#blessed en al…

Dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is moet ik niemand meer uitleggen.
Of om het in mijn eigen woorden te zeggen: soms is ‘t al ne keer meer unicorn shit dan unicorn glitter.
Een gelukkig leven bestaat niet alleen uit een aaneenschakeling van positieve, leuke zaken, maar het herkennen ervan. En het focussen erop. 

Om de zoveel tijd blik ik terug op de voorbije dagen/weken/maanden/… en de bijhorende positieve dingen, want #blessed en al. 
Gaande van kleine dingen zoals koters die eens 4 uren thuis kunnen zijn ZONDER het kot af te breken (of mij tot de rand van waanzin te drijven), tot een week zonder constipatie (#pdsforlife en dan is da echt een blessing, folks) tot de grotere zaken zoals niet moeten koken, ne spontane ‘ik zie u geiren’ van uw koters krijgen of ne crème eten zonder ne kilo extra op uw kont (eens ge kinders hebt worden dit de GROTE zaken, jong volk…).
Want ik ben zo’n rete irritante optimiste en al…

Met stip op nummer 1: die eerste schoolweek die we overleefd hebben. Mèt schoonheidsfoutjes, dat wel. Ge moogt dat letterlijk nemen, want dat wij na week 1 al een slaaptekort van jewelste hadden opgebouwd. Inclusief de wallen tot aan onze ballen en een humeur van ‘k zal u gaan hebben, want om hoe laat moeten die kinders nu ook alweer in hun bed en hoe vroeg moeten die er alweer uit?! Hoe lang nog tot aan de volgende vakantie? ♥ onze vrijdagavond-frietjesavonden. Lopen altijd veel te laat uit, maar het bijpraten en de extra tijd samen gespendeerd zijn het allemaal waard. Ook die wallen onder mijn wallen op zaterdagochtend, ja. Er zit duidelijk een thema in deze blogpost...  ♥ IJsjes gaan eten aan het meer in Rotselaar met Husband. Vooral voor die ijsjes dan. ♥ Koekjes bakken voor fika nummer 2. Fika nummer 2 ♥ Koters die de koekjes weliswaar lusten. Meestal is er altijd wel enen die aan het zagen gaat over gelijk wat ik klaarmaak. Nu niet. Go me. ♥ Koters die een hele week mochten kiezen welke koek ze meenamen naar school en dag na dag voor mijn koekjes kozen. Een moederhart is rap content.Husband en de boys een fire pit zien maken in de tuin. Wel wat instructies moeten geven, want het ding zag eruit alsof een kleuter van 3 een hoop stenen op elkaar had gesmeten, maar kijk… hen bezig zien, èn hen dan een vuurke zien stoken mèt een trots smoelke erbij… blessing, gasten. ♥ Het weekend afsluiten met een kampvuur in eigen hof (aja, want nu onze eigenste geïmproviseerde fire pit enzo), met marshmallows en warme chocolademelk (van het soort met gesmolten chocolade). En met ons eigenste bendeke. Priceless. ♥ Den berg om de hoek. Amper een berg te noemen (behalve dan als ik hem oploop, serieus trainingske en zweten enzo), maar nog steeds mijn favoriet zen- en chillplekje.De ochtenden die al meer op herfstochtenden beginnen te lijken dan op zomerochtenden. Inclusief mist, verkleurde blaadjes en ochtendkoelte. Love it. Yep, ook het ‘ik heb geen flauw idee wat ik vandaag weer moet aandoen, want nu is het koud en doe ik een trui aan, maar vanmiddag zweet ik mezelf te pletter in diene pull’-gevoel. ♥ knuffelconsult van Poppy bij de dierenarts dat A-okay ging. Beest ging nog net niet de dierenarts zijn pc gaan opvreten, dus all’s good. ♥ De Meisjes (aka Chanel en Poppy) die het dag na dag beter en beter met elkaar vinden. Dat ze allebei ondertussen hun plekje vinden en weten zijn binnen de roedel, het samen spelen al goed onder de knie hebben en nog net niet tegen elkaar liggen maffen. Chanel doet alsof het haar allemaal worst kan wezen, maar ik weet wel beter. ♥ De show van Alex Agnew. Heeft zelfs geen woorden nodig. Ga dat gewoon zien. En blijt u een oog uit van de slappe lach. ♥ Een hondenschool die ons aanstaat vinden op fietsafstand. Hoe ik dat ga doen met 2 honden en een fiets? Awel, dat wij serieus aan het rondkijken zijn voor een bakfiets. Yep, ik word zo’n hondenmoeder. ♥ De puberteit van de koters die ik meer en meer lijk te aanvaarden. Met baby steps, nog steeds, maar het komt. Voor degenen voor wie het nog moet beginnen: uw koters gaan het moeilijk hebben met de veranderingen in hun leven, gij ook. Want jij gaat ook al die veranderingen een plaats moeten leren geven en leren aanvaarden. En dat is niet simpel. Dat ik daar al lang mee worstel. Maar met vallen en opstaan (en tijd en boterhammen) geraken we er allemaal. ♥ Koters zelf hun puberteit zien aanvaarden. En beter en beter met hun hormonale driftbuien zien omgaan. Al zit er nog altijd 9 van de 10 keer een uitschieter tussen. Maar hey… pubers, hè, gasten… *trekt schouders op* *rolt met haar ogen*PipiPoppy die het zindelijk worden begint te begrijpen. We zijn van een minimum van 8 plasjes IN huis (I kid you not), naar dagen van max. 3 tot zelfs geen plasjes in huis gegaan. Ze is nog geen 3 maanden. Mag ik efkes heel fier zijn? 😀 (dit pende ik overigens gisteren neer. Vandaag staat de teller alweer terug op 589 plasjes IN huis. PipiPoppy it is.) ♥ De familiedag op Husband’s werk. Dat is een middagje het kunnen van Husband-lief mogen bewonderen. Vroeger was dat in den Limburg en met luide Tom Cruise-achtige machines à la F16’s enzo, nu is dat met privéjets. Van dedie waar wij ook eens in mogen zitten. En meevliegen. De eerste keer dat ik in een vliegtuig zat en niet mijn broek bijna onderscheet van schrik. Blindelings vertrouwen bekan in die vent (en dat ik me het nog ga beklagen dat ik dat hier zo zwart op wit zet). Heb ik een scheet gelaten op den Koning zijne zetel (voor efkes The Queen haren zetel. Ikke dus.)? Misschien. ♥ Diezelfde familiedag èn diezelfde vent die me letterlijk efkes meenamen naar een plekske boven de wolken (de afbeelding bij deze post toont het helemaal), me zo het gevoel gaven terug vanboven op ne berg in the middle of nowhere te staan en voor een uur een eindeloos gevoel van zen en rust gaven. Ik heb ondertussen mijn rol in het leven gevonden. Berggeit. Definitely berggeit. 

XO,

Anneke


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: