Juni-blabla

Amai, mijn goed voornemen (waar ik eigenlijk niet aan doe. Oh ironie.) van meer te investeren in de blog heeft ook lang geduurd. Ondertussen zijn we juli en heb ik welgeteld 3 blogskes op het wereldwijde web gesmeten in 2020.
Triestig, zeg.

En da ‘k er nochtans goesting in heb, in dat bloggen. Mij terugtrekken achter mijnen laptop, in mijn eigen wereldje (gelijk altijd dus eigenlijk) en vanalles en nog wat neertokkelen.
Maar tijd.
En energie.
En nog altijd diene beerput.

Op het eind van de dag vind ik soms nog nauwelijks energie om onder de douche te gaan staan, laat staan dat ik dan iedere week keiveel tijd steek in een heel weekoverzichtje inclusief foto’s.
Ook al vond ik zelf die weekoverzichtjes altijd geweldig leutig. Iets met een soort virtueel dagboek om achteraf op terug te kunnen kijken enzo.
Maar misschien moet ik het over een andere boeg gooien? En ipv hier wekelijks vanalles op de blog te willen smijten over ons (let’s be honest, vaak nogal gewoon basic) leven, wat me overduidelijk toch niet lukt, moet ik er misschien gewoon een maandelijks iets van maken ofzo.
Iets met de highlights van de afgelopen maand.
En/of lows ook vaneigenst.
Ik flikker daar dan nog wat Instagram-waardige foto’s bij en iedereen is weer mee.
Ver weg en dichtbij.
En ikzelf ook.
Om achteraf nog eens op terug te kijken.
Naar mijn virtueel dagboek.

Dussssss… wat bracht de maand juni zoal?

Examens van de koters. Dat bracht de maand juni vooral. Die halvelings geregelde examens brachten hen 0.0 kopzorgen, Le Husband en mezelf des te meer nervous breakdowns.
Maar kijk, ondertussen zijn de resultaten binnen en zijn ze alle drie geslaagd. Hoe ze het gedaan hebben is me een raadsel, maar honestly? I don’t care. Ze zijn geslaagd.
Zelfs met al hun kak-gepuber. Tijdens al die kak-maanden met Corona.
En in een schooljaar met kak-pesters.
Wreed veel kak dus.
Moving on.
Hard.
En met een zucht van verlichting. Ne diepen.

Wat die corona-toestanden ook heeft gebracht is dat wij nog meer dan anders de natuur intrekken. We wandelden nog meer dan we gewend zijn en genoten van iedere seconde in de bossen, velden, de natuur.
Zondagen zijn hier stilletjes aan uitgegroeid tot family days.
Ge leest goed tussen de lijntjes: inderdaad, met pubers in huis moet ge als ouder ne bepaalde dag gaan opeisen of ge ziet die niemeer (verschijnen uit hun donker hol dat ze slaapkamer noemen waar ze 24/7 willen liggen gamen). Wat zeg ik? Ne dag? Een paar uur op die zondag, want ne hele dag is meestal al teveel van ’t goeie voor die 3 koters hier.
Maar kijk, de oudjes krijgen ne time frame om na het ontbijt een ferme hike te doen met hen en dan ’s avonds een pizza party te houden met home made pizza’s met verse pizzadeeg uit onze eigen pizza oven.
Die Husband ondertussen al aan frieten heeft geholpen.
Geweldig.

juni-blabla - in de natuur - mrscurly.be

Maar onze bubbels werden ook vergroot in juni.
Hahahaha.
Ik vergroot die met één persoon. Want dat is zowat de enige die ik kan verdragen.
Dat er veel werd geluncht, gebabbeld en harten gelucht.
En afgesproken met mezelf (onszelf 😉 ) dat ‘neen’ zeggen helemaal ok is en dat ook ik grenzen mag hebben.
Want inderdaad, het waren niet alleen maar highlights, er zaten ook lows bij, met tranen en gebleit en confrontaties en zulke toestanden.
Maar chance’ke voor filters rondom mij in de vorm van Husband en E. die me alles weer duidelijk doen zien.
En filterkes in fotobewerkingsprogramma’s. Amai.

Het feit dat De DierenNanny het drukker en drukker kreeg ondanks die corona en E. die me bijstond zorgde ervoor dat de 2.5 weken dat Husband weer in het buitenland zit voor het werk vlotjes passeren… (Thanks, hun! You rock!)

juni-blabla - bubbel - mrscurly.be

Alcohol helpt ook.

Want yep… het mannetje vertrok weer voor een rondje werk-trip naar het buitenland in juni. Soms heb ik het gevoel dat die meer in ’t buitenland zit dan in België, maar soit…
Maar kijk, as we speak mogen we beginnen aftellen, want woensdag staat die hier alweer in dat deurgat en ik durf erom te wedden dat hij tegen donderdagavond alweer op mijn zenuwen werkt (just kidding, hè, Husband. Kom naar huis. Alstenblieft.).

Dat wij daar iedere keer weer van afzien, Husband en ikzelf, moet ik waarschijnlijk al niet meer zeggen. He’s my lobster enzo van die dingen (Friends-fans will know), dus bolden we het ons efkes af juist voor hij moest vertrekken.
De regels rond reizen waren op het juiste moment versoepeld, zeg.
We zwierden onze hele reutemeteut in de Freddy en trokken met ons twee en De Meisjes richting Beaufort in Luxemburg voor een weekend crossen door de bossen, niets moet en alles mag en gewoon doen waar we goed in zijn en wat we het liefste doen: van ’t één naar ’t ander hobbelen met onze camper en de geflipte hippie uithangen en al.

juni-blabla - beaufort - mrscurly.be

En terwijl Husband keihard aan ’t werk is in den UK, werd CrazyAss-Poppy alweer 1 jaar (ze is dus officieel baby af, hè, zeg. *huilt nog wat verder in een hoekske*), hadden Zoonlief en ik veel quality time samen, want pubers vinden dat kei tof, die quality time met hun moeder (al had het kind er overduidelijk nood aan, na zo’n kak-schooljaar. En ook al geeft hij dat overduidelijk niet graag toe.) èn was zijn inschrijving in zijn nieuwe school rond. Yaaaaaassssss!!! Byebye, vorige middelbare school-bitches!
*Subtiel, Vande Voorde. Echt.*

juni-blabla - zoonlief - mrscurly.be

juni-blabla - Poppy 1 jaar - mrscurly.be

En nu? In 1 rechte lijn aftellen naar Husband’s terugkeer en naar nog een korte getaway voor het vollen bak werken is als De DierenNanny.

Hoe is da ginder nog mee ulder?

xo,

Anneke


 

1 Reactie

  1. juli 6, 2020 / 1:27 pm

    Een lief die veel in het buitenland zit, zou ik ook nog zien zitten 😀 Ik ben té graag alleen maar soms mis ik wel eens iemand… en zo zou ik niet teveel aan mijn me-time moeten inboeten.

    Hip hip hoera voor Poppy!
    Sofie onlangs geplaatst…Hoe ver staat het met mijn doelen 2020My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: