#noberlinlegend

Normaal gezien zou de titel helemaal anders moeten zijn.
Iets met #berlinlegend ofzo.
Met bovenaan dit bericht een finishfoto van Husband en mezelf aan de Brandenburg Gate.
Kei content en al.
Kei mottig, dat ook. Want zo ziet ge eruit na 42.2 km. En in mijn geval: al na 10 km.
En al zeker als je terug een pr wou neerzetten.

Die 3:30:00, daar ging ik voor. En welke marathon leende zich beter dan die van Berlijn om zo’n persoonlijk recordje neer te zetten?
En dan nog op mijn verjaardag?
Just, geen enkele.

Ik heb die Brandenburg Gate nog nooit van dichtbij gezien. Ook niet enkele weken geleden toen duizenden lopers er de marathon liepen.
Neen, ik was door Leuven aan het kuieren met Husband, aan het bekomen van een avondje feesten met godin Cher (oh jawel, diehard fan van haar. Van haar èn haar blauwe pruik).
Wat ooit mijn droom was, werd de afgelopen maanden mijn nachtmerrie.

Alez ja… da’s lichtjes overdreven, maar you catch my drift, hè, gasten.
Ik kan hier vanalles en nog wat neerpennen. Duizenden redenen over waarom ik niet aan die start stond.
Maar de enige echte reden is dat ik het gewoon niet kon.
Fysiek stond ik sterker dan ooit, dat weet ik. Heel zeker zelfs, want op het moment dat ik mijn lactaattest deed (voor de zomervakantie) kreeg ik te horen dat ik toen eigenlijk al die 3 uur 30 kon aantikken. Kwestie van wat te finetunen tijdens die laatste maanden in aanloop naar Berlijn dus…

Maar mentaal stond ik zo zwak als iet.
Waar ik ergens begin dit jaar al uit een put krabbelde, bleek deze de laatste maanden toch iets dieper te zijn dan ik aanvankelijk dacht.
Ne diepe beerput.
En waar ik in januari dacht dat het allemaal wel beter ging, dacht ik ook nèt dan met mijne zotte kop dat het een geweldig plan zou zijn om nog een marathon te gaan lopen. In een ander land dan nog wel.
Want wat meer druk, uitputting, mentaal gepush, enkele maanden weer zo goed als alles in het teken van het lopen laten staan en praktische shizzle terwijl ge waar ge op dat moment mee zou moeten bezig zijn compleet negeert helpt altijd natuurlijk. *eyeroll*

Ik dacht dat ik het wel efkes kon. Want ge weet wel, ik voelde me toch wat beter, right?
En net dan is het moment dat je je lijf en geest eigenlijk nog nèt wat extra rust moet gunnen. Want ‘beter’ is niet hetzelfde als ‘vanouds’.

Ondertussen veranderde het leven verder. Smeet het graag al eens vanalles recht in mijn smoel.
Bovenop de shizzle waar we al mee moesten dealen.
Mensen om me heen veranderden, bakken pech, koters, zorgen, …
Daartussen ik die keihard probeer bij te benen, maar het nooit lijk te kunnen.
Maar ook nieuwe toekomstplannen die worden gemaakt (dat het dus niet allemaal kommer en kwel is dus 😉 ) en waar ik keihard naar uitkijk, maar ook wel hun tijd en energie vragen.

Ik zat op het randje van mezelf volledig te verliezen.
De balans in mijn leven helemaal weg.
Leeg.
En verdoofd.

Het laatste waar ik energie voor had? Inderdaad, een marathon, in het buitenland.
Laat staan al het praktisch geregel dat er bij komt kijken.

Genoeg met opgelegde tijden en hartslagen.
Gedaan met lopen omdat het ‘moet’.
Geen gezever meer over finish-tijden, pr’s en hoeveel sneller ge wel niet moet zijn dan bij uw vorige marathons.
Want ergens in augustus besloten Husband en ik de boel te annuleren.
Alles geregeld en betaald.
Maar een buikgevoel dat ons tot dan had tegen gehouden om vliegtickets te kopen. Toch nog een chance’ke, zeg.

Een instant gevoel van rust.
Meer en meer loopjes in het bos. Op mijnen berg.
De Garmin-app wordt amper geopend. Strava zelfs niet meer. Loopjes worden niet meer tot op den draad geanalyseerd.
Focus verlegd naar dingen die meer aandacht nodig hebben. Pubers, Husband, de toekomstplannen, ons goesting doen, bekomen. Mezelf.
Terug naar de basis, op zoek naar mijnen zen. Ook in het lopen.

En lopen wordt meer en meer plezant. Niet meer van moeten, maar omdat ik het wil. Omdat ik het nodig heb.
Lopen om te lopen.

En stillekes aan vind ik mezelf weer terug.
Geraak ik wat bijgebeend.

Ik kom er.
Terug.
Ooit.
Of zoals de grote Cher het ooit zei: ‘I don’t think that this means that I am somebody, but I guess I’m on my way…’

XO,

Anneke


 

4 Reacties

  1. oktober 16, 2019 / 8:22 pm

    Hear hear! Goed van je. Ik loop pas vanaf m’n 30e (ben nu 58) maar altijd en alleen maar voor de fun en het fijne gevoel (erna). Ik ben niet helemaal bij met je blog (vakantie) maar het klinkt goed om je te concentreren ook op andere dingen. Sterkte ermee!

  2. Linda
    oktober 17, 2019 / 4:31 am

    Dikke knuffel. En goed dat je je even concentreert op het lopen op zich en op andere dingen. Jij komt er wel.

  3. oktober 23, 2019 / 9:54 am

    Soms is iets heel graag willen inderdaad niet meer dan een vlucht om de andere shizzle te ontlopen. Goed dat je jezelf niet eindeloos bent blijven doorpushen richting Berlijn. En héél blij te lezen dat je terug kan genieten van het lopen zonder dat irritante moeten-gevoel. Het blijft dubbel die strijd met pr’s/strava/analytics … Op sommige momenten kan ik er massa’s energie uithalen en op andere worden ze zo belastend dat ik mezelf ook weer gans verlies. Ik herken zeker wat je schrijft hier. Maar met zo’n bewustzijn als dat van jou komt dat evenwicht zeker goed. Ik duim!! XXX

  4. oktober 24, 2019 / 8:56 pm

    Geen betere keuze dan die voor jezelf. Geniet nu vooral van het hervonden loopplezier, zonder moetjes. Tuurlijk kom jij er wel weer, maar alles op zijn tijd.
    Sandra onlangs geplaatst…Fietsen, een nieuwe startMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: