November-blabla

Een maandelijks iets.
Iets met de highlights van de afgelopen maand.
En/of lows ook vaneigenst.
Een terugblik.
Ik flikker daar dan nog wat Instagram-waardige foto’s bij en iedereen is weer mee.
Ver weg en dichtbij.
En ikzelf ook.
Om achteraf nog eens op terug te kijken.
Naar mijn virtueel dagboek.

Dus… wat bracht de maand november zoal?

Veel kilometers in de benen, dat bracht november vooral.
We wandelden en wandelden en wandelden. Of om het met een fancy woord te zeggen: hiken.
Wij gebruiken vooral hiken omdat het gewoon stoer klinkt.
En wij zijn stoer. Basta.

We wandelden in de buurt en op ‘mijnen berg’ of namen de auto voor een hike verder weg.
We genoten van iedere kilometer in onze benen, van ieder beetje extra zuurstof in onze longen en iedere minuut in de natuur.

Begin november namen we ook eens De Freddy van stal om iets verder weg te gaan hiken.
We ontdekten ware stukjes paradijs in Luxemburg en kregen nog maar eens een bevestiging van wat we al langer wisten: paradise doesn’t have to be tropical.
(En al zeker niet in ons geval, want eikes… op zo’n strand met al dat zand in uw bilspleet en al.)
(Het verslag van die trip vind je trouwens hier.)

November-blabla - hiken - mrscurly.be

Ons eigenste stukje natuur at home (lees: onzen hof) werd afgelopen maand ook eens goed onder handen genomen. Sparren en wat er nog allemaal groeide in dat oerwoud vol onkruid dat we tuin noemden werden weggehaald en vervangen door een fancy omheining en peren- en appelboompjes.
Nu nog ne moestuin en een serre die bij mijnen bakfiets passen en ’t is compleet.
Corona doet vreemde dingen met ne mens, zegt.

November is ook een nogal vreemde maand. Iedereen begint al vollen bak te flippen op de feestperiode, maar wil nog niet volledig vollen bak flippen want de Sint moet nog komen en ondertussen is het ook de maand van herdenkingen en grijs en grauw en…
Soit, ge snapt het wel.
Hier is dat niet anders.
La Nonna is nu ondertussen al 2 jaar niet meer bij ons. Sinds 15 november om precies te zijn. Dat dat nog altijd zwaar is. En mij op de meest onmogelijke momenten kan overvallen.
Ik nam haar dichtenbundel terug boven en las keer op keer het gedicht dat ze ooit voor mij had geschreven.
Zo toch terug dicht bij mij…

Ondertussen één van mijn meest dierbare juweeltjes: een hangertje met mijn naam in haar handschrift.
Van het gedicht dat ze ooit voor mij schreef…

Na de zoveelste sessie bij de psycholoog en de zoveelste breakdown en het zoveelste gesprek met Husband kwam ik ook tot een zoveelste insight.
Deze keer voor De DierenNanny.
Die vanaf 2021 haar deuren toedoet. Alez ja, ’t is te zeggen, de klep van haren bakvelo toedoet.

Waarom? Voor vanalles en nog wat. Corona, klanten, ’t leven, depressie.
Doet het pijn om er afscheid van te nemen? Tuurlijk dadde. Ik heb er de voorbije bijna 2 jaar verdomme dan ook keiveel werk en energie in gestoken om het op te starten en uit te voeren.
Maar voelt het ergens ook liberating? Ja. Het was er duidelijk niet de tijd, noch de plaats voor.
En tijd is iets oh zo kostbaar en onbetaalbaar.
En iets dat ik, samen met het beetje energie nog in mij, nu meer dan ooit nodig heb voor mezelf (en voor mijn bunch of crazies hier obviously).
Mijn mindset nu? Ik geef niet op, maar geef me over. Aan alles. En dat dat goed voelt.

November-blabla - De DierenNanny - mrscurly.be

Maar om de maand in leute af te sluiten, besloten we nog een Corona-proof wandeling te maken met Husband’s broer en zijn vrouw die we al bijna een jaar niet meer hadden gezien door alle Corona-maatregelen. Zot gewoon.
Staken we het kampvuur in de tuin nog eens in gang en maakten er een giant pot popcorn op als zondagavond-family time-momentje en mocht ik de zoveelste fotografie les online volgen.
Vanuit mijne zetel, met een tas koffie en een kersenpitje luisteren naar de positieve feedback van de leerkracht… De laatste dag van november kon slechter eindigen, zou ik zeggen 🙂

November-blabla - kampvuur - mrscurly.be

Dat ik er volop mijn ding in heb gevonden, in de fotografie lessen. Ik sleep mijn toestel overal mee naartoe, amuseer mij rot met de wereld op mijn manier vast te leggen en vind het compleet de max dat ik eindelijk weet waarvoor al die knoppekes dienen (ik heb een nieuw hervonden respect voor Husband en al die knoppekes in zijne vlieger, want serieus, ik kan amper onthouden waarvoor die 10 op mijn fototoestel dienen).
Mijn dichte omgeving vind het dan misschien minder plezant, die moet ofwel bij iedere wandeling om de 5 meter een kwartier wachten tot ik DE foto heb genomen (naar mijn normen dan) of krijgt continu een cameralens in hun cornea geramd.
But they love me. They really, really do.
Mij en mijne camera.
En ik hen en hun cornea.

November-blabla - fotografie - mrscurly.be

November-blabla - fotografie 1 - mrscurly.be

November-blabla - fotografie 2 - mrscurly.be

En nu? Op naar december.
Naar de Sint, Kerst en Nieuw.
En wekenlang zagen over ne kerstboom die in de weg staat.
Good times ahead, gasten.
Good times…

November-blabla - fotografie 3 - mrscurly.be

xo,

Anneke


 

2 Reacties

  1. december 8, 2020 / 9:39 am

    Vind het wel rot te lezen dat je je zo klote voelt (bij tijd en wijlen).. Keuzes maak je voor jezelf en als die goed voelen dan moet je dat gewoon doen! Aan jezelf denken is toch echt heel belangrijk, want als je niet goed bent voor jezelf dan kun je dat voor een ander ook niet zijn
    Hou je sterk lieffie
    <3

Laat een reactie achter op Melanie Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: