Februari-blabla

Een maandelijks iets.
Iets met de highlights van de afgelopen maand.
En/of lows ook vaneigenst.
Een terugblik.
Ik flikker daar dan nog wat Instagram-waardige foto’s bij en iedereen is weer mee.
Ver weg en dichtbij.
En ikzelf ook.
Om achteraf nog eens op terug te kijken.
Naar mijn virtueel dagboek.

DUS… WAT BRACHT DE MAAND FEBRUARI ZOAL?

Enkele getaways.
Van een mini-getaway van 1 nachtje naar Marche-Les-Dames tot een iets langere getaway van 5 dagen naar Rochehaut.
Iedere keer weer op zoek naar die oh zo welbegeerde zen en rust.
Gevonden.
Big time.
(Verslagjes – mèt foto’s – daarover komen er nog aan, beloofd. Of ge het nu wilt of niet. Haha.)

Februari-blabla - Rochehaut_Frahan - mrscurly.be

Misty morning view over Frahan.

Februari-blabla - Marche-Les-Dames - mrscurly.be

Hoogtevrees in Marche-Les-Dames.

Dat we het nodig hadden ook, want dat het hier thuis niet alleen in het honderd, maar ook nog eens vierkant, achterstevoren, ondersteboven, twis-in-de-zak, alles-gaat-tegen ging.
Pubers.
All I’m saying.
En dat die het godverdomme zo ver kunnen drijven dat ge uzelf al in een dwangbuis zou beginnen draaien.
Ik kan er hier wel wat ‘hahaha, pubers en al!’ over zitten doen, maar truth be told, dat er hier al tranen gevloeid zijn.
Want real life ook, hè, mensen. Ik doe niet aan ‘alleen maar glitterkes en alles is oh zo schoon en goed’. Daar is geen kat iets mee.
Soms is ’t leven dikke kaka.
Punt.

Ennnnnnn, terug naar rust en zen.
Want we trokken niet alleen richting de Ardennen om dat op te zoeken, maar we zochten èn vonden het ook dichter bij huis.
We deden ook hikes in onzen ‘achtertuin’ Holsbeek en Haacht.
De ene hike was in de sneeuw en voelde ik halfweg mijn vingers niet meer (en of ik al dan niet pipi in mijn broek had gedaan), terwijl de andere hike onder een stralende zon was en ik halfweg ne rugzak vol sjaals, handschoenen en mutsen (ja, ik doe dat in meervoud aan) mocht meezeulen.

Februari-blabla - Haacht 1 - mrscurly.be

Strength in softness in Haacht.

Februari-blabla - Haacht - mrscurly.be

Februari-blabla - Haacht 2 - mrscurly.be

Favourite allies.

Als ge dat allemaal leest, zou ’t ge bekan gaan denken dat wij mensenschuw zijn (zijn we) en we de bewoonde wereld zoveel mogelijk mijden (doen we), maar we slaagden (lees: forceerden) er toch in om ook eens richting Leuven City te hobbelen.
Twee keer zelfs.
Living on the edge, zegt.
Tijd voor wat mini-shopkes, maar ook om de stadse gezelligheid op te snuiven en bij onze favoriete koffiehuisjes take away koffie te halen.
En ondertussen hebben we ook eens deftige (al kan daar nog over gediscussieerd worden) kleren aan ipv onze eeuwige carreaux-hemdekes en wandelbottinekes.

Februari-blabla - Leuven - mrscurly.be

Bagagedrager van de fiets is ook de perfecte koffie- en taarttoog.

Maar als bewijs dat we niet zo mensenschuw zijn als je wel mag denken: we vormden De Freddy afgelopen maand ook eens om tot foodtruck en reden met een met taart volgestouwde camper richting West-Vlaanderen om mijn schoonouders en Husband’s petekindje nog eens te zien.
Vanop een veilige Corona-afstand.
Buiten.
Met mondmasker.
Want wij zijn verantwoorde volwassenen.
(En stopt nu mee zagen.)

We sloten de maand af met nog meer Corona-proof familie-leute: vers gebakken brownies gaan afleveren bij Broerlief en Schoonzusje voor hun verhuis.
Mini housewarming.
En hoe vaak moet ne mens nu nog ‘mini’ zeggen door al die Corona-zever, zeg?

Alez hop, op naar een nieuwe maand en hopelijk minder ‘mini’ en meer ‘maxi’.
Hopelijk versoepelingen.
Al is ’t maar voor een iets minder mini (godver!) feestje in den hof.

Hoe is ’t nog mee ulder?

xo,

Anneke


 

1 Reactie

  1. Marsha
    maart 20, 2021 / 6:10 am

    Fijn te lezen dat dat pubergedoe op een ander ook moeders tot de wanhoop kan drijven. Enfin, nee, fijn is het natuurlijk helemaal niet.
    Wat een mooie tochtjes hebben jullie gemaakt. Tikje jaloers toch wel op die mini-escapejes!
    Af en toe trekken wij ook eens de stad in om een koffie te scoren en wat door de straten te dwalen, meestal van het stadspark tot de vaart en weer terug, doorheen kleine straatjes allerhande. Het geeft mij de nodige energie en het gevoel dat er nog leven is buiten ‘den buiten’ alwaar de bomen op het wandelpad rond mijn kot er na een jaar zo belachelijk vertrouwd uitzien dat ‘saai’ de lading niet eens meer dekt. Nog even en dan biedt de ontluikende lente wel weer wat meer variatie in de natuur, die winter is ook gewoon mijn ding niet.
    Naast de rust van de natuur heb ik nood aan de variatie die een stad biedt om me in evenwicht te voelen. Een open raam waardoor een verrassend melodietje klinkt, flarden van een gesprek in een andere taal, een prikkelende geur uit een openstaand keukenraam, andere kleuren, een ander soort licht. Een zeldzaam hoekje waar ik nog niet eerder kwam.
    Ik zou het wel eens fijn vinden om jou post-Corona toevallig of niet toevallig tegen het lijf te lopen bij een koffie en tussen de boeken. En dan samen eens keihard met onze ogen te rollen en eens diep te zuchten om onze pubers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: