December-blaba

Een maandelijks iets.
Iets met de highlights van de afgelopen maand.
En/of lows ook vaneigenst.
Een terugblik.
Ik flikker daar dan nog wat Instagram-waardige foto’s bij en iedereen is weer mee.
Ver weg en dichtbij.
En ikzelf ook.
Om achteraf nog eens op terug te kijken.
Naar mijn virtueel dagboek.

Dus… wat bracht de maand december zoal?

Examen- en Kerststress.
Alez ja, ’t is te zeggen, degenen die eigenlijk best wat stress mochten hebben voor de examens (zijnde de koters) hadden nul de botten stress, Husband en ik daarentegen hadden stress voor duust.
Waar de ene (lang leve stiefdochters als de mijne) er vollen bak voor gaat, ligt de andere (ik moet er al geen tekeningske meer bij maken wie, denk ik…) het liefst 24/7 te vegeteren in zijne nest en ziet die de blokperiode gewoon als een extra week congé.

Soit, we zijn erdoor geraakt, al is het met wat grijze haren extra op ons hoofd en wat jaren minder op onze teller.
En de koters ook.
De goden waren hen welgezind, peise’k.

Overduidelijk geen examenstress - mrscurly.be

Ik noem het dan wel Kerststress, maar in vergelijking met andere jaren viel het dit jaar al bij al nog mee. Al die Corona-regeltjes zitten daar voor iets tussen denk ik.
Al had ik het liever anders gezien. Vaneigenst da.
En bij de hoge dosissen examenstress die we al op ons dak hadden gekregen leek de Kerststress plotseling sowieso al een feestje op zichzelf. Just saying, hè.

In plaats van Kerst te vieren met Broerlief, Schoonzusje en La Mamma, vierden we het dit jaar met ons eigen bubbeltje bestaande uit Husband, de koters en ikzelf op Kerstavond en enkel La Mamma erbij op Kerstdag.
Anders dan anders en dat dat toch wat pijn doet, maar jongens toch, wat was ik content om La Mamma nog eens in mijn kot te hebben en ze vast te pakken.
En in plaats van te lang te blijven hangen bij het niet zo leuke gemis, focuste ik me op wat ik deze keer des te harder besefte: hoeveel belang ik wel werkelijk hecht aan de mensen rondom mij (niet dat ik dat niet door had, zenne, maar kijk, 2020 en al zijn gezever deed het me nog eens des te harder beseffen. Toch nog iets goed aan dat kakjaar).

Kerstavond werd een rustige avond met Husband in de keuken aan het kokerellen voor die avond en ikzelf voor de voorbereidingen voor de dag erop, chippekes, cadeautjes, spellekes, films en pyjama’s.
En Kerstdag werd een dag van eten tot ge er bij omvalt, nog meer cadeautjes, ne keer niet in pyjama rondhobbelen en dus knuffels (voor de neuten onder ons: La Mamma is de enige die ik knuffel, hè, seg. Buiten dan Husband en de koters. Everyone knows dat ge niet zomaar aan mijn lijf moet komen BUITEN corona-tijden, laat staan dat ge dat al zou mogen doen TIJDENS Corona-tijden. Alleen de happy few krijgen van mij om de zoveel tijd ne dikke troetelbeertjesknuffel.)

Normaal gezien ga ik helemaal in comateuze toestand in aanloop naar die feestdagen met al die druk(te) dat erbij komt kijken, verplichte nummertjes en blabla, dit jaar had ik er zowaar precies wat goesting in.
Ik sleepte voor de eerste keer in mijn leven een echte kerstboom ons huis in ipv dat plastieken spel dat de helft van onze eetkamer inpalmt wat ervoor zorgt dat we heel de maand december bekan IN diene boom moeten zitten om te eten ipv errond.
Al kan het ook zijn dat het groen wicht in mij gewoon terug naar boven kwam.
Wij zijn natuurlijk nog altijd wij en het kon dan ook niet anders dat wij de scheefste en meest onhandige boom van de hoop mee hadden naar huis *eyeroll*
Het zorgde ervoor dat ik het ding elke dag vloekend water moest geven, want het water liep er gewoon naast, en ik hem bijna moest stutten of hij lag om iedere keer ge nog maar te hard zuchtte.
Soit, het stond schoon, ik had een echt stukske natuur in mijne living en nu staat hij gewoon flinkjes naast ons huis geplant op een plekje waar we hem door het raam kunnen zien van aan de eettafel.
Strategisch.
En volgend jaar versieren we hem gewoon daar.
Buiten.
Haha.

Kerstboom - mrscurly.be

Het was ook de maand waarin ik de allerlaatste wandeling deed als De DierenNanny.
Met toch wat verdriet liet ik de laatste keer mijn trouwste klantje uit (haren hond, hè, zeg) en sloot ik de deur achter me.
Ik ben namelijk niet goed in afscheid nemen.
En nu is het gedaan. Definitief.
Genoeg over gepalaverd, gebleit, gedacht, gebabbeld.
Afgesloten hoofdstuk.
Punt.

Laatste wandeling - mrscurly.be

En we deden nog maar eens waar we geweldig goed in zijn: er op uit trekken met De Freddy.
Wat we ook nogal strategisch inplanden. Een nachtje voordat de examens begonnen en een weekje na Kerst.
Voorbereiden en bekomen.
Doen we goed, zeg ik.

Hiken in Dinant - mrscurly.be

Begin december trokken we voor een nachtje richting Dinant om daar een Sleepy Hollow-style hike te doen van ‘k zal u gaan hebben. Het verslagje daarvan vind je hier.
En eind december trokken we voor een weekje richting de Hoge Venen. En efkes ter verduidelijking: wij hadden dat al besloten voordat de Hoge Venen cool en populair (en dus bedolven waren onder een dik pak sneeuw) waren, hè. Bende na-apers allemaal, zeg.
(Een verslagje daarvan volgt nog 😉 )

Nieuwjaar in de Hoge Venen - mrscurly.be

Nieuwjaar in de Hoge Venen - mrscurly.be

We sloten het jaar al wandelend af.
In de natuur en in de sneeuw.
Op waarschijnlijk het enige plekje in de Hoge Venen waar ge nog niet over de koppen kon lopen.

Nieuwjaar in de Hoge Venen 1 - mrscurly.be

Nieuwjaar in de Hoge Venen 2 - mrscurly.be

Nieuwjaar in de Hoge Venen 3 - mrscurly.be

En nu?
Content dat 2020 gepasseerd is en hopen dat 2021 ons allemaal beter gezind is.
Vooral dat 😉

Gelukkig Nieuwjaar, hè, gasten 😉

xo,

Anneke


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: