Pizza night gevolgd door movie night met de koters en ‘I am legend’. Keigoeie film. Ook een enge film (weet ik heel goed, want ik heb hem al 5 keer or so gezien, want ge weet wel: Will Smith en al). Geen enkele koter die ’s nachts aan mijn bed stond te bleiten. #winningatlife zeg ik u ♥ Ouderwets gaan bowlen op een regenachtige zomermiddag. Te voet door de regen naar de bowling. Een paar uur lachen met elkanders lompigheid. Bij thuiskomst liters verse spaghettisaus maken. Pas na spetter 5 op mijn favoriete witte T-shirt mijn rood-met-witte-bollekes-schort uit de kast halen. Mij er geen reet van aantrekken. Het zijn echt die kleine dingen… ♥ Cappuccino. Godendrank. IJsjes. Yep. 

XO,

Anneke

1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: