Puberstreken

puberstreken - afb. - mrscurly.be

‘Het wordt er niet beter op…’
Het alom bekende zinnetje dat menig kleuterouder moet aanhoren van zo goed als iedere puberouder als ze over de kleuterpuberteit beginnen.
Want inderdaad, de kleuterpuberteit is echt wel een ding.

So is diene puberpuberteit.
Little did I knew then. Want ‘alez, die kinders worden groter en ouder en trekken toch meer hun plan en al?’.
Inderdaad, die praktische kant gaat veel vlotter.
Die emotionele kant… da’s andere kak.
Zoveel keer herhaal ik nu zelf datzelfde zinnetje tegen ouders van kleuters.
Want het wordt er inderdaad niet beter. Oh my gaaaaaawd, echt. wel. niet.

Maar wat wordt er dan niet beter op?
Deze is voor al die ouders van kleuters die veel te vaak het zinnetje ‘het wordt er niet beter op’ te horen krijgen.
Degenen die geen. flauw. benul. hebben. van. wat er nog boven hunne kop hangt terwijl iedere puberouder in hun omgeving een beetje gniffelend reageert, liefst zonder verdere uitleg terwijl zij in het ongewisse bungelen, als ze over hun kleuters beginnen zagen.
Voor die puberouders die er momenteel doorgaan.
En ja, ook voor dedie die het al allemaal gehad hebben, mij duust keer hebben meegedeeld dat het er niet beter op wordt en mij nog steeds een antwoord verschuldigd zijn op de vraag ‘WAT DAN?!’. *fockers*
Kleuterouders, this is your warning sign.

Hahahaha! Nee jong.
Ik mag nog zoveel waarschuwingsborden in uw smoel rammen, geen enkele gaat u kunnen voorbereiden op de puberale sh*t die je nog gaat moeten doormaken.
Op een dag is dat daar, stampt het u recht in uw façade en zoveel maanden later probeert ge nog rechtop te krabbelen.
En denkt ge met weemoed terug aan die kleuterpuberteit. Toen je die koter van je nog kon straffen met een afgepakte lolly en ne hoek.

Je dacht dat je die coole, relaxte moeder ging zijn die alles vanop haar zen-wolk zou aanschouwen en met haar Tinkerbell-stafke alle puberstreken zomaar eens zou wegtoveren.
Nope. Think again.
Pubers wereldwijd hebben een manier gevonden om u met regelmaat van uw zen-wolk te doen donderen.
Recht met uw voetjes terug op de grond.
En op uw gat.
Heel kunstig uwe bitch switch op ‘on’ gezet.

Want De Puber herken je vooral aan het ego dat ferm begint op te spelen.
Plotseling is niks meer cool. Wordt uw kampioenstitel ‘eyerolls geven’ afgepakt door een 12- en 13-jarige (want ja, die twee jongetjes hier zijn te-ge-lij-ker-tijd aan het puberen. Ik heb mijn grafzerk al gekozen).
Krijg je op alles weerwoord. Yep, zelfs op de vraag hoe het op school was. Want hoe oncool kunt ge zijn om zoiets te vragen, zeg?!
Lijkt iedere puber plotseling een emo’tje. Opgesloten op hun kamer. Liefst met muziek waar zelfs de buren 4 huizen verder de lyrics van verstaan. (Ik hoop zo van niet, want ge wilt niet weten naar wat die gasten tegenwoordig luisteren)
Is niks nog goed, lekker, leuk, interessant, …
Al verkleedt ge u in een killer clown (want dàt is dan wel weer cool) terwijl je liedjes van focking Jebroer loopt te scanderen… nope, nog steeds niet leuk.
Behalve zijzelf dan. Want de wereld draait alleen maar om De Puber natuurlijk. Of dat vinden zij zelf dan toch.
Weg zen-wolk. Hallo ‘zet godverdomme die muziek es wa stiller en kunt ge OP ZIJN MINST DOEN ALSOF GE HET LEUK VINDT?!’

Hun imago, mensen. Mijn god, dat imago.
Stiefdochterlief heeft er een geweldig woord voor. ‘Merkslet’.
Ik nomineer dit als kanshebber voor ‘woord van het jaar’. ’t Is maar dat ge het weet.
Wij hadden in onze tijd (oooooooooold) de Buffalo’s en de Dr. Martens.
Zij hebben de Nike’s. En de Fila’s (om van te kotsen. Al kan er over die Buffalo’s ook veel gezegd worden natuurlijk).
En de capuchon-truien. Die ze dan ook 24/7 op hun kop hebben. Dat het vreselijk koud moet zijn als je puber bent.
Ohja, en als het niet van de Pull & Bear komt, komt het hun kleerkast niet in.
En terwijl ze lachen met onze jeugdfoto’s (want ‘hoe belachelijk liepen jullie er wel niet bij, zeg?!’), hun broek nog wat meer tot in hun oksels trekken en hun trui nog wat dieper in die broek stampen, denk ik bij mezelf ‘ik kan al niet meer wachten om binnen een jaar of 10 JULLIE Steve Urkel-portretten van nu terug boven te halen’.

Voor de één of andere reden kan ook geen enkele puber nog stappen. Een mens zou haast gaan denken dat er één of andere orthopedische epidemie aan de hand is.
Neeje, niets van da. May I introduce to you: het loopje.
‘Het loopje’ is dat loopje dat je van de één op de andere dag ziet verschijnen, maar waar zij waarschijnlijk al 3 weken op geoefend hebben voor hun spiegel.
Beetje door de knieën en heupen hangen, handen in de zakken, schouders nonchalant laten hangen, maar wel bij iedere stap wat laten dansen en het liefst vergezeld van een blik waar ik het patent op heb.
Ik loop er meestal ergens achteraan. Met één wenkbrauwke opgetrokken. Terwijl ik me afvraag wanneer we terug bij de dokter gaan zitten omdat één van onze pubers zijn rug begint pijn te doen (nu, wie is ’t er hier oud, hè?!)

Het lijkt alsof ze nu opzettelijk bij alles een andere mening willen hebben dan jij.
Al duwt ge die blauwe broek nog in hun cornea, ze gaan nog blijven volhouden dat het een rode is.
En waarom zou je andere meningen en ideeën op een beleefde manier overbrengen, right?

En dat alles omgekeerd wordt gedaan. Wat mag, is niet leuk en wat niet mag, wordt het eerst gedaan.
Ze willen zo graag losgelaten worden en meer verantwoordelijkheden krijgen, terwijl ze op iedere mogelijke manier tonen dat ze er eigenlijk nog niet klaar voor zijn.
Of niet verdienen. Dat kan ook natuurlijk.

Hun gsm is het leukste dat er is. Laat je De Puber doen, hij doet niks anders meer dan Whatsappen, Instagrammen en Facebooken.
Kan je meteen ook die scrollduim laten behandelen als je bij de arts zit voor die ‘het loopje’-rug.
Als verantwoorde ouder probeer je in alles evenwicht te zoeken en brengen, zo ook in het aantal uurtjes op die gsm. Maar o wee als je durft te vragen het ding eventjes opzij te leggen.
Ge zijt de slechtste (stief)moeder ooit dan.
Weet ge dat nog niet?
Yep, than you’ll know…

Hoe cool die gsm, het loopje, hun (vreemde) fashion-keuzes en hun imago wel mogen zijn, niks is zo cool als niet studeren. Want why for fock’s sake zou je goede resultaten halen?
Kost tijd, joh, dat studeren. Kostbare tijd.
Van die tijd die beter in sociale media en hun maten wordt gestoken.

En De Puber stinkt.
Echt.
Hoe hard ze hun best ook doen voor hun imago en hoe cool ze voor de dag komen, persoonlijke hygiëne interesseert ze dan weer geen hol.
Ik kan ondertussen de jongetjes al met mijn neus opsporen. Van een straat of 3 ver.
En als ik niet iedere week smeek om alstenblieft die nagels te knippen, hebben ze nagels van de lengte waar zelfs Khloë Kardashian jaloers op zou zijn.
Mèt zwart randje.

Maar weet je wat het ergst van al is? De brutaliteit die pubers wereldwijd zich zo eigen gemaakt hebben. Al maak je van iedere maaltijd een tiengangen-diner mèt alleen maar hun lievelingskost terwijl je ze € 200 zakgeld toestopt, samen met de laatste nieuwe iPhone, en ondertussen hun schoenen voor ze vetert, het maakt ze geen hol uit.
Een antwoord of een reactie op een normale (beleefde dus) toon is ondenkbaar. Want, again… da’s niet cool.
‘Dank u’ en ‘alstublieft’ zijn waarschijnlijk één van de eerste woorden die je ze hebt geleerd, nu zijn het de eerste woorden die ze vergeten zijn.
En als je iets heel eenvoudig vraagt, krijg je gegarandeerd een diepe zucht als antwoord.
Gevolgd door wat chagrijnig gemompel.

Schrap dat. Dat is niet het ergst van al. Het ergst van al is dat je weet dat het allemaal doodnormaal is. Dat het aan die hormonen ligt, een fase is, bij hun ontwikkeling hoort en het ooit weer over gaat (WANNEER?!).
Dat jij het ooit ook hebt meegemaakt. Inderdaad, weet je nog al die keren dat je je ouders zo keihard hebt gehaat omdat ze nog maar vroegen om de tafel te dekken en hoe je leven stopte als je eens iets niet mocht? Yep, we’ve all been there (al wachtte ik nu niet bepaald tot het water naar mij kwam toegekropen eer ik mij ging wassen).
Dat deze post eigenlijk ook 20 jaar geleden kon geschreven zijn. Niet door mijn eigen moeder, vaneigenst, want ik was de braafste puber evaaaaaah *ahum*
Toen deed je jezelf de belofte dat je nooit zo’n ouder ging worden. Hahahaha! Grootste lol ever.
Het ergste van al is dat je zo graag wilt dat ze weten dat je het begrijpt, want dat je dat ook doet, en dat je hen met plezier hun vleugels laat uitslaan, als ze het maar toelaten…

Maar het is een fase.
Het gaat over.

Ze zien ons heus nog steeds graag. En appreciëren echt wel al die dingen die we voor hen doen.
En ze vinden ons stiekem eigenlijk wel nog leuk, maar het toegeven is gewoon niet cool.
Hoop ik toch.
En als puntje bij paaltje komt, zijn wij het waar ze naartoe gaan when the going gets tough.
Met tranen.
Die wij maar al te graag drogen.

De momentjes dat ze wèl nog uit zichzelf komen knuffelen en ze terug eventjes die kleintjes van vroeger zijn, vergeet je maar al te snel weer dat ze je een uur ervoor nog zo ver dreven dat je er haast je huisvrouwen-leven van zou opgeven (inderdaad, zo bont maken ze het soms).
Of uw naam veranderen en naar het buitenland wou vluchten.

Je bent niet alleen. Naast jou zijn er nog duizenden ouders van pubers die zich ’s avonds, bij het naar bed gaan, het hoofd breken over hoe ze op een harmonieuze manier die hele shizzle kunnen doorwandelen.
(Breaking news: doe je niet. Er zijn dagen dat je denkt ‘Yes, de harmonie is terug!’ om de dag erna 5 bommen na elkaar te zien ontploffen in uw living terwijl je begint te begrijpen waarom sommigen dieren hun jongen opvreten.)

Komt goed.
Alles komt goed.
Met tijd en boterhammen.
Binnen een jaar of 10.
Nadat ze verscheept zijn naar een overseas kostschool.
En ik mijn opname in de psychiatrische instelling heb geregeld.

Want hoe ik het hierboven beschrijf vat dat gepuber zelfs nog niet volledig samen. Nog nie voor de helft *jankt stillekes* *kapt 4de glas wijn achterover*
Nope, ge kunt er u niet op voorbereiden.
En ik kan het niet voor jullie.
Mijne vocabulaire is zo uitgebreid niet en ik ken er niet genoeg vloekwoorden voor.
De enige raad die ik kan meegeven is: pick your battles. En laat ze af en toe met hun eigen façade tegen ne muur lopen.
Ze vallen vanzelf terug op planeet aarde.
En op hun kont.

Ahja, ouders van alleen maar jongens: jongens zijn duust keer erger dan meisjes. Het is maar dat ge het weet.
Die maken het er ècht niet beter op…
*gniffelend*

Maar niet alles is kommer en kwel. De Puber leent zich al eens voor nuttige zaken ook. Als die koters ouder worden, kan je die ook al eens wat extra verantwoordelijkheden meegeven (lees: taakjes *insert heksenlachje*).
Jijzelf krijgt stilletjes aan ook je eigen leventje beetje bij beetje terug (helloooooo, hobby’s en al! Of gewoon op uw luie kl*ten zitten. Mag ook.)
Ze houden je dagdagelijks een spiegel voor je neus. Je kan dat negatief zien. Of positief en aan introspectie doen. En zo op uw eigen manier meegroeien met uw puber(s). Ik vind dat heel confronterend en tegelijkertijd geweldig.
Je leert bij. In iedere zin van het woord. Jawel, jij van hèn. Go figure…
Gesprekken gaan niet meer alleen over pipi en kaka. Hele filosofische uren leuter je aan elkaar.
En tijdens uitstapjes geraak je al eens verder dan de speeltuin op de hoek van de straat.
Ieder moment dat De Puber wèl met je wil doorbrengen in plaats van met ‘zijn maten’ en er overduidelijk zèlf ook van geniet zijn des te kostbaarder.

En we zien ze oh zo graag (als ze niet tegenspreken, ze op tijd thuis zijn, ze hun sh*t opruimen, studeren, …).
En ooit kijken we ook op deze periode met heimwee terug. Als ons huis leeg en stil is en we zouden wensen dat het nog eens gevuld is met oudergebrul en pubergelul (terwijl we ook een beetje stiekem lachen omdat zijzelf tegen dan het slachtoffer zijn van hun eigen pubers).
And for now: de momenten dat ze ons wèl toelaten zijn de meest schone momenten.
Van dedie met gouden randjes.
In plaats van zwarte…

XO,

Anneke

7 Reacties

  1. mei 23, 2019 / 6:02 am

    Hilarisch 🙂
    Ik onthoud: nog volop profiteren van die 6-tal jaren die mij nog resten 😉
    En die laatste paragraafkes, die ga ik ook goed onthouden voor als het zover is <3

    • juni 3, 2019 / 6:39 pm

      Keihard van profiteren! (Ook van die zalige onschuld waardoor ge hen nog vanalles kunt wijsmaken en al. Want da’s ook gedaan bij pubers…)

  2. Astrid
    mei 23, 2019 / 9:13 am

    Het begint hier… Oudste meisjes 14, zoon 12 en nog 2 meiden van 8.
    Wie wil ruilen met mij? 🙂
    Choose your battles, al altijd en overal de gouden tip.
    En, this too shall pass…

    • juni 3, 2019 / 6:40 pm

      De twee gouden mantra’s als ge pubers in huis hebt! Respect, ze, met al dat gepuber en aanstormend gepuber in huis. Ge zijt een sterke vrouw 😉

  3. Saartje
    mei 23, 2019 / 10:44 am

    Ik vind het ook zo fijn om te lezen. Maar geraak zoals ik al Instagramde in paniek. Nu nog geen social media en mobiele schermkes. Wat staat er ons nog te wachten? Maak ik er binnen 5 jaar nog een kleintje bij om dan binnen 10 jaar dan toch dat nog te hebben. 😂 Ik blijf u volgen tot ge gaat zeggen dat het over is! 👊

    • juni 3, 2019 / 6:42 pm

      Nog niet panikeren… Da gaat ge meer dan genoeg doen eens het zover is 😀
      Nu? Gewoon keihard genieten van die kleine kadee’s, want (en ’t is een torenhoog cliché, maar oh zo waar) da gaat zoooo rap voorbij…

  4. Sabine
    juni 14, 2019 / 8:07 am

    Vele stukken zijn zeer herkenbaar: de lichaamshygiëne, de kleding- en schoenkeuze, mijn degradatie van “beste mama van de hele wereld” naar “on-cool”, eten dat “niet te vreten” is, de zen-mama op de rand van een zenuwinzinking… Behalve dat jongens erger zijn dan meisjes… Ik heb 3 jongens (18, 15,5 en 8,5) en 1 meisje van 11. Voor die van 18 zie ik af en toe al het licht aan het einde van de tunnel (de knuffels komen terug!), maar de dochter heeft zo’n “sterk karakter” dat ze zelfs het hoofd biedt aan mijn 18-jarige! En vonken dat da geeft! *eye roll* Maar inderdaad, een van de beste adviezen: Pick your battles wisely, ‘cause you can’t win them all…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
%d bloggers liken dit: