Een warm nostalgisch bad…

Het is geen groot geheim dat wij er al eens graag van tussen muizen met de feestdagen. Ons Grinch-achtig hart kan maar een bepaalde hoeveelheid joligheid per keer aan.

De verplichte nummertjes, het opgelegd gezellig doen als je eigenlijk niet zo heel gezellig bent (ik heb het hier natuurlijk totaal niet over mezelf, want ik ben al-tijd gezellig), de ‘ja maar, dat is traditie dus doen we het zo en zeker niet anders’-toestanden, …
Neen, ze zijn niet bepaald aan ons besteed.

Wij laten het allemaal het liefst achterwege, stappen in De Freddy, starten de motor en vertrekken richting destination unknown, naar plekken waar niemand ons kent en richting momenten waar tijdens we onze eigen tradities maken.
Want zo hypocriet zijn we dan natuurlijk ook weer. Aja.

Ik sleepte Husband en De Meisjes mee richting Bernkastel en het Zwarte Woud en liet mezelf onderdompelen in een nostalgisch bad.
Toonde hem de plekjes waar ik van kind tot puber evolueerde tijdens de zomermaanden.
Vertelde hem verhalen over wat we uitspookten in de wijngaarden, de trips die we deden met Mr. Daddy en La Mamma.
Over La Nonna die hele ritten uitstippelde op haar wegenkaarten en vanop de achterbank de route dicteerde.
Hoe Broerlief en ikzelf tussen La Nonna en mijn grootvader zaten gepropt tijdens said ritten en hoe hard anders dat was dan nu, nu koters een hele camper tot hun beschikking hebben (en nog zagen, maar soit… da’s voor een andere keer).
Over de wandelingen en de fietstochten die we maakten.
De ijsjes die we aten.
De informatie die Mr. Daddy vergaarde in het lokale toeristische bureau in de hoop zijn 2 koters iets bij te brengen over bezochte ruïnes, burchten of kastelen.
En de shopping tripkes met La Mamma in de lokale winkeltjes.

Geloof het of niet, ik sleepte hen zelfs mee richting de kerstmarkt in Bernkastel.
Op onze eerste avond dan nog wel.
Als ge mij een beetje kent, weet ge dat een kerstmarkt iets is dat ik normaal gezien mijd als de pest.
Dat ik er weliswaar van genoot deze keer.
Keihard zelfs.

Ik kuierde langs de standjes, slurpte van cappuccino (ik trek de lijn bij glühwein, want eikes zeg, wa is da?!), duwde een stuk taart binnen en keek naar de flikkerende lichtjes rond mij.

Tekst gaat verder onder de foto’s…

Hunkemöller - 1 - mrscurly.be

Hunkemöller - 3 - mrscurly.be

We wandelden door de bossen in het Zwarte Woud en leken gekatapulteerd te worden naar één of ander elfenlandje. Alles rondom ons was bedekt onder een prachtig, frisgroen laagje mos.
We volgden de rivier tot aan de waterval, voelden ons tot op ons lijf nat van de regen worden en ik vertelde over de wintervakanties die we maakten.
Over hoe we onze auto moesten uitgraven, de wandelingen doorheen de sneeuw en de etentjes in die typische Duitse restaurants waar kitsch hoogtij viert.

Husband nam me mee naar zo’n restaurant.
Zo eentje waar de obers met een lederhosen rondlopen en de serveuses in een dirndl, waar alles rond u uit hout bestaat, ge onder uw bord een geborduurd kleedje vindt met de kerstman op, de plafonds bestaan uit zware houten balken en er her en der bloemen op de houten panelen geschilderd zijn.
Zo van die plekken waar ik normaal gezien krijsend van wegloop.
En waar ik nu iedere. Minuut. Keihard. Van. Genoot.
Oh jawel.

Kerstavond spendeerden we in De Freddy, verwarming op standje duust, en stond ik al vroeg aan het fornuis.
Niet voor de traditionele kalkoen, maar voor chili con/sin carne. Zou pas raar zijn, wat moet ge met zo’n kalkoen in een camper, nietwaar?
We slurpten van onze aperitief, bedachten ons dat chili eten terwijl je in zo’n beperkte ruimte leeft misschien toch niet zo’n strak plan was als het aanvankelijk leek, doken vroeg in onze warme his and hers-pyjama’s en zetten een film op.
Knus onder onze dons.

Neen, ik heb het nooit gehad voor dat feestdagen-gedoe, maar dit jaar was anders. Ik ging er volledig in mee. En begon het zelfs leuk en gezellig te vinden.
Misschien was het het scandinavisch gevoel dat ik erdoor krijg.
Misschien wel simpelweg het feit dat ik nu voor de tweede keer op rij de feestdagen in my happy place, De Freddy, vierde? Of was het het warme nostalgische bad dat de omgeving me gaf?
Of de warme Hunkemöller-pyjama’s? Want ge moogt zeggen wat ge wilt: zelfs The Grinch himself wordt jolig bij het aantrekken van zo’n #twinning pyjama (’t Is met karokes en al. I love karokes, hè, mensen).
Het wordt pas extra jolig als je weet dat ze keizacht zijn en het één van de weinige stofkes zijn waarvan Husband zijn lijf niet meteen vol vreemde uitslag staat (even eikes als glühwein).

Lees verder onder de foto…

Hunkemöller - 2 - mrscurly.be

Of het kan ook gewoon zijn dat een mens ouder wordt.
In de positieve zin van het woord dan.
We genieten meer van de eenvoudigere zaken: er even tussenuit kunnen knijpen, terug denken aan herinneringen die gemaakt zijn en vooruit denken aan die die nog gemaakt moeten worden, het nostalgisch kunnen zijn, de wereld ontdekken op onze manier, …

De simpele zaken in het leven, zoals wandelen in ongerepte stukjes natuur, doorweekt thuis komen (waar die thuis dan ook mag staan) om je dan ’s avonds te nestelen in een warme, zachte pyjama, op een warm en gezellig plekje.
Geen grandeur, geen chichi.
Gewoon puur genieten.
Misschien is dat wel de echte Christmas spirit

Hunkemöller - 4 - mrscurly.be

XO,

Anneke

*Dit artikel is mede tot stand gekomen door een samenwerking met Hunkemöller. 
Laat duidelijk zijn dat als ik positief ben over een product/artikel/dienst (zoals nu dus 😉 ), dit in alle eerlijkheid is en ik er dus oprecht tevreden over ben.
In het andere geval zal je het ook duidelijk merken. It’s me we’re talking about, right?! 😀

Dat ik dus content ben van onze twinning-pyjama’s. Zoals ik al zei, ze zijn warm, zacht en zitten zalig goed. Smijt daar nog eens rode karokes op (halloooooooooo, nordic-feeling!) en ne vos met een kerstmuts bovenop en ik ben helemaal verkocht.
Dat ik het liefst 24/7 in pyjama/onesie zou rondhobbellen helpt ook natuurlijk 😉 


 

4 Reacties

  1. januari 2, 2020 / 9:23 pm

    De maatschappij is inderdaad rond de feestdagen van traditie en vrolijk zijn. Maar dat is niet voor iedereen om welke reden dan ook vanzelfsprekend. Het is oke als je van Kerst een eigen ding maakt. Als je maar gelukkig bent en geniet. Want inderdaad, daar draait Kerst om. Genieten.

    Ik verloor begin november mijn opa en door de rouw had kerst dit jaar een donker randje. Dus ik was een van de mensen voor wie de feestdagen niet vanzelfsprekend vrolijk waren. Ik ben om eerlijk te zijn blij dat het januari is.
    Nikita onlangs geplaatst…Hier komt 2020! Mijn wensen voor jou!My Profile

  2. Johanna
    januari 6, 2020 / 4:24 pm

    Amaai tof da ge terug zijt, al las ik da ge ni stil hebt gezeten 🙂
    Dikke proficiat en veel succes! 🙂
    Kheb een kat dus wie weet ooit een samenwerking 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: