Confrontaties

En zo wordt je zoon alweer 12 jaar.
En heb je nu drie aanstormende pubers in huis.
Krijgt ook die jongste telg een eigen gsm (yep, wij zijn het soort ouders dat daarmee wacht tot ze 12 jaar zijn. Aan de reactie van sommigen te zien zou je haast denken dat we onze koters tot nu toe hebben opgevoed met krijt en leitjes.)
Maken we voor de allerlaatste keer een openklasdag mee in de lagere school *bleiten voor duust*
En moeten we voor de laatste keer een middelbare school kiezen.

Ik weet nu al dat er vanaf nu alleen maar meer eyerolls, ‘Moeder, stopt mee zagen’ en *zucht* *zucht* zuuuuuuuuuucht* op ons gaan afkomen.

Ze worden alle drie ouder.
Je leert terug wat meer loslaten.
Geen enkele koter laat het nu nog toe om zijnen ‘outfit van de dag’ door u te laten bepalen.
Terwijl ge u soms strontdood ergert aan hoe ze erbij lopen. De wereld is gevuld met Steve Urkeltjes.
De muziek die uit hun kamers komt lijkt op de gabbermuziek uit ‘onze jonge tijd’ (there, I said it…).
En ge hoort ze keihard op en neer jumpen op hun slaapkamers boven uw hoofd.
Met hun trui zo diep mogelijk in hun zo hoog mogelijk opgetrokken ‘water in mijn kelder-broek’ geduwd. Mèt opgetrokken sokskes onder. Vaneigenst da.
Moeders beurt voor nen eyeroll.

Maar ge laat het toe. Want ze ontdekken en ontplooien zichzelf.
Het hoort er allemaal bij.

Al valt er al eens een ‘doet die trui uit uw broek, jongk…’.
Alles heeft zijn grenzen.

Bij de ene wordt het haar netjes in de wax gelegd, bij de ander hangt het het liefst voor de ogen.
En in het eten.

Je hoort al eens vaker dezelfde jongensnaam terugkeren.
Terwijl de boys dan weer aan een nieuw rondje haantjesgedrag beginnen.
Inclusief stoer loopje.
Als een stoere kip.

Hoor je verandering in stemmetjes.
En ruik je verandering in geurtjes (hoe hard kunnen hormonale pubers stinken, zeg?!).

Waar ze op school moeite moeten doen om een 8 te halen voor Nederlands, hebben ze wel hun woordenschat met 10duust woorden uitgebreid.
Allemaal slang.
Ik heb, I kid you not, het woord ‘niffo’ onlangs moeten googelen.
Naar ’t schijnt is dat straattaal voor ‘neef’.
What-da-fock is er zo moeilijk aan gewoon ‘neef’?!
Op hun gevloek heb ik overduidelijk geen opmerkingen.

Maar het brengt ook wel voordelen mee natuurlijk.
Hun strijk leggen ze maar zelf weg.
Was ophangen kunnen ze ook al.
Ik hoef ’s avonds mijn hoofd niet meer te breken over drie outfits die èn cool èn praktisch zijn èn nog passen (want serieus, die gasten groeien gelijk zot).
En als ze dan toch het liefst een week aan een stuk stinkend liggen te vegeteren op hun kamer, kunnen ze die kamer ook maar ineens zèlf stofzuigen.
Pubers in huis hebben heeft dan toch soms zijn nut.

Het is me wat, opgroeiende koters…
Waar je aan de ene kant keihard aan het leren loslaten bent, ben je aan de andere kant dan terug blij met hoe ze evolueren.

En terwijl zij ouder worden, word jij dat ook.
Een confrontatie van een heel ander kaliber.
Plotseling kom je niet meer toe met nachtjes van minder dan 7 uren slaap.
En als je al eens met uw oude kont gaat feestvieren tot 4 uur ’s ochtends, vraagt dat meer herstel dan een kleine operatie.

Je ontdekt nieuwe lijntjes in je gezicht.
En de frons op je voorhoofd is nog dieper dan vorig jaar.
Ik vermoed van het fronsend kijken naar al die Urkel-pubers in het straatbeeld.

Terwijl je in je hoofd nog een twintiger bent en er nog ne tattoo bijlapt want #yolo en #coolmom enzo, kom je plotseling tot het besef ‘Fock, ik sta dichter bij de 40 dan bij de 30!’.

En op een goede dag vraag je je af hoe het toch komt dat je zoveel slaap nodig hebt de laatste tijd, en waarom je zoveel meer tijd nodig hebt om niet alleen fysiek, maar ook emotioneel dingen te verwerken terwijl je je afvraagt of er misschien iets mis is met je…

And than it hits you… er scheelt just niets. Ge wordt alleen maar oud.

De drukte van de stad ruil je al eens liever in voor de rust van de natuur.
In plaats van een hamburger binnen te duwen, hem weg te spoelen met een cola en achteraf een sigaret op te steken, ben je je meer bewuster van wat je in je lijf duwt. (Al gaan die chocolatjes en koffie er nog altijd vlotjes in, zenne. Ook dit kent zijn grenzen.)

Waar je vroeger naar Temptation Island keek en bij jezelf dacht ‘Oh. My. God! Ik begrijp u zo hard!’, denkt ge nu ‘Naïeve runders, groei eens een eind op, zeg.’

Als ge chance hebt, heb je een Husband die het al allemaal achter de rug heeft en het eenvoudigweg bevestigt.
Dat halfweg de 30 een kantelpunt is.
En krijg je nog meer het gevoel dat je een oud wijf wordt.

Maar ouder worden kent niet alleen maar negatieve zaken…
Je komt tot de conclusie dat je die puberende koters al eens kunt inzetten in het huishouden *werken voor kost en inwoon, verdomme!*
Ze begrijpen al eens iets meer. Zoals het belang van voor het milieu en het klimaat zorgen.
En voor jezelf. Ook al doen ze het niet…
Hoe hard we nog steeds moeten werken aan gelijkheid. Tussen geslachten èn rassen.
En nog van zulke serieuze shizzle waar ge uiteindelijk ook niet tè lang over moogt lullen tegen die jonge gasten.

Gesprekken zijn al iets meer uitgebreid, leuker of serieuzer dan de doorsnee monologen van pakweg een jaar of twee, drie geleden over ‘Eet da op!’, ‘Blijft daar af!’, ‘Laat uw broer/zus gerust’, ‘Wij likken NIET aan de vloer!!!!’.
En een daguitstapje vraagt geen week voorbereiding en evenveel verhuis als een week congé.

Je ziet ze meer en meer uitgroeien tot echte persoontjes.
Met hun eigen karaktertjes.
Sterke karaktertjes.
Nu krijg ik er grijs haar van.
Binnen 10 jaar ga ik zo dankbaar zijn voor die sterkte van hen.
*Naar ’t schijnt. Hoop ik. y’All pray for me…*

En soms, héél soms, als ze uit zichzelf vragen of ze kunnen/mogen helpen met iets of spontaan om een knuffel komen vragen ipv dat jij ze eerst met een week van niks anders dan choco fretten hebt moeten omkopen, weet je dat je het misschien toch nog goed doet.

Jijzelf kent meer rust dan vroeger.
Wat een ander van je denkt interesseert je minder en minder.
Hoe jij je zelf voelt en je gezin des te meer.
En je kent ondertussen het belang van uitkomen voor jouw mening en gevoelens. Zonder dat je je daarvoor zou moeten schamen.
Je laat meer en meer los.
Yep, ook die koters…

Ook al leer je nog iedere dag bij van jezelf, je kent jezelf iedere keer weer beter dan ooit tevoren.
En je beseft meer en meer wat echt belangrijk is in het leven.
Niet het ouder worden op zich.
Maar die drie stinkende pubers.
En die oude(re) (bwahahaha!) Husband.
En deodorant.
Oh my god, DEODORANT!

XO,

Anneke

4 Reacties

  1. maart 28, 2019 / 5:16 pm

    Echt luidop gelachen met “wij likken NIET van de vloer!” (Wegens te herkenbaar wsl, ma die van mij zijn dan ook 4 en 2, voor hen zijn neuskeutels een ware delicatesse 😂). Schoon stukje. En ik ga nu al deo inslaan tegen dat die van ons puber zijn, merci voor de tip 😜 de

    • april 4, 2019 / 2:42 pm

      Groepsaankoopje deo organiseren? 😀
      Omg, die neuskeutels! Dat is nu eens iets dat ik NIET mis aan die klein mannen! Echt, ik vond da overal… Eikes, zeg! 🙈😂

  2. Sarah
    maart 29, 2019 / 10:58 am

    Ik moest ook echt hard lachen met: “Wij likken niet van de vloer!” 🙂
    (4, 3 en 0 jaar oud, er wordt hier wat afgelikt)

    • april 4, 2019 / 2:44 pm

      Die koters zijn toch allemaal hetzelfde, hè. Al lang blij dat die van ons niet de enige waren die van zichzelf vonden dat ze meer dweil dan mens waren 😀

Laat een reactie achter op Delphine Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: