Life lately…

Yep, zo lang is het dus al geleden dat ik hier nog eens wat op dat internet gezwierd heb.
Dat ik beschaamd zou moeten zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik ben het niet.
Maar ik zou het moeten zijn.

Zo lang al dat ik er een life lately moet tussen smijten.
Kwestie dat jullie terug mee zijn natuurlijk.
Niet dat mijn leven nu zo razend interessant en spannend is, maar bon…

Lately werd er dus overduidelijk wreed weinig geblogd. Amai, zeg, zo weinig. Het is al van 16 oktober geleden dat ik hier nog eens iets neerpende. Geen goesting, maar vooral geen tijd.
Lees vooral verder en dan weet ge ook waarom. *cliffhanger enzo* *toch een beetje een spannend leven dus* *Hahaha. Nee, gij*

Er werd ook weinig gelopen. Zotjeuuuuus. Ik, die weinig loopt. Inderdaad, zo weinig tijd had ik dus.
Ik bleef uiteraard wèl gewoon lopen, maar de afstanden werden tijdelijk korter en ik geraakte niet meer boven de 20 km per rondje. Ondertussen ben ik gewoon al blij als ik er 15 km kan uitpersen.
Want naast nul de botten tijd, had mijn lijf ook nul de botten energie.
Volledig leeggelopen, murw, kapot, dieper dan diep. En waar mijn geest het duidelijk al enige tijd geleden had opgegeven, volgde mijn lijf de laatste weken gretig. Met als overduidelijk signaal een torenhoge hartslag, slapeloze nachten, hartkloppingen, blablabla en dus ook barslechte loopjes.
Maar ik weet ondertussen beter en luister naar mijn lijf.
En geest.

Ondertussen loopt 2019 ook stilletjes aan op zijn einde…
Met wederom een nieuwe klap (fock you, universe. Echt waar, jong).
Pubers puberden verder.
Maakten we een mini-vreugdedansje nadat het ene pech-debacle was verholpen, stak het andere nog geen uur later zijn kop alweer op.
En is ‘Show must go on’ van Queen ondertussen mijn lijflied geworden.
Al is het hier meer ‘SHITshow must go on’…

Keihard duimen dus dat 2020 ons jaar wordt.
Echt hard, want de rek is serieus uit mijn veerkracht en ik sta bij iedere klap weer versteld van hoe hard een mens kan blijven doorgaan ook al schreeuwt iedere vezel in zijn lijf dat het niet meer kan.
Ge moogt dus allemaal duust kaarskes branden voor deze ongelovige Thomassen.
En tot al uw demonen bidden.
Euh… goden dus.

Maar kijk, het is niet allemaal kommer en kwel (*huilt Kim Kardashian-style*), want we deden ook nog leuke dingen.

Van klein…

Zoals extra gaten in onze oren laten rammen (Stiefdochterlief en ikzelf-dingetje. Ja, dat is een ding. Hartjes enzo.), Miss Poppy die ondertussen zindelijk is (beest was nog geen 4 maanden oud. Ik vind dat bewonderenswaardig. Ik ben 36 en doe soms nog eens pipi in mijn broek), mijn haar dat gekortwiekt is na jaren van twijfelen (‘A woman that cuts her hair is about to change her life’ ~ Coco Chanel. En zij had altijd gelijk) en waar ik nog iedere minuut kei content mee ben, want ‘oh my goooooood, hoeveel tijd win ik wel niet met niet meer te moeten piekeren over wat ermee te doen, zeg?!’, een stiefdochter die 16 jaar is geworden (veeg me samen, alstenblieftdankuwel) en enkele getaways met De Freddy.
Husband en ik muisden er efkes tussenuit naar de Waddeneilanden, we deden van vluchten naar de Ardennen met ons vijfjes tijdens de deliberaties en as we speak zijn Husband en ik nog de 10 wasjes aan het draaien van een weekje ‘rondtrekken’ doorheen Duitsland…

We overleefden de eerste examenperiode van Zoonlief in het middelbaar (dat ik tot het eind van mijn lieve leventje daar de mentale gevolgen van zal mogen dragen en mijn toekomstige therapeut nog veel centen zal verdienen aan periodes zoals deze, zeg ik) en ik overleefde mijn eigen examen.
Er vielen geen slachtoffers.
Niet in Zoonliefs examenperiode.
Niet in die van mij.

Ah nee, au contraire zelfs. Want ik mag me nu officieel ‘begeleider van therapiedieren’ noemen. En hoe… geslaagd met 100/100.
Had ik verdorie in mijn jeugd zo hard gestudeerd ik was nu misschien… ja, wie weet da, jong…

Tot grote dingen…

Maar de grootste reden waarom ik zelfs geen tijd meer had om te bloggen was toch wel de opstart van De DierenNanny. Sommigen horen nu krekels, anderen zijn volledig mee.
Klikt u even door, dan wordt u ondergedompeld in mijn beestenboeltje. (Er hoort zelfs een FB-pagina en IG-feed bij. Ojoooooo!)
Yep, inderdeed, dit huisvrouwtje start vanaf 1 januari 2020 met haar eigen zaak: De DierenNanny. Wat De DierenNanny (die Nanny, die ben ik, hè, btw…) dan allemaal doet? Awel, voor uw beestjes (niet uw kriebelbeestjes – aka luizen -, daar zorgt ge zelf maar voor) zorgen als gij dat zelf niet kunt, uw hond(en) uitlaten of op huis/plant passen als u afwezig bent.
De babbelkes over de actualiteit krijgen uw dieren en planten er gratis en voor niks bij.
De knuffels ook.
In duizendvoud zelfs (behalve voor uw cactussen. Die laat ik door Husband knuffelen. Of door welke puber er op dat moment het meest pubert.)

Opstarten vanaf 1 januari wil dus ook zoveel zeggen als de laatste maanden vollen bak, full time bezig zijn met alles voorbereiden.
Van de boekhoudkundige kant (ZzzzzZZzzzzzz…) tot de creatieve kant tot dagelijks kilometers aan een stuk flyers ronddragen tot uwe site op punt stellen tot samenwerkingen proberen binnenhalen tot klanten vinden tot…
Want alles werd hier zelf gedaan.
Veel werk dus.
Wreed leutig werk.
Maar veel werk.

En met momenten met een bang hart, want ge doet dat niet zomaar natuurlijk.
Maar met volle goesting. En bakken motivatie.
Ik kijk keihard uit naar het èchte live gaan van De DierenNanny.
1 januari zal dus vooral voor dat een nieuwe start zijn voor mij.

Het harde werk van de voorbije maanden was niet zonder succes. Stilletjes aan beginnen de mensen mij te vinden (dat ik ondertussen doorheen Leuven fiets met een bakfiets waar BigButt-Chanel haar hoofd in Goliath-formaat op staat helpt natuurlijk) en druppelen de eerste klanten binnen.
Go me, zegt.

Doet er mij trouwens aan denken dat ik mijn ‘Over mij’-pagina moet aanpassen. Dat dat vreemd zal zijn om mezelf niet meer huisvrouw of thuisblijmama te noemen, zeg.
Vreemd. Maar goed.
Wreed goed.

Voila, efkes bijgebabbeld dus.
Dat ge hier dus normaal gezien terug vanalles zult zien verschijnen. Af en toe. Of op regelmatige basis.
Of mijn eigenste zelve langs de bane. Met mijne bakfiets.
Zwaait ne keer, hè, dan… 😉

XO,

Anneke


 

4 Reacties

  1. december 29, 2019 / 9:39 am

    Amai. Pittig. Vééééél succes met je nieuwe project hé !! Ik duim voor jou !! 🙂

  2. januari 3, 2020 / 6:55 pm

    Zalig zalig zalig dat je op beesjes gaat passen! Lijkt me echt tof ^^ Hopelijk kan je er je ei in kwijt en vind je wat mentale rust ook.
    Irene onlangs geplaatst…21 before 2021My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: